Kural 1280 · பெண்ணினால் பெண்மை உடைத்தென்ப கண்ணினால் – Tamilone

Kural 1280 · The Reading of the Signs · குறிப்பறிவுறுத்தல்

பெண்ணினால் பெண்மை உடைத்தென்ப கண்ணினால்காமநோய் சொல்லி இரவு.

Penninaal Penmai Utaiththenpa Kanninaal / Kaamanoi Solli Iravu

He Speaks to the MaidShe telleth me of the pangs of separation and prayeth for permission to accompany me if I go: how she surpasseth womanhood’s self in delicacy to tell this only with her eyes!V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

கண்ணாலேயே தன் காமநோயைச் சொல்லி இரந்து நிற்கும் இவளிடம் பெண்மை என்பது பெண்மையால் மேலும் நிறைந்துள்ளது என்று கூறுவர்.

Meaning

Telling the sickness of desire by her eyes alone and pleading, she is said to have a womanliness that is enriched by womanliness itself.

சொற்பொருள் Word by word

பெண்ணினால்: by womanhood
பெண்மை உடைத்து என்ப: they say womanly nature is possessed
கண்ணினால்: by the eyes
காமநோய் சொல்லி: telling the sickness of desire
இரவு: begging, pleading

விளக்கம்

அதிகாரத்தின் இறுதிக் குறளில் தலைவன் தலைவியின் குறிப்பை நினைத்து வியக்கிறான். தோழி அவளுடைய பார்வையின் வரிசையைச் சொன்னதைக் கேட்டபின் அவன் தோழியிடம் பேசுகிறான். அவள் தன் காமநோயை வாயால் சொல்லவில்லை; கண்ணாலேயே சொன்னாள், 'இரவு' என்றால் இரந்து வேண்டுதல். அதாவது தன்னை உடன் அழைத்துச் செல்லுமாறு கண்ணால் மன்றாடினாள். அந்த நாணமும் துணிவும் சேர்ந்த குறிப்பே 'பெண்ணினால் பெண்மை' எனப்படும் நுட்பமான பெண்மை நிறைவு.

இந்தக் குறளின் முதல் அடி உரையாசிரியர்களிடையே சற்று வேறுபட்டு விளக்கப்படுகிறது. 'பெண்ணினால் பெண்மை உடைத்தென்ப' என்பதற்கு, 'பெண்மை என்னும் பண்பு பெண்ணுக்குள் பெண்மையால் நிறைந்துள்ளது' என்றும், 'பெண்களுக்குப் பெண்மையின் சிறப்பு இவளால் மேலும் உயர்கிறது' என்றும் இரு விளக்கங்கள் உண்டு. இரண்டும் அவளது அடக்கமான துணிவை வியப்பதே.

அவள் அடக்கத்தை விடவில்லை; வாய் திறந்து வேண்டவில்லை. ஆனாலும் கண் வழியே தன் ஆசையை முழுமையாகச் சொல்லிவிட்டாள். அடக்கமும் வெளிப்பாடும் ஒன்றோடொன்று மோதாமல் இணையும் இந்த நிலையே வள்ளுவர் பாராட்டும் நயம்.

இந்த அதிகாரம் ஒரு நிறைவையும் அடைகிறது: குறிப்பு சொன்னவள், குறிப்பை எடுத்துச் சொன்னவள், குறிப்பை உணர்ந்தவன் மூவரும் ஒரே மென்மையான மொழியில் இணைகின்றனர்.

வாழ்வில் நாம் சொல்லாமலே சொல்லும் வலிமையையும், கேளாமலே கேட்கும் நுட்பத்தையும் வளர்த்துக்கொண்டால் உறவுகள் அமைதியாகவும் ஆழமாகவும் அமையும் என்ற இறுதிப் பாடத்தை இக்குறள் தருகிறது.

இந்த அதிகாரம் முழுவதும் குறிப்புகள் ஒரு சங்கிலி போல இணைந்தன: கண், புன்னகை, வளை, தோள், அடி. இந்தக் குறளில் அந்தச் சங்கிலி நிறைவு பெறுகிறது. அந்த நிறைவின் இனிமையே பெண்மையின் நுட்பத்தை வியக்கும் தலைவனின் சொல்லில் ஒலிக்கிறது.

குறிப்பை அறிவதும் அறிவித்தலும் ஒரு கலை; அந்தக் கலையில் தேர்ந்தவர்கள் உறவுகளில் சொற்களின் வலியையும் குறைக்கிறார்கள். அதிகாரத்தின் இறுதியில் வள்ளுவர் இப்படி ஒரு மென்மையான சிறப்பை வைத்து முடிக்கிறார்.

Explanation

In the last verse of the chapter the hero marvels at the heroine's sign. After hearing from the friend the order of her looks, he speaks to the friend. She did not tell her sickness of desire with her mouth; she told it with her eyes alone, 'iravu' meaning pleading. That is, she begged with her eyes that he take her along. That blend of modesty and daring is the subtle fullness of womanhood described as 'pennaal penmai'.

The first line of this verse is explained somewhat differently by the commentators. For 'pennaal penmai udaiththenpa' there are two readings: 'the quality called womanliness is full within woman through womanliness' and 'for women the excellence of womanliness is raised still further by her'. Both wonder at her reserved boldness.

She did not abandon her reserve; she did not open her mouth to plead. Yet through the eye she told her desire completely. This state, where reserve and expression join without clashing, is the grace that Valluvar praises.

The chapter also reaches a completion: the one who gave the sign, the one who carried it, and the one who understood it are joined in one gentle language.

