Kural 1261 · வாளற்றுப் புற்கென்ற கண்ணும் அவர்சென்ற

சுவரில் குறித்த நாட்கள்

இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.

காவிரிப்பூம்பட்டினத்தின் அருகே இருந்த ஒரு சிற்றூரில் கனகம் என்ற இளம் பெண் வாழ்ந்தாள். அவளது கணவன் மாறன் ஒரு வணிகக் குழுவோடு கடல் கடந்த நாட்டுக்குச் சென்றிருந்தான். போகும்போது, 'பொங்கல் திருநாளுக்கு முன் திரும்பி வருவேன்' என்று கனகத்திடம் உறுதி கூறியிருந்தான். அதை நம்பியே அவள் ஒவ்வொரு நாளையும் கழித்தாள்.

அவன் புறப்பட்ட நாளின் மறுநாள் காலை, கனகம் வீட்டுச் சுவரில் மஞ்சள் தோய்த்த விரலால் ஒரு சிறு கோடு வரைந்தாள். அதன் பிறகு ஒவ்வொரு விடியலிலும் ஒரு கோடு சேர்ந்தது. ஏழு கோடுகள் ஆனபோது அவள் ஓர் அடையாளமிட்டாள். அவள் பாட்டி அதைக் கண்டு, 'அம்மா, நாள் குறிப்பது எளிது; காத்திருப்பதே கடினம்' என்று புன்னகையோடு சொன்னாள்.

மாதங்கள் செல்லச் செல்ல சுவரில் கோடுகள் நிறைந்தன. விரலின் முனை வலித்தது; கண்கள் துறைமுகத்தின் திசையையே நோக்கி நோக்கிக் களைத்தன. ஊர்த் தோழியர் அவளை விழாவுக்கு அழைத்தபோதும், அவள் வாசலில் நின்று வழி பார்த்தாள். கார்த்திகை தீபம் வந்தது; கனகம் வாசலில் அகல் விளக்கு ஏற்றி, 'அவர் வரும் வழி ஒளிரட்டும்' என்று இறைவனை வேண்டினாள்.

மார்கழி முடிந்து தை பிறந்தது. பொங்கலுக்கு முந்திய நாள் மாலை, தெருமுனையில் வண்டிகளின் ஓசையும் வணிகர்களின் குரலும் கேட்டன. கனகம் ஓடி வாசலுக்கு வந்தாள். சுவரில் எண்பத்தேழு கோடுகள் இருந்தன; அந்த எண்ணிக்கையின் கடைசிக் கோட்டுக்கு மறுநாள் மாறன் வீடு திரும்பினான்.

அவன் வந்து நின்றபோது கனகம் ஒன்றும் பேசவில்லை; சுவரைச் சுட்டிக் காட்டினாள். மாறன் அந்தக் கோடுகளைப் பார்த்துக் கண்கலங்கினான்; அவற்றை அழிக்கவில்லை. பொங்கல் பானை பொங்கியபோது, அந்தச் சுவர்க் கோடுகள் அவர்கள் இருவருக்கும் இல்லறத்தின் இனிய சான்றாக நின்றன.

காத்திருப்பின் ஒவ்வொரு நாளும் அன்பின் ஒரு அடையாளமாகவே மாறும் என்பதை இக்கதை எளிமையாக உணர்த்துகிறது.

கனகத்தின் கதையைக் கேட்கும் ஊர்ப் பெரியவர்கள், இன்றும் தம் வீட்டுச் சுவர்களில் எழுதப்பட்ட பழைய கோடுகளை நினைவுகூர்கின்றனர். தொலைவில் சென்றவருக்காகக் காத்திருந்த நாட்களை அவை சொல்லாமல் சொல்கின்றன. நாள்காட்டிகள் இல்லாத காலத்தில் சுவரே குடும்பத்தின் நாட்குறிப்பாக இருந்தது; அதில் காதலும் நம்பிக்கையும் கோடுகளாக எழுதப்பட்டன.

The Days Marked on the Wall

This is an imagined story set in Hindu cultural life.

In a small village near Kaveripoompattinam lived a young woman named Kanagam. Her husband Maran had gone with a merchant party to a land across the sea. On leaving he had promised Kanagam, 'I shall return before the festival of Pongal.' Believing it, she passed each day.

The morning after he left, Kanagam drew a small line on the wall of her house with a finger dipped in turmeric. After that, a line was added at every dawn. When there were seven lines she made a mark. Her grandmother saw it and said with a smile, 'Child, marking days is easy; waiting is hard.'

As the months passed, the wall filled with lines. The tip of her finger ached; her eyes grew weary from looking toward the harbour. When her friends called her to festivals she still stood at the door watching the road. Karthigai came; Kanagam lit a clay lamp at the door and prayed, 'May the road by which he comes be bright.'

Margazhi ended and Thai dawned. On the evening before Pongal, the sound of carts and the voices of merchants was heard at the end of the street. Kanagam ran to the door. There were eighty-seven lines on the wall, and the day after the last of them Maran came home.

When he stood before her, Kanagam said nothing; she pointed to the wall. Maran looked at the lines and his eyes filled; he did not rub them out. When the Pongal pot boiled over, those marks on the wall stood as a sweet witness of their household life.

The story simply shows that every day of waiting turns into a sign of love.