Kural 1233 · தணந்தமை சால அறிவிப்ப போலும்

ஆண்டாளின் கனவுத் திருமணம்

நாச்சியார் திருமொழியில் ஆண்டாள் பாடிய 'வாரணம் ஆயிரம்' என்னும் புகழ்பெற்ற பதிகம் இங்கே நினைவுக்கு வருகிறது.

ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் வளர்ந்த ஆண்டாள் அரங்கநாதனையே தன் கணவராக அடைய வேண்டும் என்று உறுதியாக இருந்தாள். அவள் தினமும் மலர்களைக் கொண்டு மாலை தொடுத்தாள்; அதை முதலில் தானே அணிந்து பார்த்து, பிறகு இறைவனுக்குச் சமர்ப்பிப்பாள் என்பது மரபு. அவளது நெஞ்சில் ஓர் ஆசை எப்போதும் இருந்தது: இறைவனின் கையைப் பிடித்துத் திருமண மேடையில் அமரவேண்டும்.

ஒரு நாள் அவள் ஒரு கனவு கண்டாள். அந்தக் கனவில் ஆயிரம் யானைகள் சூழ்ந்து வர, மணமகனான நாராயணன் ஊர்வலமாக வருகிறார். ஊரெங்கும் பொன் கலசங்களும் தோரணங்களும் வைக்கப்பட்டுள்ளன. வேத ஒலியும் சங்கொலியும் எழுகின்றன. நாராயணன் அவளது கையைப் பிடித்துத் தீயை வலம் வருகிறார். அவள் உள்ளம் இன்பத்தில் நிறைகிறது. தோள்களில் ஆனந்தம் பூரிக்கிறது. அந்த இன்ப நினைவில் அவள் மகிழ்ந்து பாடுகிறாள்.

அந்தக் கனவில் தோழிகளும் உடன் இருந்தனர். மணமகள் ஆடையும் அணிகலனும் அவளுக்கு அணிவிக்கப்பட்டன. மந்திரங்கள் ஓதப்பட்டன. தீ வலம் வரும்போது அவள் உள்ளம் நடுங்கியும் மகிழ்ந்தும் நின்றது. அவள் கனவின் ஒவ்வொரு சிறு காட்சியையும் பாடலில் வடித்தாள். அது பாடலாக மாறியதால் அவளது கனவு காலம் கடந்து நிலைத்தது.

ஆனால் கனவு கலைந்து விழித்ததும் அவள் தனியே இருந்தாள். மணமேடை இல்லை, மாப்பிள்ளை இல்லை; கனவின் இனிமை மட்டுமே நெஞ்சில் மிச்சம். அந்த இனிமை நினைவில் ஒளிரும்போது, விழிப்பின் வெறுமை மேலும் கூர்மையாகத் தோன்றுகிறது. கனவில் பூரித்த தோள்கள் நனவில் மெலிந்தன.

அந்தப் பிரிவின் ஏக்கம் தான் அவளது மற்ற பாடல்களுக்கும் காரணமாக அமைந்தது என்பதும், இறுதியில் அவள் இறைவனோடு கலந்தாள் என்பதும் மரபு. கனவுத் திருமணத்தின் பூரிப்பு நனவில் உணர்த்தும் தனிமை பிரிவின் கூர்மையைக் காட்டுகிறது.

வள்ளுவரின் தலைவி மணநாளின் பூரிப்பை நினைத்து இன்றைய மெலிவை அறிவிப்பது போலவே, ஆண்டாளின் கனவின் இனிமையும் விழிப்பின் வெறுமையை அறிவிக்கிறது. கனவில் கிடைத்த இன்பம் நனவில் கிடைக்கவில்லை என்ற ஏக்கமே அவளை மேலும் உருக்கியது. ஆண்டாளின் இந்தப் பாடல்கள் இன்றும் தமிழ்த் திருமணங்களில் பாடப்படுவதாகச் சொல்லப்படுகிறது. அந்தப் பாடல்களில் கனவும் நனவும் கலந்து நிற்கும் அழகு வியப்பளிக்கிறது.

Andal's Dream of the Wedding

We may recall the famous decad 'Varanam Ayiram' sung by Andal in the Nachiyar Tirumozhi.

Andal, who grew up in Srivilliputhur, was firm that she would have Lord Ranganatha alone as her husband. Every day she wove garlands of flowers, and tradition says she first wore each one herself before offering it to the Lord. One wish always lived in her heart: to sit with the Lord's hand in hers on the wedding dais.

One day she had a dream. In it the bridegroom Narayana comes in procession surrounded by a thousand elephants. Golden pots and festoons are set up through the town. The sound of the Vedas and conches rises. Narayana takes her hand and walks round the sacred fire. Her heart fills with joy and her shoulders swell with delight. In the memory of that joy she sings happily.

But when the dream broke and she awoke, she was alone. There was no wedding dais, no bridegroom; only the sweetness of the dream remained in her heart. When that sweetness glows in the memory, the emptiness of waking seems sharper. The shoulders that swelled in the dream were thin in waking life.

The tradition holds that the longing of this separation is what lies behind her other songs, and that in the end she merged with the Lord. The loneliness that the joy of the dream-wedding brings in waking life shows the keenness of separation.

As Valluvar's heroine recalls the swelling joy of the wedding day and announces today's thinness, so the sweetness of Andal's dream announces the emptiness of waking.