Kural 1266 · வருகமன் கொண்கன் ஒருநாள் பருகுவன் – Tamilone

Kural 1266 · Mutual Desire · அவர்வயின் விதும்பல்

வருகமன் கொண்கன் ஒருநாள் பருகுவன்பைதல்நோய் எல்லாம் கெட.

Varukaman Konkan Orunaal Parukuvan / Paidhalnoi Ellaam Keta

SheLet my spouse but return home: and then in one day I shall drink the nectar of his presence and bid farewell to this wasting disease.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

என் கணவன் ஒருநாள் வந்து சேரட்டும்; என்னை வாட்டும் துயர நோய் முழுவதும் அழியும்படி அவனது அன்பை நான் பருகுவேன்.

Meaning

Let my lord come home for even one day; I shall drink in his presence until all this wasting sickness of mine is destroyed.

சொற்பொருள் Word by word

வருக மன்: let him come
கொண்கன்: the lord, the husband
ஒருநாள்: even for one day
பருகுவன்: I shall drink up
பைதல் நோய்: the sickly, wasting disease
எல்லாம் கெட: so that all of it perishes

விளக்கம்

முந்தைய குறளில் 'காண்க மன்' என்று தொடங்கிய தலைவி, இங்கே 'வருக மன்' என்று தொடர்கிறாள். முதல் குறளில் கண்ணால் காணும் ஆசை; இந்தக் குறளில் அவர் வரவே வேண்டும் என்ற வேண்டுதல். 'ஒருநாள்' என்ற சொல் இந்தக் குறளின் மையம். ஆண்டுக் கணக்கில் காத்திருந்த அவள் இப்போது ஒரு நாளை மட்டுமே கேட்கிறாள். அந்த ஒரு நாளில் அவள் துயரம் முழுவதையும் தீர்த்துக்கொள்வேன் என்கிறாள். இதில் அவளது மிதமிஞ்சிய ஆசையும் தன்னடக்கமும் ஒருசேரத் தெரிகின்றன.

'பருகுவன்' என்பது குடித்து நிறைதல். அன்பையும் அருகாமையையும் அமுதமாகக் கொண்டு அவள் பருக விரும்புகிறாள். 'பைதல் நோய்' என்பது பசலையால் வாடும் நோய். எல்லா நோயும் ஒழிய வேண்டும் என்பதை 'எல்லாம் கெட' என்று அழுத்திச் சொல்கிறாள். உரையாசிரியர்கள் 'ஒருநாள்' என்பதை இரு வகையாகக் காண்கின்றனர். சிலர், ஒரே ஒரு நாள் வந்தாலும் போதும் என்ற அளவான ஆசை என்பர். பிறர், ஒருநாள் என்றாவது வர வேண்டும் என்ற நம்பிக்கை என்பர். இரண்டும் குறளின் பொருளுக்குப் பொருந்தும்.

இன்றைய வாழ்வில் நீண்ட பிரிவுக்குப் பின் வரும் சந்திப்பு, ஓர் ஒற்றை நாளிலும் ஒரு வாழ்நாள் இன்பத்தைத் தரும் என்பதை நாம் அறிவோம். சந்திப்பின் நிறைவு அதன் நீளத்தில் இல்லை, ஆழத்தில் இருக்கிறது. அவ்வாறே பிரிவின் நோய் ஒருநாள் சந்திப்பால் குறையக்கூடும் என்ற நம்பிக்கையும் ஒரு மருந்தாகவே செயல்படுகிறது.

வள்ளுவர் இங்கே துயரத்தின் ஆழத்தையும் இன்பத்தின் ஆற்றலையும் ஒரே குறளில் சமநிலைப்படுத்தி, காத்திருப்பவரின் மனத்தைச் சிறிது ஆற்றும் ஒரு மென்மையான கனவை நம் முன் வைக்கிறார். அந்தக் கனவே வாழ்வைத் தொடரச் செய்கிறது.

காத்திருப்பின் மத்தியில் இத்தகைய கற்பனை இன்பம் ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வையும் தருகிறது. நாளை நடக்கப்போகும் நல்லதை இன்றே ருசித்துப் பார்ப்பதால் இன்றைய துயரம் குறைகிறது. வள்ளுவர் உள்ளத்தின் இந்த இயல்பான தந்திரத்தை அன்போடு பதிவு செய்கிறார். தலைவியின் அந்த எண்ணம் அவளுக்கு மருந்தும் ஆறுதலும் ஆகிறது என்பதையும் அவர் கோடிட்டுக் காட்டுகிறார்.

Explanation

In the previous verse the heroine began with 'kanga man', and here she goes on with 'varuga man'. In the earlier verse the desire is to see him with her eyes; in this verse it is the prayer that he must come. The word 'orunal', 'one day', is the centre of this verse. She who has waited for years now asks for only one day. In that one day, she says, she will settle all her sorrow. Both her boundless desire and her self-restraint appear together here.

'Paruguvan' means to drink and be filled. She wishes to drink his love and nearness as nectar. 'Paithal noi' is the sickness that wastes with pallor. She presses the point of 'ellam keda', that all of it must perish. Commentators see 'orunal' in two ways. Some take it as a modest wish, that even a single day will do. Others take it as hope, that one day he must come. Both fit the sense of the verse.

In life today we know that after a long separation a meeting can give, in a single day, the joy of a lifetime. The fulfilment of a meeting lies not in its length but in its depth. In the same way the hope that the sickness of separation may be eased by a single day's meeting works as a medicine of its own.

Valluvar here balances the depth of sorrow and the power of joy in one verse, and sets before us a gentle dream that soothes the mind of the one who waits. That dream is what keeps life going.

