Kural 334 · நாளென ஒன்றுபோற் காட்டி உயிர்ஈரும்

காலமே நான்

பகவத் கீதையின் பதினோராம் அத்தியாயம் விஸ்வரூப தரிசனத்தைச் சொல்கிறது. குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில் அர்ஜுனன் தன் உறவினர்களை எதிர்க்கத் தயங்கி நின்றான். அவனுக்கு உண்மையை உணர்த்த கிருஷ்ணர் தம் அளவற்ற வடிவத்தைக் காட்டினார் என்று கீதை கூறுகிறது.

அந்தத் தோற்றத்தில் அர்ஜுனன் கண்ட காட்சி மிகவும் அச்சம் தருவதாக இருந்தது. ஆறுகள் கடலை நோக்கி விரைவதுபோல் வீரர்கள் அந்த வாய்களுக்குள் விரைந்து செல்வதை அவன் கண்டான். விளக்கில் விட்டில் பூச்சிகள் விழுவதுபோல் உலகங்கள் அதில் நுழைந்து மறைந்தன. அவன் நடுங்கி, 'நீங்கள் யார்?' என்று கேட்டான்.

கிருஷ்ணரின் பதில்: 'நானே காலம்; உலகங்களை அழிக்க வளர்ந்து நிற்பவன்.' போரில் நிற்கும் வீரர்கள் அனைவரும் அவன் செயல் இல்லாமலேயே ஏற்கெனவே அழிவுக்குரியவர்கள் என்றும் அவர் கூறியதாக கீதை சொல்கிறது.

இந்த உரையாடலில் காலம் என்பது ஒரு நேரக் கணக்கு மட்டுமன்று; அது அனைத்தையும் தன்னுள் இழுக்கும் மாபெரும் சக்தி என்ற பார்வை தெரிகிறது. நாள் என்று இனிமையாகத் தோன்றும் ஒவ்வொரு கணமும் அந்தப் பெரும் வாயை நோக்கிய ஒரு படி என்பதே குறளின் வாளோடு இணையும் கருத்து.

இக்காட்சியின் முடிவு அச்சத்தை நோக்கியதல்ல. அர்ஜுனன் தெளிவு பெற்று, தன் கடமையைச் செய்ய எழுந்தான். காலத்தை உணர்ந்தவன் கடமையிலிருந்து தப்பிக்காமல் அதை நிறைவேற்றுகிறான் என்பதே இதன் பாடம்.

இக்காட்சியைச் சில அறிஞர்கள் வெவ்வேறு விதமாகப் புரிந்துகொள்கின்றனர். சிலர் இதைக் கடவுளின் பேருருவத்தைக் காட்டும் தத்துவ ஒப்புமையாகக் கொள்கின்றனர்; சிலர் காலத்தின் கொடுமையை நமக்கு உணர்த்தும் அறிவுரையாகக் கொள்கின்றனர். இரு பார்வைகளிலும் காலத்தின் வலிமை ஒப்புக்கொள்ளப்படுகிறது. வள்ளுவர் இங்கே அதனை வாள் என்ற உருவகத்தில் அடக்கிக் கூறுகிறார்.

காலத்தின் முன் தாம் சிறியவர் என்பதை உணரும் மனம் பணிவை அடைகிறது. அந்தப் பணிவு தன்னை மறுப்பதற்கல்ல; ஒவ்வொரு கணத்தையும் மதிப்புடன் பயன்படுத்த. அர்ஜுனன் இறுதியில் அதையே செய்தான்: தன் கடமையைச் செய்ய எழுந்தான். இதுவே நாமும் பின்பற்றத்தக்க வழி.

பகவத் கீதையின் இந்த அத்தியாயத்தைப் படிக்கும் பலர் அச்சம் மட்டுமின்றி ஒரு விதமான அமைதியையும் அடைவதாகக் கூறுகின்றனர். ஏனெனில் எல்லாம் ஒரு பெரிய ஒழுங்கில் நடைபெறுகிறது என்ற நம்பிக்கையை அது தருகிறது. அந்த நம்பிக்கையில் மனிதன் தன் சிறிய கவலைகளை விட்டுப் பெரிய கடமைக்கு எழ முடிகிறது.

I Am Time

The eleventh chapter of the Bhagavad Gita describes the vision of the universal form. On the battlefield of Kurukshetra Arjuna stood unwilling to face his own kin. To make him realise the truth, Krishna, says the Gita, showed his boundless form.

What Arjuna saw in that form was terrifying. He saw warriors rushing into those mouths as rivers rush to the sea. Worlds entered and vanished as moths fly into a flame. Trembling, he asked, "Who are you?"

Krishna's answer: "I am Time, grown great to destroy the worlds." He also said, the Gita tells us, that all the warriors standing in the battle were already doomed even without his act.

In this conversation, time is seen not as a mere measure of hours but as a great power drawing everything into itself. Each moment that looks pleasant as a "day" is a step toward that great mouth, which is the idea that joins with the couplet's saw.

The scene does not end in fear. Arjuna gained clarity and rose to do his duty. The lesson is that one who has understood time does not run from duty but fulfils it.

Scholars read this scene in different ways. Some take it as a philosophical analogy showing the cosmic form of God; others as counsel that makes us feel the harshness of time. In both views the power of time is acknowledged. Valluvar compresses it here into the figure of a saw.

A mind that feels its smallness before time gains humility. That humility is not for denying oneself, but for using every moment with respect. Arjuna did just that in the end: he rose to do his duty. This is the way we too can follow.