Kural 332 · கூத்தாட்டு அவைக்குழாத் தற்றே பெருஞ்செல்வம்

திருவிழா இரவும் விடியலும்

காவிரிக் கரையோர ஊர் ஒன்றில் குப்புசாமி என்ற தானிய வணிகன் இருந்தான் (இது கற்பனைக் கதை). அவ்வாண்டு அவனுடைய கிடங்குகள் நிறைந்தன; விலை உயர்ந்தது; கை நிறையச் செல்வம் சேர்ந்தது. ஊரார் அவனை மிகவும் மதித்தனர்; அவன் இல்லத்தில் எப்போதும் கூட்டம் இருந்தது.

அந்த ஆண்டு மாரியம்மன் திருவிழாவில் தெருக்கூத்து நடந்தது. இரவு முழுவதும் ஊர் மக்கள் அந்த மைதானத்தில் திரண்டிருந்தனர். குப்புசாமியும் முன் வரிசையில் அமர்ந்து மகிழ்ந்தான். விடியலில் கூத்து முடிந்தது. சற்று நேரத்தில் கூட்டம் கலைந்தது.

குப்புசாமி தனியாக மைதானத்தில் நின்றான். கிழிந்த இலைகளும் அணைந்த தீப்பந்தங்களும் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தன. அப்போது அவன் பழைய ஆசிரியர் சின்னத்தம்பி அங்கே வந்தார். 'நேற்றிரவு இருந்த கூட்டம் எங்கே?' என்று புன்னகையுடன் கேட்டார். குப்புசாமி ஒன்றும் பேசவில்லை. அவர் சொன்னார்: 'உன் செல்வமும் இந்தக் கூட்டம் போலத்தான்; இன்று உன்னைச் சுற்றி இருக்கிறது, நாளை எங்கிருக்கும் என்று யாரறிவார்?'

குப்புசாமி அதை ஏற்றான். அன்றே ஊரின் மையத்தில் வழிப்போக்கர்களுக்கு நீர்ப்பந்தல் அமைக்க முடிவு செய்தான். செல்வம் இருக்கும்போதே அது நிலைக்கும் நன்மையாக மாறியது.

குப்புசாமி அமைத்த நீர்ப்பந்தல் பல ஆண்டுகள் வழிப்போக்கர்களுக்குத் தாகம் தீர்த்தது. பின்னர் ஒரு பஞ்ச காலத்தில் அவன் வணிகம் சரிந்தபோதும், அந்தப் பந்தலை நடத்த ஊரார் முன்வந்தனர் என்று கதை தொடர்கிறது. அவன் செல்வம் குறைந்தாலும் அவன் செய்த நன்மை அவனுக்கு மதிப்பையும் மன அமைதியையும் தந்தது. இழந்த போதும் அவன் கலங்கவில்லை; ஏனெனில் செல்வத்தின் வருகையைப் போலவே அதன் போக்கையும் அவன் முன்பே ஏற்றிருந்தான்.

இக்கதையில் ஆசிரியர் சின்னத்தம்பி தம் மாணவனுக்கு அறிவுரை சொன்ன முறையும் கவனிக்கத்தக்கது. அவர் கண்டிக்கவில்லை; ஒரு கேள்வியைக் கேட்டார். காட்சியே பாடத்தைக் கற்பித்தது. கேள்வி கேட்டு மனத்தைச் சிந்திக்க வைப்பதே சிறந்த கற்பித்தல் முறை என்று நம் மரபு கூறுகிறது. குப்புசாமி அந்தக் கேள்வியால் தனக்குள் தெளிவு பெற்றான்.

கதையின் ஒரு நுட்பம், குப்புசாமி தன் செல்வத்தை முழுவதும் கொடுத்துவிடவில்லை என்பது. அவன் ஒரு பகுதியை மட்டுமே நிலைக்கும் நன்மையாக்கினான். இது குறளின் நடைமுறைச் சமநிலையைக் காட்டுகிறது: குடும்பத்தையும் தொழிலையும் காப்பதோடு, அறத்துக்கும் ஒரு பங்கு அளிப்பதே விவேகம்.

அவ்வூரில் இன்றும் வழிப்போக்கர்களுக்கு நீர் தருவது ஒரு புண்ணிய வழக்கமாகக் கருதப்படுகிறது. அது தமிழ்ச் சமூகத்தின் எளிய அறங்களுள் ஒன்று.

The Festival Night and the Dawn

In a village on the banks of the Kaveri lived a grain merchant named Kuppusamy (an imagined tale). That year his granaries were full, prices rose, and wealth piled up in his hands. The villagers respected him greatly; there was always a crowd at his house.

That year, at the festival of Mariamman, a street drama was staged. All night the villagers thronged the ground. Kuppusamy too sat in the front row and enjoyed it. At dawn the performance ended. In a short while the crowd dispersed.

Kuppusamy stood alone on the ground. Only torn leaves and burnt-out torches remained. His old teacher Chinnathambi came there. With a smile he asked, "Where is last night's crowd?" Kuppusamy said nothing. The teacher said, "Your wealth is just like this crowd: it surrounds you today, and who knows where it will be tomorrow?"

Kuppusamy accepted it. That very day he decided to set up a water shed for travellers at the centre of the village. While the wealth was still with him, it was turned into a good that would last.

The water shed Kuppusamy set up quenched the thirst of travellers for many years. The story goes on to say that later, in a famine, when his trade slumped, the villagers came forward to keep the shed running. Though his wealth shrank, the good he had done gave him standing and peace of mind. He was not shaken by the loss, because he had already accepted the going of wealth just as he had accepted its coming.

The way the teacher Chinnathambi advised his pupil is also worth noting. He did not scold; he asked a question. The scene itself taught the lesson. Our tradition says that the best way to teach is to ask a question and make the mind think. Kuppusamy gained clarity within himself through that question.