தீபாவளி இரவில் வளையல்கள்
இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.
மதுரைக்கு அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் பூங்கோதை என்ற இளம் மனைவி வாழ்ந்தாள். அவள் கணவன் சுந்தரம் வெளியூரில் வேலை செய்யச் சென்றிருந்தான். தீபாவளிக்கு வருவான் என்று கடிதம் எழுதியிருந்தான்; ஆனால் விழா நெருங்கியும் அவன் வரவில்லை. ஊரெங்கும் பட்டாசுகளும் புத்தாடைகளும் இனிப்புகளும் நிறைந்தன.
பூங்கோதையின் தோழி மலர், அவளது முகம் வாடியிருப்பதைக் கண்டாள். 'கோதை, ஒருநாளாவது அவரை மறந்து விழாவில் மகிழ்ந்திரு. இல்லையென்றால் உன் உடல் நலம் கெட்டுவிடும்' என்று அன்போடு சொன்னாள். பூங்கோதை மெல்லிய புன்னகையுடன், 'மலர், இன்று ஒருநாள் மறந்தால்கூட என் வளையல்கள் நழுவிவிடும்' என்றாள். மலர் அவள் கைகளைப் பார்த்தாள்; பழைய வளையல்கள் தளர்ந்து முழங்கை வரை இறங்கியிருந்தன.
அன்று மாலை பூங்கோதை அகல் விளக்குகளை வரிசையாக வாசலில் வைத்தாள். ஒவ்வொரு விளக்கையும் ஏற்றும்போது, 'அவர் நலமாக இருக்கட்டும்; விரைவில் வந்து சேரட்டும்' என்று மனத்தில் வேண்டினாள். அவளது நினைவு அவளுக்கு வருத்தத்தைத் தந்தாலும், அதுவே அவளுக்கு ஒளியாகவும் இருந்தது.
இரவு நெடுநேரம் ஆன பின்பு, தெருக்கோடியில் ஒரு வண்டி வந்து நின்றது. மலர் முதலில் கேட்டாள்; கோதை வெளியே ஓடினாள். சுந்தரம் வேலை முடிந்ததும் கிடைத்த முதல் வண்டியைப் பிடித்து வந்திருந்தான். வாசலில் ஒளிர்ந்த விளக்குகளைப் பார்த்து, 'என்னை மறக்காமல் வழி காட்டினாய்' என்றான்.
பூங்கோதை புன்னகைத்தாள்; அவள் கையில் மலர் புதிய வளையல்களை இடுவதாகச் சொல்லிச் சிரித்தாள். அன்றைய தீபாவளி அவர்களுக்குத் தனி ஒளியோடு மலர்ந்தது.
நினைவே வருத்தம் தருவதாக இருந்தாலும் அதுவே உயிர்ப்பையும் தருகிறது என்பதை இக்கதை மெல்லக் காட்டுகிறது.
அன்று இரவு விளக்குகள் ஒளிர்ந்த தெருவில் குழந்தைகள் புது ஆடைகளோடு ஓடியாடினர். ஆனால் பூங்கோதையின் வாசலில் மட்டும் அமைதியான ஒளி நிலைத்திருந்தது. அந்த அமைதியில் அவளது நினைவு ஒரு மெல்லிய நூல் போல இழுத்து, தொலைவில் இருந்த சுந்தரத்தையும் அவள் அருகே கொண்டுவந்தது. மலரும் அவளது அருகே அமர்ந்து, எதுவும் சொல்லாமல் அவள் கையைப் பற்றிக்கொண்டாள்; அந்த அமைதியான துணையே மிகப் பெரிய ஆறுதலாக இருந்தது.
இவ்வாறு தீபாவளி ஒளி அவளது வாசலில் மட்டும் அன்றி, அவளது வாழ்விலும் மீண்டும் பரவியது.