Kural 1232 · நயந்தவர் நல்காமை சொல்லுவ போலும்

உத்தவர் கண்ட கோபியர்

பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் வரும் உத்தவரின் பிருந்தாவன வருகை இங்கே நினைவுக்கு வருகிறது.

கண்ணன் மதுராவுக்குச் சென்றபின் பிருந்தாவனத்தின் கோபியர் ஏக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர். அவர்களுக்கு ஆறுதல் சொல்ல, கண்ணன் தன் நண்பரும் அமைச்சருமான உத்தவரை அனுப்பினார். உத்தவர் தேரில் பிருந்தாவனத்தை அடைந்தபோது மாலை நேரம். பசுக்கள் தொழுவம் திரும்பிக்கொண்டிருந்தன. ஆனால் ஊரில் முன்பிருந்த ஆரவாரம் இல்லை; எங்கும் அமைதியும் வருத்தமும் நிறைந்திருந்தது.

கண்ணனின் வளர்ப்புத் தாய் யசோதையும் நந்தனும் உத்தவரைக் கண்டதும் கண்ணனைப் பற்றி ஆவலோடு விசாரித்தனர். பிறகு கோபியர் அவரைச் சந்தித்தனர். அவர்கள் பெரிதாகப் பேசவில்லை; குறை சொல்லவும் இல்லை. ஆனால் அவர்களின் கண்கள் பசந்து சிவந்து, அழுததால் வீங்கியிருந்தன. உத்தவர் அதைக் கண்டதும் அவர்களின் அன்பின் ஆழத்தை உடனே புரிந்துகொண்டார். ஒரு தத்துவ உபதேசத்தை எடுத்துச் சொல்ல வந்த அவர், அந்தக் கண்களுக்கு முன் தம் அறிவு எவ்வளவு சிறியது என்பதை உணர்ந்தார்.

யசோதை தன் மகனைப் பற்றி விசாரிக்கும்போது கண்ணீர் வடித்தாள். நந்தன் வாய் திறந்து பேச முடியாமல் அமர்ந்திருந்தார். ஊரின் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் அதே சோகம் நிழலாடியது. கோபியரின் வளைகள் தளர்ந்திருந்தன; முகங்கள் வெளுத்திருந்தன. அவர்கள் எதையும் சொல்லாமலே அவர்களுடைய நிலை எல்லாவற்றையும் சொன்னது.

ஒரு கோபி அருகில் பறந்த வண்டைப் பார்த்து, 'கண்ணனின் தூதனே, எங்களைத் தொடாதே' என்று அன்பும் ஊடலும் கலந்து பேசினாள். அந்தப் பாடல்கள் பிற்காலத்தில் 'பிரமர கீதம்' என்று அழைக்கப்பட்டன. அவற்றில் கண்ணனின் நல்காமையைப் பற்றிய உருக்கமான புகார்கள் உள்ளன. ஆனால் புகாரின் பின்னால் அன்பின் அழுத்தமே ஒலிக்கிறது.

உத்தவர் பிருந்தாவனத்தில் சில மாதங்கள் தங்கினார். கோபியரின் அன்பில் மூழ்கி, அவர்களின் பாதத் தூசியைக் கூட வணங்கிப் பிறக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார் என்று பாகவதம் சொல்கிறது.

சொல்லாமலே சொல்லும் கண்களின் சான்றுதான் இந்தக் கதையின் மையம். வள்ளுவரின் குறளும் அதையே சொல்கிறது. உத்தவர் திரும்பிச் சென்று கண்ணனிடம் எல்லாவற்றையும் சொன்னார். கோபியரின் கண்களில் கண்ட அன்பே தமக்குப் பெரிய பாடமாக அமைந்தது என்றும் கூறினார். சொற்களால் சொல்ல முடியாத அன்பைக் கண்கள் சொல்லிவிடுகின்றன என்பதே அந்த அனுபவம் தந்த உண்மை. இதையே வள்ளுவரும் கூறுகிறார்.

The Gopis Whom Uddhava Saw

We may recall here the visit of Uddhava to Vrindavan, told in the tenth skandha of the Bhagavata Purana.

After Krishna had gone to Mathura, the gopis of Vrindavan sank into longing. To console them, Krishna sent his friend and minister Uddhava. When Uddhava reached Vrindavan in his chariot it was evening. The cows were returning to their sheds. But the old bustle of the village was missing; silence and sadness filled everything.

Yashoda and Nanda, Krishna's foster parents, greeted Uddhava and eagerly asked after Krishna. Then the gopis met him. They did not say much, and they did not complain. But their eyes were pale and red, swollen from weeping. As soon as Uddhava saw this he understood the depth of their love. He had come to deliver a philosophical teaching, but before those eyes he saw how small his learning was.

One gopi, seeing a bee hovering near, spoke to it with a mixture of love and sulking: 'Messenger of Krishna, do not touch us.' Those songs were later called the Bhramara Gita, the Song of the Bee. They contain moving complaints about Krishna's lack of grace. But behind the complaint one hears only the weight of love.

Uddhava stayed in Vrindavan for some months. Immersed in the gopis' love, he longed, the Bhagavata says, to be born as a blade of grass there, to be touched by the dust of their feet.

The witness of eyes that speak without speaking is the centre of this story. Valluvar's verse says the same.