Kural 1277 · தண்ணந் துறைவன் தணந்தமை நம்மினும்

அக்ரூரரின் தேரும் கோபியரின் வளையல்களும்

இது பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் காண்டத்தில் வரும் அக்ரூரர் வருகைக் கதையின் ஒரு பகுதி.

மதுராவின் அரசன் கம்சன், கிருஷ்ணனையும் பலராமனையும் மதுராவுக்கு அழைக்க அக்ரூரரை பிருந்தாவனத்துக்கு அனுப்பினான். அக்ரூரர் தேரோடு பிருந்தாவனத்துக்கு வந்து சேர்ந்தார். கிருஷ்ணனின் பக்தரான அவர் மகிழ்ச்சியோடு அவனைச் சந்தித்தார். இரவு அவர் வந்த செய்தியைக் கோபியர் ஊகித்தனர்; பலர் அதைக் கேள்விப்பட்டுக் கலங்கினர்.

அடுத்த நாள் காலையில் கிருஷ்ணனும் பலராமனும் தேரில் ஏறியபோது கோபியர் தம் இல்லங்களை விட்டுத் தேரைச் சூழ்ந்தனர். அவர்களது கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது. பாகவதம் அவர்களது நிலையை நெகிழ்வோடு வருணிக்கிறது: அவர்களது வளையல்கள் தளர்ந்து நழுவின; அணிகள் சிதறின; தலைமுடி அவிழ்ந்தது. அவர்கள் ஓவியங்கள்போல அசையாமல் நின்றனர்.

கிருஷ்ணன் அவர்களிடம் 'விரைவில் திரும்புவேன்' என்று தூது அனுப்பிப் பதில் சொன்னதாகக் கதை தொடர்கிறது. தேர் புறப்பட்டபோது அவர்கள் தூசு படிந்த பாதையையே பார்த்து நின்றனர். அவர்கள் உள்ளம் அறியுமுன்பே, அவர்கள் உடல் இந்தப் பிரிவை உணர்ந்து தளர்ந்திருந்தது.

வள்ளுவரின் தலைவி 'நம்மினும் முன்னம் உணர்ந்த வளை' என்று சொல்வது போலவே, கோபியரின் வளையல்களும் பிரிவை முன்பே உணர்ந்தன. இங்கே கோபியரின் அன்பு தன்னலமற்ற பக்தியாகவும் போற்றப்படுகிறது.

வைணவ அடியார்கள் இந்தக் காட்சியை இறைவனுக்காக ஏங்கும் உயிரின் துயராகவும் உணர்ந்து உருகுகின்றனர். பாகவதத்தின் இந்தப் பகுதி இன்றும் பக்தர்களால் நெகிழ்ச்சியோடு படிக்கப்படுகிறது.

கோபியர் தங்கள் பிரிவுத் துயரை அன்றிரவு முழுவதும் பாடிக்கொண்டிருந்தனர் என்று பாகவதம் கூறுகிறது. அவர்கள் கிருஷ்ணனின் விளையாட்டுகளையும் குழலிசையையும் நினைத்து நினைத்து உருகினர். அந்த நினைவுகளே அவர்களுக்கு ஆறுதலாகவும் வேதனையாகவும் இருந்தன.

பிருந்தாவனத்து மக்களின் அன்பு எவ்வளவு ஆழமானது என்பதை இந்த நிகழ்ச்சி காட்டுகிறது. உடலும் உள்ளமும் ஒன்றாகத் துயருற்றன. வளையல்கள் நழுவியது என்பது அந்த ஆழ்ந்த துயரின் ஒரு வெளிப்புற அடையாளம் மட்டுமே.

வைணவ ஆசாரியர்கள் இந்தக் காட்சியை விளக்கும்போது, இறைவனைப் பிரிந்த அடியாரின் தவிப்பு உடலிலும் வெளிப்படும் என்று உரைப்பர். அதனால் இது பக்தி இலக்கியத்திலும் அகப்பாடலிலும் ஒரே நேரத்தில் எதிரொலிக்கிறது.

இந்த ஒற்றுமையே வள்ளுவரின் குறளையும் பாகவதத்தின் காட்சியையும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கிறது. இரண்டிலும் வளை தான் முதலில் பேசுகிறது.

Akrura's Chariot and the Bangles of the Gopis

This is part of the story of Akrura's coming in the tenth canto of the Bhagavata Purana.

Kamsa, king of Mathura, sent Akrura to Vrindavan to invite Krishna and Balarama to Mathura. Akrura came to Vrindavan with his chariot. A devotee of Krishna, he met him in joy. The gopis guessed the news of his arrival that night; many, hearing it, were troubled.

The next morning, when Krishna and Balarama climbed into the chariot, the gopis left their homes and surrounded it. Tears welled in their eyes. The Bhagavata describes their state with tenderness: their bangles slackened and slipped, their ornaments scattered, their hair came loose. They stood as still as paintings.

The story goes on that Krishna sent a message to them, replying that he would soon return. When the chariot departed, they stood looking at the dusty road. Before their hearts knew it, their bodies had felt this parting and slackened.

As Valluvar's heroine says, 'the bangle understood before us', the gopis' bangles too sensed the parting beforehand. Here the gopis' love is also honoured as selfless devotion.

Vaishnava devotees melt in feeling this scene as the sorrow of the soul longing for the Lord. This part of the Bhagavata is still read with deep feeling by devotees.

Vaishnava teachers, in explaining the scene, say that the yearning of the devotee parted from the Lord shows in the body as well. For this reason it echoes at once in devotional literature and in akam poetry.