The final lesson of the verse is that if we grow in the strength of saying without saying and the subtlety of hearing without being told, our relationships will be quiet and deep.

கதை

சாவித்திரியின் வேண்டுதலும் சத்தியவானின் இசைவும்

இது மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில் வரும் சாவித்திரி உபாக்கியானத்தின் ஒரு பகுதி.

சாவித்திரி சத்தியவானை மணந்து காட்டில் அவனது பெற்றோருடன் வாழ்ந்தாள். நாரதர் சொன்ன ஆண்டு முடியும் நாள் நெருங்கியது; அந்த நாளை அவள் மட்டுமே அறிந்திருந்தாள். அவள் மனத்தில் துயரம் நிறைந்திருந்தாலும் அதை யாரிடமும் காட்டவில்லை. அவள் உண்ணாநோன்பு இருந்து தவம் செய்தாள். அந்த நாள் காலையில் சத்தியவான் விறகு வெட்டக் காட்டுக்குப் புறப்பட்டான்.

சாவித்திரி அவனைப் பார்த்தாள். அவள் தன் வார்த்தைகளைவிட பார்வையால் அதிகம் சொன்னாள். தன் கையின் அணிகளையும் அவனது முகத்தையும் மாறி மாறிப் பார்த்தாள். சத்தியவான் அவளது குறிப்பை உணர்ந்தான். 'நீயும் வரவேண்டும் என்று விரும்புகிறாயா? ஆனால் நீ உண்ணாநோன்பால் களைத்திருக்கிறாய்; காட்டுப்பாதை கடினமானது' என்று அன்போடு கேட்டான்.

சாவித்திரி மெல்ல, 'இன்று உங்களைப் பிரிந்திருக்க என் மனம் விரும்பவில்லை' என்றாள். அவள் உள்ளத்தின் உண்மையான காரணத்தை அவள் சொல்லவில்லை; ஆனால் அவளது கண்கள் தம் வேண்டுதலைத் தெளிவாகச் சொல்லின. சத்தியவான் மனமிரங்கி, பெற்றோரின் இசைவைப் பெற்றபின் அவளை அழைத்துச் செல்லலாம் என்றான்.

சாவித்திரியின் மாமனார் மாமியார் முதலில் தயங்கினர்; ஏனெனில் அவள் அதுவரை எதையும் வேண்டியதில்லை. ஆனால் அவளது முதல் வேண்டுதல் என்பதால் அவர்கள் இசைந்தனர். இந்த இசைவு அவளுக்கு யமனைச் சந்தித்து கணவனின் உயிரை மீட்கும் வாய்ப்பைத் தந்தது என்று மகாபாரதம் தொடர்கிறது.

அவள் கண்ணால் வேண்டி நின்ற அந்தக் குறிப்பே ஒரு குடும்பத்தின் தலைவிதியை மாற்றியது. வள்ளுவர் சொல்லும் 'கண்ணினால் காமநோய் சொல்லி இரவு' என்ற பண்பு இங்கே அன்பின் பேரொளியாகத் தெரிகிறது.

அடக்கமும் துணிவும் இணைந்த இத்தகைய அன்பைச் சாவித்திரி கதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

சாவித்திரி கதையின் பின்பகுதியில் யமன் அவளது அன்பையும் அறிவையும் கண்டு வியந்து, வரங்கள் அளித்தார் என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது. அவளது உறுதியால் சத்தியவானின் உயிர் மீண்டது. ஆயினும் இந்தக் கதையின் தொடக்கத்தில் இருந்த அந்தச் சிறிய பார்வையே எல்லாவற்றுக்கும் அடிப்படையாக அமைந்தது.

இந்து மரபில் சாவித்திரி விரதம் இன்றும் பெண்களால் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. அவள் அன்பையும் துணிவையும் நினைவுகூர்ந்து குடும்ப நலனை வேண்டிக்கொள்கின்றனர்.

சாவித்திரியின் அன்பு பார்வையில் தொடங்கி வாழ்வை மீட்கும் ஆற்றலாக வளர்ந்தது என்பதே இக்கதையின் சிறப்பு.

A story

Savitri's Plea and Satyavan's Consent

This is a part of the Savitri Upakhyana in the Vana Parva of the Mahabharata.

Savitri married Satyavan and lived in the forest with his parents. The day on which the year foretold by Narada would end drew near; she alone knew that day. Though her heart was full of sorrow she showed it to no one. She kept a fast and performed penance. On that morning Satyavan set out for the forest to cut wood.

Savitri looked at him. She said more by her look than by her words. She glanced alternately at the ornaments on her arm and at his face. Satyavan sensed her sign. 'Do you wish to come too? But you are weary from fasting; the forest path is hard,' he asked lovingly.

Savitri said softly, 'My heart does not wish to be parted from you today.' She did not tell the true reason in her heart; but her eyes plainly told her plea. Satyavan relented and said that, after obtaining his parents' consent, he would take her.

Savitri's parents-in-law at first hesitated, because she had never asked for anything till then. But since it was her first request, they agreed. The Mahabharata goes on that this consent gave her the chance to meet Yama and win back her husband's life.

The sign by which she stood pleading with her eyes changed the fate of a family. The quality Valluvar speaks of, 'telling the sickness of desire by the eyes and pleading', shines here as the great light of love.

The story of Savitri reminds us of this love in which reserve and courage join.

சிந்தனைக்கு

வார்த்தைகள் இன்றி ஒரு பார்வையால் மட்டுமே செய்யப்பட்ட வேண்டுதல், நீங்கள் எடுக்க இருந்த முடிவை எப்போது மாற்றியது?

To reflect on

When has a plea made only through a look, without words, changed a decision you were about to make?