Kural 338 · குடம்பை தனித்துஒழியப் புள்பறந் தற்றே

பாட்டியின் பாடம்

வேலூர் அருகில் ஒரு சிற்றூரில் வாழ்ந்த முதியவர் சிவராமன் காலமானார் (இது கற்பனைக் கதை). பெங்களூரில் பணியாற்றிய அவரது பேரன் வெற்றி ஊருக்கு விரைந்து வந்தான். தாத்தாவின் உடலைப் பார்த்தபோது அவனால் தாங்க முடியவில்லை; நேற்று வரை உரையாடிய அவர் இப்போது அசைவற்றுக் கிடந்தார்.

இறுதிச் சடங்கு முடிந்த மறுநாள் வெற்றி வீட்டின் முற்றத்தில் தனியாக அமர்ந்திருந்தான். அங்கே தாத்தாவின் அறைக்கு மேல் சிறிய குருவிக் கூடு ஒன்று காலியாக இருந்தது. அவன் அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை அவன் பாட்டி மீனாட்சி கண்டாள்.

அவள் அருகே அமர்ந்து, 'தாத்தா தினமும் காலையில் கீதை படிப்பார்; அதில் ஒரு சொல் எனக்கு நினைவிருக்கிறது' என்றாள். 'பழைய ஆடைகளை நீக்கிப் புதியவற்றை அணிவது போல உயிர் பழைய உடலை நீக்கிப் புதிய உடலை ஏற்கிறது' என்ற பகவத் கீதையின் இரண்டாம் அத்தியாய உரையை அவள் எடுத்துரைத்தாள். மேலும், 'அந்தக் கூட்டில் இருந்த குருவி எங்கோ பறந்து சென்றாலும், கூடு இருந்த காலம் வீணாகவில்லை; குஞ்சுகள் வளர்ந்தன. உன் தாத்தாவின் உடல் இருந்த காலத்தில் எத்தனை பேருக்கு அன்பும் உதவியும் கிடைத்தன, நினை' என்றாள்.

வெற்றி அன்று முதல் தன் உடலையும் நேரத்தையும் அறச்செயல்களுக்குப் பயன்படுத்த முடிவு செய்தான். அவன் தாத்தா தொடங்கிய ஊர்ப் பள்ளிக்கு அவ்வப்போது உதவினான்.

இவ்வாறு 'குடம்பை தனித்தொழியப் புள்பறந் தற்றே உடம்பொடு உயிரிடை நட்பு' என்ற குறள் ஒரு குடும்பத்தின் துயரத்தில் ஆறுதலாக மாறியது.

இக்கதையில் பாட்டியின் அறிவுரை குறிப்பிடத்தக்கது. அவள் துயரத்தை மறுக்கவில்லை; அதை நிதானமாக எடுத்துச் சொன்னாள். எளிய கிராமத்துப் பெண்மணி கீதையின் ஒரு வரியைத் தன் அனுபவத்தால் புரிந்துகொண்டு பேரனுக்குப் புகட்டினாள். நம் மரபில் ஞானம் நூல்களில் மட்டுமின்றி, வீடுகளின் முதியோரிடமும் வாழ்கிறது என்பதை இது காட்டுகிறது.

வெற்றி அன்று கற்றுக்கொண்டது, இழப்பைக் கண்டு அஞ்சுவதைவிட, இருக்கும்போது உறவுகளை நேசிப்பதே முக்கியம் என்பது. அவன் தாத்தாவின் நினைவாக ஊரில் ஆண்டுதோறும் ஒரு நாள் உணவு வழங்கத் தொடங்கினான். அந்தச் செயல் தாத்தாவின் உடல் மறைந்தும் அவர் அறம் தொடர்கிறது என்பதைக் காட்டியது.

பறவை பறந்தாலும் அதன் பாடல் காற்றில் நிலைக்கிறது; அது போல ஒருவர் செய்த நன்மை அவர் மறைந்த பின்பும் நிலைக்கிறது.

The Grandmother's Lesson

In a small village near Vellore, an old man named Sivaraman passed away (an imagined tale). His grandson Vetri, working in Bangalore, hurried home. He could not bear it on seeing his grandfather's body; the man who had conversed with him until yesterday now lay still.

The day after the last rites Vetri sat alone in the courtyard. Above his grandfather's room was a small sparrow's nest, empty. His grandmother Meenakshi saw him looking at it.

She sat beside him and said, "Your grandfather read the Gita every morning; one saying of it I remember." She repeated the teaching in the second chapter of the Bhagavad Gita, that as one casts off worn clothes and puts on new ones, the self casts off the old body and takes a new one. She added, "Wherever the sparrow in that nest has flown, the time the nest stood was not wasted; chicks grew. Think how many received love and help in the days your grandfather's body was here."

From that day Vetri decided to use his body and time for acts of dharma. He began helping, from time to time, the village school his grandfather had started.

Thus the couplet, "The friendship of body and life is like a bird flying away and leaving the nest alone", turned into a comfort in a family's grief.