Iniyavai Narpathu 6 · ஆற்றுந் துணையால் அறஞ்செய்கை முன்இனிதே

Verse 6 · Iniyavai Narpathu · Poothanchendhanar

ஆற்றுந் துணையால் அறஞ்செய்கை முன்இனிதேபாற்பட்டார் கூறும் பயமொழி மாண்பினிதேவாய்ப்புடைய ராகி வலவைகள் அல்லாரைக்காப்படையக் கோடல் இனிது

Aarrun thunaiyaal aranjseykai muninithae / Paarpattaar koorum payamozhi maanpinithae / Vaaypputaiya raaki valavaikal allaaraik / Kaappataiyak koatal inithu

பொருள்

தன்னால் இயன்ற அளவு அறம் செய்வது இனிது; தகுதியுடையோர் சொல்லும் பயனுள்ள சொல் இனிது; நம்பத்தக்க, பொறுப்பில்லாதவர் அல்லாதவர்களைத் தமக்குத் துணையாகக் கொள்வதும் இனிது.

Meaning

Doing good to the full measure of one's means is sweet; useful counsel from the worthy is sweet; and taking as one's protectors people who are trustworthy, not frivolous, is sweet too.

சொற்பொருள் Word by word

ஆற்றும் துணையால்: as far as one is able
அறஞ்செய்கை: doing good, charity
பாற்பட்டார்: the worthy, those of good standing
பயமொழி: useful words, counsel
வாய்ப்புடையர்: trustworthy, fitting people
வலவைகள் அல்லாரை: those who are not frivolous or shameless
காப்பு அடையக் கோடல்: taking them as protectors

விளக்கம்

அறம் செய்யப் பெருஞ்செல்வம் தேவையில்லை; 'ஆற்றும் துணையால்', அதாவது தன்னால் இயன்ற அளவு செய்தாலே போதும். அதுவே 'முன் இனிது', முதன்மையான இனிமை. வள்ளுவரும் 'ஒல்லும் வகையான் அறவினை ஓவாதே செல்லும்வாய் எல்லாம் செயல்' என்கிறார்.

இரண்டாம் வரி தகுதியுடையோர் சொல்லும் பயனுள்ள அறிவுரை; அதன் மதிப்பு பெரிது. மூன்றாம், நான்காம் வரிகள் நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் துணைகளைப் பற்றியவை: நம்பத்தக்கவர்களையும், பொறுப்பற்ற வீணர்கள் அல்லாதவர்களையும் காவலாகக் கொள்வது.

மகாபாரதத்தில் யுதிஷ்டிரனின் பெரும் அசுவமேத வேள்வியைவிட, ஓர் ஏழைக் குடும்பம் தம் பசியைப் பொறுத்துக்கொண்டு விருந்தினனுக்குக் கொடுத்த ஒரு பிடி மாவே உயர்ந்தது என்று ஒரு கீரி சொன்ன கதை இந்த உண்மையைக் காட்டுகிறது. நாம் கொடுப்பதன் அளவு அல்ல, அதன் பின்னால் உள்ள மனமே முக்கியம்.

Explanation

Doing good does not need great wealth; it is enough to give 'as far as one is able'. That is called the foremost sweetness. Valluvar too says: do good unceasingly, in every way you can, wherever you go.

The second line is useful counsel from the worthy, whose value is great. The third and fourth lines concern the people around us: taking as our protectors those who are trustworthy and not frivolous or shameless.

In the Mahabharata a mongoose declared that a handful of barley flour, given to a guest by a poor family enduring their own hunger, was greater than Yudhishthira's grand horse sacrifice. What matters is not the size of the gift but the heart behind it.