கதை

காஞ்சியில் காமாட்சியின் தவம்

இது காஞ்சிபுரத்து ஏகாம்பரேசுவரர் கோயிலின் தலபுராணமாக மரபில் சொல்லப்படும் கதை.

பார்வதி தேவி, சிவபெருமானை மணம் புரிய விரும்பிக் காஞ்சிபுரத்தில் தவம் செய்யத் தொடங்கினாள். காமாட்சி என்ற பெயரில் அவளை மக்கள் போற்றுகின்றனர். அங்கே ஒரு மாமரத்தின் அடியில் அமர்ந்து, அவள் மணலால் ஒரு சிவலிங்கத்தை உருவாக்கி, நாள்தோறும் அன்போடு வழிபட்டாள். அவள் தவம் நீண்டது; நாட்கள், மாதங்கள், ஆண்டுகள் கடந்தன. அவள் உள்ளம் முழுவதும் சிவபெருமானைக் காணும் ஒரே ஆசையில் நிறைந்திருந்தது.

தேவியின் உறுதியைச் சோதிக்க எண்ணிய இறைவன், சில சோதனைகளை அனுப்பினார் என்று மரபு சொல்கிறது. ஒரு நாள் அருகிலுள்ள கம்பை ஆறு பெருவெள்ளமாகப் பெருகி வந்தது. வெள்ளம் மணல் லிங்கத்தை அடித்துச் சென்றுவிடும் என்று அஞ்சிய தேவி, அதை இறுக்கித் தழுவிக்கொண்டாள். தன் உடலால் அதைக் காத்து நின்றாள். அந்த அன்பான தழுவலில், அவளது வளையல்களின் அடையாளம் லிங்கத்தில் பதிந்ததாக அடியார்கள் நம்புகின்றனர்; அதனால் இறைவன் 'தழுவக் குழைந்தார்' என்று போற்றப்படுகிறார்.

தேவியின் அன்பையும் உறுதியையும் கண்ட சிவபெருமான் மகிழ்ந்து அவள் முன் தோன்றி, அவளை மணம் புரிந்துகொண்டார் என்று தலபுராணம் முடிகிறது. நீண்ட தவம் ஒரு சந்திப்பில் நிறைவடைந்தது.

வள்ளுவரின் தலைவி 'ஒருநாள் வந்தால் என் நோய் எல்லாம் தீரும்' என்று ஏங்குவது போலவே, தேவியும் இறைவனின் ஒரே ஒரு வருகைக்காக ஆண்டுகள் காத்திருந்தாள். அவளது தழுவல் காத்திருப்பின் முழு ஆற்றலையும் உணர்த்துகிறது.

சைவ மரபு இக்கதையை இறைவனின் அருள் அன்புக்கு எவ்வாறு விரைந்து வருகிறது என்பதன் அடையாளமாகப் போற்றுகிறது; அன்பின் தவம் வீணாவதில்லை என்பதே இதன் செய்தி.

காஞ்சிபுரத்தில் இன்றும் சித்திரை மாதத்தில் ஏகாம்பரநாதர் கோயிலில் திருமண விழா சிறப்பாக நடைபெறுகிறது. அன்று காமாட்சியும் இறைவனும் திருமணக் கோலத்தில் காட்சி தருவதாக அடியார்கள் மகிழ்கின்றனர். மாமரத்தின் அடியில் அமர்ந்து தவம் செய்த தேவியின் நினைவு அங்கு நிலைத்திருக்கிறது; கோயிலில் உள்ள பழமையான மாமரம் அந்தக் கதையின் சாட்சியாகக் காட்டப்படுகிறது.

பக்தர்கள் இந்தக் கதையை நினைவுகூர்ந்து, நீண்ட காத்திருப்பு கொண்டவர்களுக்கு நம்பிக்கை தரும் எடுத்துக்காட்டாகக் கொள்கின்றனர். ஒரு தவம் ஒரு நாள் நிறைவு பெறும் என்ற உறுதியே அவர்களுக்கு வழிகாட்டி. வள்ளுவர் தலைவியின் வாயிலாகப் பாடும் ஏக்கமும் இதே உறுதியின் வெளிப்பாடுதான்.

A story

Kamakshi's Penance at Kanchi

This is a story told in tradition as the sthala purana of the Ekambareswarar temple at Kanchipuram.

Goddess Parvati, wishing to wed Lord Shiva, began a penance at Kanchipuram. People honour her there under the name Kamakshi. Seated beneath a mango tree she fashioned a Shiva lingam of sand and worshipped it lovingly each day. Her penance was long; days, months and years passed. Her whole heart was filled with the single longing to see Lord Shiva.

The Lord, wishing to test her resolve, sent some trials, tradition says. One day the nearby Kampa river came down in a great flood. Fearing that the flood would sweep away the sand lingam, the Goddess clasped it tightly and stood guarding it with her own body. Devotees believe that in that loving embrace the marks of her bangles were left on the lingam, and so the Lord is praised as 'Tazhuva Kuzhaindar', the one who melted into her embrace.

Seeing her love and firmness, Shiva was pleased, appeared before her and wedded her, the sthala purana concludes. The long penance ended in a meeting.

As Valluvar's heroine longs, saying 'if he comes for one day, all my sickness will end', the Goddess waited years for a single coming of the Lord. Her embrace shows the whole strength of waiting.

The Shaiva tradition honours this tale as a sign of how swiftly divine grace comes to love; the message is that the penance of love is never in vain.

சிந்தனைக்கு

நீண்ட காலமாக நீங்கள் சுமந்து வரும் சுமையைத் தணிக்க, தொலைவில் உள்ள ஒருவருடன் எந்த ஒரு மணி நேரம் உதவக்கூடும்?

To reflect on

What single hour with a person far away would ease the weight you have been carrying for a long time?