Kural 127 · யாகாவா ராயினும் நாகாக்க காவாக்கால்

மாயசபையில் பிறந்த ஒரு சொல்

இது மகாபாரதத்தின் சபா பர்வத்தில் வரும் சம்பவத்தின் மரபுக் கதை. இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் மயன் என்ற தெய்வச் சிற்பி பாண்டவர்களுக்கு ஒரு அற்புத மண்டபம் அமைத்தான். அங்குத் தரை நீர் போலத் தோன்றும், நீர் தரை போலத் தோன்றும், கதவு இல்லாத இடத்தில் கதவு போன்ற மயக்கம் இருக்கும். ராஜசூய யாகத்துக்குப் பிறகு துரியோதனன் அந்த மண்டபத்தைச் சுற்றிப் பார்த்தான்.

அவன் நீர் என்று நினைத்துத் தன் ஆடையை உயர்த்தினான்; பின்னர் உண்மையான நீரைத் தரை என்று எண்ணி அதில் விழுந்தான். அருகில் இருந்தவர்கள் சிரித்ததாக மரபு சொல்கிறது. அந்தச் சிரிப்பிலும் குறிப்பாகப் பாஞ்சாலி கூறிய ஒரு சொல்லே துரியோதனனின் மனத்தில் நெருப்பாகப் பதிந்தது என்று பாரதக் கதை மரபு கூறுகிறது. அது அவனது பிறவிக் குறையைச் சுட்டும் இகழ்ச்சிச் சொல்.

இந்த நிகழ்வு எவ்வளவு பெரிய விளைவை ஏற்படுத்தியது என்பதை அறிய முடியாத சொற்கள் நம் வாழ்வில் பல உண்டு. அன்று துரியோதனன் மனம் கொதித்தது. அவமானம் அவனை எரித்தது. அதுவே பின்னர் சகுனியோடு சேர்ந்து சூதாட்டத்தை நடத்தும் தூண்டுதலாக மாறியது என்று கதை செல்கிறது. சூதாட்டத்தில் பாண்டவர்கள் இராச்சியத்தை இழந்தனர்; பாஞ்சாலி சபையில் அவமானப்பட்டாள்.

வெறும் ஒரு சிரிப்பும் ஒரு கூர்மையான சொல்லும் பெரும் யுத்தத்தின் தொடக்கப் புள்ளியாக மாறலாம் என்று பெரியோர் இதை விளக்குவர். பாரதத்தின் வெவ்வேறு பதிப்புகளில் இந்தச் சம்பவம் வெவ்வேறு விதமாகச் சொல்லப்படுகிறது; சில இடங்களில் பாஞ்சாலியே சிரித்ததாகவும், சில இடங்களில் வேறு சிலர் சிரித்ததாகவும் உள்ளது. எப்படி இருந்தாலும் ஒரு சொல்லின் வலிமையை உணர்த்துவதே இக்கதையின் பாடம்.

அந்த ஒரு சொல் சிரித்தவர்களுக்கு விளையாட்டாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அதைக் கேட்டவனுக்கு அது வாழ்நாள் வடுவாயிற்று. பிற்காலத்தில் அவன் செய்த பெரிய தவறுகளுக்கு எல்லாம் அந்த அவமானமே விதையாகச் சொல்லப்படுகிறது. இக்கதை மன்னர்களுக்கு மட்டுமல்ல, சாதாரணக் குடும்பங்களுக்கும் பொருந்தும்.

இந்தக் கதையால் சொல்வதற்கு முன் எண்ணும் பழக்கத்தின் அவசியம் புரிகிறது.

நாவைக் காக்காததன் விளைவு அந்தச் சொல்லைச் சொன்னவருக்கும் கேட்டவருக்கும் ஒருசேர வருத்தத்தைத் தரும் என்பதை இக்கதை நினைவுபடுத்துகிறது. நமக்கும் நம் வீடுகளில், பணியிடங்களில் இப்படிப்பட்ட சிறு சொற்கள் பெரிய விளைவுகளை உருவாக்கக்கூடும்.

A Word in the Hall of Illusions

This is the traditional telling of an incident in the Sabha Parva of the Mahabharata. At Indraprastha the divine architect Maya built a marvellous hall for the Pandavas. In it, floors looked like water and water looked like floor, and there were doors that were not doors. After the Rajasuya sacrifice, Duryodhana walked through the hall admiring it.

Thinking a floor was water, he lifted his garments, and later he mistook real water for floor and fell into it. Tradition says some who stood by laughed. Among the laughter, one barbed remark, attributed by the popular tradition to Draupadi, lodged like a flame in Duryodhana's mind. It mocked his birth and his blindness of judgement.

We cannot know how far such words travel. Duryodhana's heart burned and the humiliation consumed him. According to the story it became the spur that led him, with Shakuni, to organise the game of dice. In that game the Pandavas lost their kingdom, and Draupadi was humiliated in the assembly.

Elders explain that a mere laugh and a sharp remark can become the starting point of a great war. The incident is told differently in different versions of the epic: in some, Draupadi herself laughs, in others it is someone else. However it is told, the lesson about the power of a word remains.

The story reminds us that unguarded speech brings sorrow to both the speaker and the one spoken to. In our own homes and workplaces too, small words can build large consequences.