Kural 1279 · தொடிநோக்கி மென்தோளும் நோக்கி அடிநோக்கி

சீதையின் உறுதியும் இராமனின் இசைவும்

இது வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்திலும், கம்பரின் இராமாவதாரத்திலும் வரும் காட்சியை ஒட்டியது.

இராமன் தந்தையின் சொல்லைக் காப்பாற்றப் பதினான்கு ஆண்டுகள் வனம் செல்ல முடிவுசெய்தான். அவன் சீதையிடம் விடைபெற வந்து, காட்டின் துன்பங்களையும் ஆபத்துகளையும் எடுத்துச் சொல்லி, அவளை அரண்மனையில் இருக்கச் சொன்னான். சீதை அமைதியாகக் கேட்டாள்.

சீதை சொற்களால் அவனை எதிர்க்கவில்லை. அவள் ஒருகணம் தன் கைகளின் அணிகளைப் பார்த்தாள். தான் அரண்மனையில் தனியாக இருந்தால் அவற்றைத் தாங்க இயலாத அளவுக்கு உடல் மெலியும் என்பதை அவள் உணர்ந்திருந்தாள். பின்னர் அவள் இராமனின் திருவடிகளைப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் 'உம் அடிகளைத் தொடர்ந்து நானும் வருவேன்' என்ற உறுதி தெரிந்தது.

அதன்பின் அவள் சொற்களால் தன் மனத்தை எடுத்துரைத்தாள். 'நீங்கள் எங்கே இருக்கிறீர்களோ, அதுவே எனக்கு அயோத்தி' என்ற பொருளுடைய வார்த்தைகளை வால்மீகி அவள் வாயில் வைக்கிறார். முதலில் வந்தது பார்வையின் குறிப்பு; பிறகு வந்தது சொல்.

இராமன் அவளது உறுதியையும் அன்பையும் உணர்ந்து இசைந்தான். இலக்குவனும் உடன் வர, மூவரும் வனம் புறப்பட்டனர். தாய் கௌசல்யையும் மற்றோரும் வழியனுப்பினர்.

வள்ளுவரின் தோழி தலைவியின் பார்வையின் வரிசையை எடுத்துச் சொல்வதுபோல, இராமாயணத்தில் சீதையின் பார்வையும் சொற்களுக்கு முன்பே தன் முடிவைப் பறைசாற்றியது.

அன்பு தன் செய்தியை முதலில் கண்ணால் சொல்கிறது என்பதையும், அதை உணரும் இராமனின் பண்பையும் இந்தக் காட்சி அழகாகக் காட்டுகிறது.

கம்பரின் இராமாயணத்தில் சீதை இராமனிடம் பேசும் சொற்கள் மிக உருக்கமானவை. அவள் தன்னை வனத்துக்கு அழைத்துச் செல்லுமாறு வேண்டுகிறாள்; தன் உறுதியை ஒரு தாயின் அன்பும் ஒரு தோழியின் துணிவும் சேர்ந்தவையாகக் காட்டுகிறாள். அவளது பார்வை அதற்கு முன்னோடியாக அமைந்தது.

இராமனும் அந்தப் பார்வையை உணர்ந்து, அவளது வேண்டுதலுக்கு மதிப்பளித்தான். அவன் முதலில் மறுத்தாலும், அவளது அன்பையும் மனவுறுதியையும் புறக்கணிக்கவில்லை. அதனால்தான் பின்னர் அவன் இசைந்தான். குறிப்பை மதிக்கும் பண்பே அவனை உறுதியான கணவனாகவும் அன்பான துணையாகவும் ஆக்கியது.

இந்தக் கதையை இராமாயணப் பாராயணத்தில் கேட்கும் ஒவ்வொருவரும் சீதையின் துணிவைப் போற்றுகின்றனர்.

வள்ளுவரின் தோழி சொல்லும் வளை, தோள், அடி என்ற மூன்று பார்வைகளும் சீதையின் அந்த மௌனக் காட்சியோடு எளிதில் பொருந்துகின்றன.

Sita's Resolve and Rama's Consent

This follows the scene found in the Ayodhya Kanda of the Valmiki Ramayana and in Kamban's Ramavataram.

Rama decided to go to the forest for fourteen years to keep his father's word. He came to take leave of Sita, described the hardships and dangers of the forest, and asked her to stay in the palace. Sita listened quietly.

Sita did not oppose him in words. For a moment she looked at the ornaments on her arms. She knew that if she stayed alone in the palace her body would waste so much that she could not bear them. Then she looked at Rama's feet. In that look was the resolve 'I shall follow your feet and come too.'

Afterward she told her mind in words. Valmiki puts into her mouth words to the effect that wherever Rama is, that is Ayodhya for her. First came the sign of the look; then came the word.

Rama understood her resolve and love and agreed. With Lakshmana also coming, the three set out for the forest. Mother Kausalya and others saw them off.

As Valluvar's friend tells the order of the heroine's looks, so in the Ramayana Sita's look proclaimed her decision before words.

The scene shows beautifully that love first tells its message with the eye, and the quality of Rama in understanding it.