Kural 363 · வேண்டாமை அன்ன விழுச்செல்வம் ஈண்டில்லை

குசேலனின் செல்வம்

பாகவத புராணத்தில் குசேலன் என்ற சுதாமனின் கதை வருகிறது. சுதாமன் ஏழை அந்தணர்; கண்ணனின் இளம்பருவத் தோழர். சாந்தீபனி முனிவரின் குருகுலத்தில் இருவரும் ஒன்றாகப் படித்தனர். வளர்ந்த பின் கண்ணன் துவாரகையின் மன்னன். சுதாமனோ எளிய குடிசையில் வறுமையில் வாழ்ந்தவன். ஆயினும் அவன் மனத்தில் பொறாமையோ குறையோ இல்லை. இறைவனின் நினைவே அவனுக்குச் செல்வமாக இருந்தது.

ஒருநாள் அவன் மனைவி, 'உங்கள் தோழரான கண்ணனிடம் சென்று உதவி கேளுங்கள்; பிள்ளைகள் பசியால் வாடுகின்றனர்' என்று வேண்டினாள். சுதாமன் முதலில் தயங்கினான். நட்பை உதவிக்காகப் பயன்படுத்த அவன் மனம் ஒப்பவில்லை. ஆனால் மனைவியின் வேண்டுகோளுக்காக, ஒரு கிழிந்த துணியில் சில பிடி அவலைக் கட்டிக்கொண்டு துவாரகைக்குப் புறப்பட்டான்.

அரண்மனை வாசலில் காவலர் அவனைத் தடுத்தனர். ஆனால் கண்ணன் தம் தோழன் வந்ததை அறிந்து, ஓடிவந்து அவனைத் தழுவி, அன்போடு தம் அரியணையில் அமர்த்தினார். அவன் பாதங்களைத் தாமே கழுவினார். சுதாமன் வெட்கத்தால் கொண்டுவந்த அவலை மறைத்தான். கண்ணன் புன்னகையுடன் அதைப் பிடுங்கி, 'என் தோழன் அன்போடு கொண்டுவந்த அவல் எனக்கு எவ்வளவு இனிமை!' என்று உண்டார்.

சுதாமன் சில நாட்கள் அங்கே தங்கினான். ஆனால் எந்த உதவியையும் அவன் கேட்கவே இல்லை. கண்ணனைக் கண்ட மகிழ்ச்சியிலேயே தன் வறுமையை மறந்துவிட்டான். திரும்பி வரும் வழியில் மட்டும், 'மனைவிக்கு என்ன சொல்வேன்?' என்று மனம் கலங்கினான். ஆனால் தன் ஊரை அடைந்தபோது, குடிசை இருந்த இடத்தில் அழகிய மாளிகை நின்றது; மனைவியும் குழந்தைகளும் செல்வத்தால் நிறைந்து அவனை வரவேற்றனர் என்று கதை சொல்கிறது.

குசேலன் செல்வத்தை ஆசைப்படவில்லை; ஆனால் செல்வம் அவனைத் தேடி வந்தது. இது ஆசையின்மையின் அழகான கனி. வேண்டாமை என்ற செல்வத்தை முதலில் பெற்றவனுக்கு, மற்றச் செல்வங்கள் தாமாகவே வருகின்றன. மாளிகையைப் பெற்ற பிறகும் அவன் எளிய வாழ்க்கையையும் இறைவனின் நினைவையும் விடவில்லை என்று மரபு போற்றுகிறது.

இந்தக் கதை 'வேண்டாமை அன்ன விழுச்செல்வம்' என்ற குறளுக்கு மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.

குசேலனின் கதையைத் தமிழ் மரபிலும் வைணவ அடியார்கள் பெரிதும் போற்றுகின்றனர். அவன் அவலோடு வந்த அன்பே இறைவனுக்கு உயர்ந்தது என்பது அதன் செய்தி. செல்வம் வேண்டும் என்று வேண்டாதவனுக்கே அது மிகுதியாகக் கிடைத்தது என்பது அந்தக் கதையின் இனிய முரண்.

Kuchela's Wealth

The Bhagavata Purana tells the story of Kuchela, also called Sudama. Sudama was a poor Brahmin and a boyhood friend of Krishna. They had studied together in the gurukulam of the sage Sandipani. When they grew up, Krishna became king of Dwaraka, while Sudama lived in poverty in a humble hut. Yet there was no envy and no complaint in his heart. The remembrance of the Lord was his wealth.

One day his wife begged him, 'Go to your friend Krishna and ask for help. The children are hungry.' Sudama hesitated at first. His heart did not like to use friendship for gain. But for his wife's sake he tied a few handfuls of flattened rice in a torn cloth and set out for Dwaraka.

The guards stopped him at the palace gate. But Krishna, hearing that his friend had come, ran out, embraced him and seated him lovingly on his own throne. He washed Sudama's feet himself. Embarrassed, Sudama tried to hide the rice he had brought. Krishna smiled, took it from him and ate it, saying, 'How sweet is the rice my friend brought with love!'

Sudama stayed there for some days. But he never asked for any help. In the joy of seeing Krishna he forgot his poverty. Only on the way back did he worry, 'What shall I tell my wife?' But when he reached his village, a beautiful mansion stood where his hut had been, and his wife and children, filled with prosperity, welcomed him, says the tale.

Kuchela did not crave wealth, yet wealth came seeking him. This is the lovely fruit of desirelessness. For one who first gains the wealth of wanting nothing, other wealth comes of its own accord. Tradition adds that he kept his simple ways even in the mansion.

This tale is the finest example for Valluvar's verse: no excellent wealth is equal to freedom from desire.