புறநானூற்றிலிருந்து (பாடல் 208, பெருஞ்சித்திரனார்)பெருஞ்சித்திரனாரின் மானம்
புறநானூற்றிலிருந்து. பெருஞ்சித்திரனார் வறுமையில் வாடிய ஒரு சங்கப் புலவர். கொடைவள்ளல் என்று புகழ்பெற்ற அதியமான் நெடுமான் அஞ்சியைக் காணச் சென்றார். அரசன் அவரை நேரில் காணாமலேயே, ஒரு பணியாளிடம் பரிசுப் பொருளைக் கொடுத்து அனுப்பினான்.
புலவர் அந்தப் பரிசைத் தொடவில்லை. அவர் பாடினார்: "காணாமலே கொடுப்பதற்கு நான் கூலிக்குப் பாடும் வாணிகப் புலவன் அல்லன். என் பாடலின் தகுதி அறிந்து, மதித்துக் கொடுக்கும் சிறிய பொருளே எனக்கு இனிது."
வறுமை அவரை வாட்டியது; வீட்டில் பசி காத்திருந்தது. ஆனாலும் மதிப்பில்லாமல் கொடுக்கப்பட்ட செல்வத்தை அவர் ஏற்கவில்லை. பரிசைத் திருப்பிவிட்டுப் புறப்பட்டார்.
பசியைவிட மானம் பெரிது என்று வாழ்ந்த இந்தப் புலவரின் பாடல் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாகத் தமிழ் மரபில் நிலைத்திருக்கிறது. 'உண்ணார் கைத்து உண்ணாப் பெருமை' என்று பூதஞ்சேந்தனார் சொல்வது இந்த மரபையே.
From the Purananuru (poem 208, Perunchithiranar)The Pride of Perunchithiranar
From the Purananuru. Perunchithiranar was a Sangam poet worn down by poverty. He went to see Athiyaman Nedumaan Anji, a chieftain famed for his generosity. Without meeting the poet in person, the king sent a gift through a servant.
The poet would not touch it. He sang: "I am not a trader poet who sings for wages, to be paid without being seen. A small gift given by one who knows the worth of my song, and honours it, is what is sweet to me."
Poverty pressed on him, and hunger waited at home. Yet he would not take wealth given without respect. He sent the gift back and went on his way.
The song of this poet, who held honour above hunger, has lived in Tamil tradition for two thousand years. It is this tradition that Poothanchendhanar praises when he speaks of the greatness of not eating from unworthy hands.
