Kural 123 · செறிவறிந்து சீர்மை பயக்கும் அறிவறிந்து

அர்ஜுனனின் குறி

இது மகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்திலிருந்து வரும் காட்சி. துரோணாசாரியார் குருகுலத்தில் கௌரவர், பாண்டவ இளவரசர்களுக்கு வில்வித்தை கற்பித்தார். ஒருநாள் அவர்களைச் சோதிக்க எண்ணி, மரத்தின் உச்சியில் ஒரு செயற்கைப் பறவையை வைத்தார். "இந்தப் பறவையின் கண்ணை அம்பால் வீழ்த்த வேண்டும்" என்றார்.

முதலில் யுதிஷ்டிரனை அழைத்தார். அவன் வில்லை நாணேற்றி நின்றபோது, "நீ என்ன காண்கிறாய்?" என்று கேட்டார். "மரத்தையும் பறவையையும் உங்களையும் சகோதரர்களையும் காண்கிறேன்" என்றான் அவன். "பின்வாங்கு, உன்னால் முடியாது" என்றார் குரு. அடுத்தடுத்து துரியோதனன் முதலான மற்றவர்களை அழைத்தபோதும் அதே பதிலே வந்தது. எல்லோரும் தம் சுற்றுப்புறத்தையே கண்டார்கள்.

கடைசியாக அர்ஜுனன் முன் வந்தான். நாணேற்றி நின்றான். "நீ என்ன காண்கிறாய்?" என்றார் துரோணர். "பறவையைக் காண்கிறேன்" என்றான். "மரத்தையும் என்னையும் காண்கிறாயா?" "இல்லை குருவே, பறவையை மட்டுமே காண்கிறேன்." "பறவையின் எந்தப் பகுதியைக் காண்கிறாய்?" "தலையை." "தலையின் எந்தப் பகுதி?" "கண்ணை மட்டுமே காண்கிறேன்." துரோணர் மகிழ்ந்து, "எய்யுக" என்றார். அம்பு பறவையின் கண்ணை வீழ்த்தியது.

இந்த உறுதி எப்படி வந்தது? அர்ஜுனன் வெறும் வேகத்தால் அல்ல, தன் மனத்தைப் பழக்கியதால் அதைப் பெற்றான். சுற்றியுள்ள ஆரவாரத்தை, சகோதரர்களின் முகங்களை, மரத்தின் அசைவை எல்லாம் ஒதுக்கி, ஒரு குறிக்கே கண்ணை நிறுத்தும் அறிவு அவனுக்கு இருந்தது. அந்த அடக்கம் அறிவோடு சேர்ந்தது என்பதால் அது அவனை வில்லாளர்களில் சிறந்தவனாக்கியது.

அர்ஜுனன் இந்த ஒருமுக நோக்கத்தை ஒரே நாளில் பெறவில்லை. துரோணரிடம் பல ஆண்டுகள் பயிற்சி எடுத்தான். இரவில் மற்றவர்கள் உறங்கும்போதும் இருட்டில் அம்பு எய்யப் பயின்றான் என்று மரபு சொல்கிறது. உணவு உண்ணும்போது விளக்கு அணைந்த அனுபவம் அவனுக்கு இந்தப் பாடத்தைக் கற்பித்ததாகவும் கூறுவர். எது அவசியம் என்பதை அறிந்து, அதற்கு உடலையும் மனத்தையும் ஒப்படைத்ததால் அவன் சிறந்தான்.

இன்றும் ஆசிரியர்கள் இந்தக் கதையைச் சொல்லி மாணவர்களுக்குக் கவனத்தின் பெருமையை உணர்த்துகிறார்கள். படிக்கும்போது கைபேசியை விலக்கி வைப்பதும், தேர்வு நேரத்தில் வீண் கவலைகளை ஒதுக்குவதும் அர்ஜுனனின் குறியை நோக்கும் அதே பயிற்சிதான்.

புலன்கள் எப்போதும் சிதறுவதற்கே தூண்டும். எதை அடக்க வேண்டும், எதை நோக்க வேண்டும் என்று அறிந்தவனே சிறப்படைவான். அர்ஜுனனின் அந்த ஒருமுக நோக்கம் பிற்காலத்தில் குருக்ஷேத்திரத்திலும் அவனை நிலைநிறுத்தியது.

Arjuna's Aim

This scene comes from the Adi Parva of the Mahabharata. Drona taught archery to the Kaurava and Pandava princes in his gurukulam. One day he decided to test them. He placed an artificial bird on the top of a tree and said, "You must strike the eye of this bird with an arrow."

He called Yudhishthira first. As the prince stood with his bow drawn, Drona asked, "What do you see?" "I see the tree, the bird, you and my brothers," he said. "Step back. You cannot do it," said the teacher. When Duryodhana and the others were called in turn, the same answer came. Each saw everything around him.

Last came Arjuna. He drew his bow and stood still. "What do you see?" asked Drona. "The bird." "Do you see the tree and me?" "No, master, only the bird." "Which part of the bird?" "The head." "And in the head?" "Only the eye." Drona was pleased and said, "Loose the arrow." The arrow struck the bird's eye.

How did he gain this steadiness? Not through mere speed but through a trained mind. He could put aside the noise around him, the faces of his brothers, the swaying of the tree, and fix his sight on a single mark. His restraint came with understanding of what to attend to, and that made him the finest of archers.

The senses always tempt us to scatter. Only one who knows what to hold back and what to look at achieves distinction. That single-pointed focus of Arjuna later stood him firm on the field of Kurukshetra as well.