Kural 1263 · உரன்நசைஇ உள்ளம் துணையாகச் சென்றார்

இந்திரகீலத்தில் அர்ச்சுனன், காம்யகத்தில் திரௌபதி

இது மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில் வரும் அர்ச்சுனனின் தவப்பயணக் கதையின் ஒரு பகுதி.

காம்யக வனத்தில் வனவாசம் செய்துகொண்டிருந்த பாண்டவர்கள், தம் எதிரிகளை வெல்ல வேண்டுமாயின் தெய்வ ஆயுதங்கள் தேவை என்று உணர்ந்தனர். முனிவர் வியாசர் அளித்த அறிவுரைப்படி, அர்ச்சுனன் தனியாகவே இமயத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான். அவன் தன் வலிமையையும் அறிவையும் துணையாகக் கொண்டு, வில்லையும் தவ உறுதியையும் எடுத்துச் சென்றான். அவன் செல்லும்போது பிற சகோதரர்களும் திரௌபதியும் வருத்தத்துடன் விடைகொடுத்தனர்.

இந்திரகீல மலையில் அர்ச்சுனன் கடுந்தவம் செய்தான். சிவபெருமானைக் குறித்த அவனது தவம் அரியது என்று மரபு போற்றுகிறது. சிவன் ஒரு வேடனாக, கிராதனாக வந்து அவனோடு போரிட்டுத் தன் உண்மை வடிவை வெளிப்படுத்தினார் என்றும், மகிழ்ந்து பாசுபத அஸ்திரத்தை அவனுக்கு அளித்தார் என்றும் மகாபாரதம் கூறுகிறது. பின்னர் இந்திரனின் உலகத்துக்குச் சென்று பல ஆண்டுகள் அவன் கல்வி கற்றான் என்று காவியம் தொடர்கிறது.

இதற்கிடையில் காம்யக வனத்தில் பாண்டவர்களும் திரௌபதியும் அவன் வருகைக்காக ஏங்கியிருந்தனர். அர்ச்சுனன் இல்லாத வனம் அழகிழந்ததுபோலத் தோன்றியது என்று காவியம் குறிக்கிறது. திரௌபதி தினமும் வடக்குத் திசையை நோக்கி அவன் வரும் வழியைப் பார்த்தாள். நாட்கள் நீண்டன; ஆயினும் அவள் நம்பிக்கை குலையவில்லை. 'அவர் வெற்றியோடு வருவார்' என்று அவள் தருமனுக்கு ஆறுதல் சொன்னாள்.

இறுதியில் அர்ச்சுனன் தெய்வ ஆயுதங்களோடும் அளவற்ற ஆற்றலோடும் திரும்பி வந்து சகோதரர்களைச் சந்தித்தான். அவனைக் கண்ட திரௌபதியின் மனம் நிறைந்தது.

வள்ளுவரின் தலைவியைப் போலவே திரௌபதியும் 'அவர் வருவார் என்ற நம்பிக்கையே என்னை வாழவைக்கிறது' என்ற உறுதியோடு காத்திருந்தாள். செல்பவரின் வலிமையைப் போலவே காத்திருப்பவரின் மன வலிமையும் மகாபாரதத்தில் மதிக்கப்படுகிறது.

பாரதம் கூறும் இந்தப் பகுதி, பிரிவு கடமையின் பொருட்டு நிகழும்போது அது எவ்வளவு உயர்ந்தது என்பதையும் காட்டுகிறது. அர்ச்சுனன் தன் இன்பத்தைத் தியாகம் செய்து தவத்துக்குச் சென்றான்; திரௌபதி தன் ஏக்கத்தைப் பொறுத்துக்கொண்டு அவன் வெற்றிக்காகக் காத்திருந்தாள். இருவரது தியாகமும் இறுதியில் இணைந்து பாண்டவர்களின் வெற்றிக்கு வழிவகுத்தது.

இதனால் காத்திருப்பவர் வீட்டுப் பெண்டிரும் வெற்றியின் பங்காளிகளே என்ற பார்வை மரபில் நிலைத்தது; காவியங்கள் அவர்களது பொறுமையையும் மனவுறுதியையும் புகழ்கின்றன. அதுவே காத்திருப்பின் உண்மையான வீரம்.

Arjuna on the Indrakila Hill and Draupadi in Kamyaka

This is a part of the story of Arjuna's journey of penance in the Vana Parva of the Mahabharata.

The Pandavas, living in exile in the Kamyaka forest, realised that to defeat their enemies they would need divine weapons. On the advice of the sage Vyasa, Arjuna set out alone toward the Himalayas. He took with him his strength, his wisdom, his bow and his resolve for penance. As he went, his brothers and Draupadi bade him farewell with heavy hearts.

On the Indrakila hill Arjuna performed severe penance. Tradition praises his penance directed to Lord Shiva as rare. The Mahabharata tells that Shiva came as a hunter, a Kirata, fought with him and then revealed his true form, and being pleased gave him the Pashupata weapon. The epic goes on to say that he then went to the world of Indra and studied there for several years.

Meanwhile, in the Kamyaka forest the Pandavas and Draupadi longed for his return. The epic notes that the forest seemed to have lost its beauty without Arjuna. Draupadi looked each day toward the north, the way by which he would come. The days grew long, but her hope did not break. 'He will come with victory,' she consoled Yudhishthira.

At last Arjuna returned with divine weapons and immense power and met his brothers. Draupadi's heart was filled on seeing him.

Like Valluvar's heroine, Draupadi waited with the conviction that the hope of his coming was what kept her alive. The Mahabharata honours the inner strength of the one who waits as much as the strength of the one who goes.