Kural 369 · இன்பம் இடையறா தீண்டும் அவாவென்னும்

இரந்திதேவனின் நிறைவு

பாகவத புராணத்தின் ஒன்பதாம் ஸ்கந்தத்தில் இரந்திதேவன் என்ற மன்னனின் கதை வருகிறது. இவன் மிகுந்த கொடையாளி. தன் செல்வம் முழுவதையும் தானம் செய்துவிட்டதால் தானும் தன் குடும்பமும் வறுமையில் வாழ்ந்தனர். நாற்பத்தெட்டு நாட்கள் அவர்கள் உணவு உண்ணவில்லை; நீர்கூடக் கிடைக்கவில்லை. நாற்பத்தொன்பதாம் நாள் காலையில் தற்செயலாக நெய், பாயசம், நீர் ஆகியவை அவர்களுக்குக் கிடைத்தன.

அவர்கள் உண்ண அமர்ந்தபோது ஒரு அந்தணர் விருந்தினராக வந்தார். இரந்திதேவன் மகிழ்ச்சியோடு தன் உணவில் ஒரு பகுதியை அவருக்கு அளித்தான். அவர் உண்டு திருப்தியுடன் சென்றார். மீதியைக் குடும்பத்தினர் பகிர்ந்து எடுக்க முயன்றபோது, இன்னொரு விருந்தினர் வந்தார்; அவருக்கும் உணவளித்தனர். அடுத்து நாய்களுடன் ஒருவன் வந்து, 'எங்களுக்குப் பசி' என்றான். மீதிப் பகுதியை அவர்களுக்கும் தந்தனர்.

இறுதியில் ஒரு சிறிய அளவு நீர் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது. இரந்திதேவன் அதைக் குடிக்க முயன்றபோது, தாகத்தால் வாடிய ஒரு மனிதன் வந்து, 'என் உயிர் போகிறது; ஒரு துளி நீர் தாருங்கள்' என்று கெஞ்சினான். இரந்திதேவன் அந்த நீரையும் அவனுக்கே அளித்தான். அந்தக் கணத்தில் அவன் கூறிய சொற்கள் புராணத்தில் புகழ்பெற்றவை: 'நான் எட்டுச் சித்திகளையோ முடிவற்ற பிறவி விடுதலையையோ வேண்டவில்லை; எல்லா உயிர்களின் துன்பத்தையும் நான் ஏற்று, அவர்கள் துன்பமின்றி இருக்க வேண்டும் என்பதே என் வேண்டுகோள்.'

அவன் தன் ஆசையை முற்றிலும் அறுத்தவன். உணவு, நீர், செல்வம், சித்தி, விடுதலை என எதுவும் அவனுக்கு வேண்டாம். அந்தக் கணத்தில் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகிய மும்மூர்த்திகளும் அவன் முன் தோன்றினர் என்று புராணம் கூறுகிறது. அவன் அவர்களிடம் எதுவும் வேண்டவில்லை. அவன் மனம் அமைதியில் ஆழ்ந்திருந்தது.

இரந்திதேவனின் நிறைவு பசியின்மையால் வந்ததன்று; பசியிலும் அவனுக்கு ஆசை எழவில்லை. அதனால் அவனுக்குக் கிடைத்த இன்பம் இடையறாத இன்பம். இதையே வள்ளுவர் 'இன்பம் இடையறாது ஈண்டும்' என்கிறார்.

இந்தக் கதை நமக்குக் கூறுவது, ஆசையை அறுத்தவனுக்குப் பிறருக்காகத் தர முடிந்த சிறிய துளி கூட மிகப் பெரிய நிறைவைத் தருகிறது என்பதே.

இரந்திதேவனின் இந்த நிகழ்ச்சி இந்திய மரபில் தியாகத்தின் உச்சமாகப் போற்றப்படுகிறது. கொடுப்பவனுக்கே நிறைவு என்பதே அதன் செய்தி.

Rantideva's Fullness

In the ninth book of the Bhagavata Purana comes the story of King Rantideva. He was extremely generous. Having given away all his wealth, he and his family lived in poverty. For forty-eight days they had no food, and not even water. On the morning of the forty-ninth day, by chance, ghee, sweet rice and water came to them.

As they sat down to eat, a Brahmin came as a guest. Rantideva gladly gave him a share of his food. He ate, satisfied, and left. When the family tried to share the rest, another guest arrived, and they fed him too. Next a man with dogs came and said, 'We are hungry.' The remaining portion was given to them as well.

At the end only a small amount of water remained. As Rantideva was about to drink it, a man dying of thirst came and begged, 'My life is leaving me. Give me a drop of water.' Rantideva gave that water also to him. The words he spoke at that moment are famous in the Purana: 'I do not ask for the eight powers or for liberation from birth. My prayer is that I may take on the suffering of all beings so that they may be free of suffering.'

He had cut off desire entirely. He wanted nothing, not food, not water, not wealth, not powers, not liberation. At that moment, says the Purana, the Trinity of Brahma, Vishnu and Shiva appeared before him. He asked nothing of them. His mind was immersed in peace.

Rantideva's fullness did not come from absence of hunger. Even in hunger no wish rose in him. So the joy he gained was unbroken joy. This is what Valluvar means by 'joy that does not break off, right here'.