மகாபாரதத்திலிருந்து (அசுவமேதிக பர்வம்)

பாதி பொன்னான கீரி

மகாபாரதத்திலிருந்து. குருக்ஷேத்திரப் போருக்குப் பின் யுதிஷ்டிரன் மாபெரும் அசுவமேத வேள்வி நடத்தினான். ஆயிரக்கணக்கான அந்தணர்க்கும் ஏழைகளுக்கும் பொன்னும், பசுக்களும், உணவும் வாரி வழங்கப்பட்டன. எல்லோரும் அந்த வேள்வியின் பெருமையைப் புகழ்ந்தனர்.

வேள்வி முடிந்ததும் ஒரு வியப்பான கீரி அங்கே வந்தது. அதன் உடலில் பாதி பொன்னாக மின்னியது. அது வேள்விச் சாலையின் தரையில் புரண்டது; பின்னர் ஏமாற்றத்தோடு சொன்னது: "இந்த வேள்வி, குருக்ஷேத்திரத்தில் ஓர் ஏழை அந்தணன் தந்த ஒரு பிடி மாவுக்கு ஈடாகாது."

எல்லோரும் வியந்து கேட்டபோது கீரி சொன்னது: "ஒரு காலத்தில் கடும் பஞ்சம். ஓர் ஏழை அந்தணன், அவன் மனைவி, மகன், மருமகள் என நால்வர், பல நாள் பட்டினிக்குப் பின் ஒரு பிடி வாற்கோதுமை மாவு பெற்றனர். நான்கு பங்காகப் பிரித்து உண்ண அமர்ந்தபோது, பசியால் வாடிய ஒரு விருந்தினன் வந்தான். அந்தணன் தன் பங்கைக் கொடுத்தான். விருந்தினன் பசி தீரவில்லை. மனைவியும், மகனும், மருமகளும் ஒவ்வொருவராகத் தம் பங்கைக் கொடுத்தனர். விருந்தினன் உண்டு மகிழ்ந்து, தான் தர்ம தேவன் என்று வெளிப்பட்டு, அந்தக் குடும்பத்தை விண்ணுலகுக்கு அழைத்துச் சென்றான்."

"அவர்கள் உண்ட இடத்தில் சிதறிய மாவில் நான் புரண்டேன்; என் உடலின் பாதி பொன்னானது. மறு பாதியையும் பொன்னாக்க எல்லா வேள்விச் சாலைகளிலும் புரள்கிறேன்; இதுவரை எங்கும் அது நடக்கவில்லை" என்றது கீரி.

ஆற்றும் துணையால் அறஞ்செய்கை முன் இனிது; தன் பசியையும் பொறுத்துக் கொடுத்த ஒரு பிடி மாவு, பெருவேள்வியைவிட உயர்ந்தது.

From the Mahabharata (Ashvamedhika Parva)

The Half-Golden Mongoose

From the Mahabharata. After the war at Kurukshetra, Yudhishthira performed a magnificent horse sacrifice. Gold, cattle and food were showered upon thousands of priests and poor people, and everyone praised the grandeur of the rite.

When it was over, a strange mongoose appeared, half of its body gleaming gold. It rolled on the floor of the sacrificial hall and then said in disappointment, "This sacrifice is not equal to a handful of flour given by a poor Brahmin at Kurukshetra."

Asked to explain, the mongoose said: "Once there was a terrible famine. A poor Brahmin, his wife, his son and his son's wife, after many days of starving, obtained a handful of barley flour. As they sat down to share it in four parts, a starving guest arrived. The Brahmin gave him his share. The guest was still hungry, and one by one the wife, the son and the daughter-in-law gave theirs. The guest ate and was satisfied, revealed himself as Dharma, and took the family to heaven.

"I rolled in the flour scattered where they had eaten, and half my body turned to gold. Ever since, I have rolled in every sacrificial hall to turn the other half golden, but it has never happened anywhere."

Doing good as far as one is able is the foremost sweetness; a handful of flour given in one's own hunger outweighs the grandest sacrifice.

சிந்தனைக்கு

இந்த வாரம் உங்களால் இயன்ற அளவில் செய்யக்கூடிய ஒரு சிறிய அறச்செயல் எது?

To reflect on

What small act of goodness, within your means, could you do this week?