Kural 370 · ஆரா இயற்கை அவாநீப்பின் அந்நிலையே

பர்த்ருஹரியின் முடிவு

பர்த்ருஹரி என்ற மன்னன்-கவிஞனைப் பற்றி இந்திய மரபில் ஒரு புகழ்பெற்ற கதை வழங்குகிறது. அவர் உஜ்ஜயினியை ஆண்டதாகவும், வைராக்கிய சதகம், நீதி சதகம், சிருங்கார சதகம் என்ற மூன்று நூறு செய்யுள் தொகுப்புகளை இயற்றியதாகவும் மரபு கூறுகிறது. கதையின் விவரங்கள் வெவ்வேறு வடிவங்களில் சொல்லப்படுகின்றன; இது மரபுக் கதையே, வரலாற்று உறுதியுடன் கூறப்படுவதன்று.

கதையின்படி, ஒரு ஏழை அந்தணன் நீண்ட தவம் செய்து, அழியாத ஆயுளைத் தரும் ஒரு கனியைப் பெற்றான். அதைத் தானே உண்ணாமல், தன் நாட்டின் நலனுக்காக அரசனிடம் அளிக்க முடிவு செய்தான். அரசன் பர்த்ருஹரி அதை அன்புடன் பெற்றார். ஆனால் அவர் தம் அன்பிற்குரிய மனைவிக்கு அந்தக் கனியைக் கொடுத்தார்.

அரசியோ ஒரு குதிரைக் காவலனிடம் அன்பு கொண்டிருந்தாள். அவள் அந்தக் கனியை அவனுக்குக் கொடுத்தாள். அவன் ஒரு பணிப்பெண்ணிடம் ஆசை கொண்டு அவளுக்குத் தந்தான். அந்தப் பணிப்பெண் மன்னரைப் புகழ்ந்து, அந்தக் கனியை அவருக்கே காணிக்கையாக அளித்தாள். கனியை மீண்டும் தம் கையில் கண்ட பர்த்ருஹரி திடுக்கிட்டார்.

உண்மையை அறிந்த மன்னர் மனம் உடைந்தது. தாம் அவ்வளவு அன்பு செலுத்திய மனைவியும், அந்த அன்பில் உறுதியாக இல்லை என்பதையும், ஆசை எவ்வளவு சுழல் சுழற்றுகிறது என்பதையும் அவர் உணர்ந்தார். அரசு, மனைவி, செல்வம் எல்லாவற்றையும் துறந்து வனம் சென்றார் என்று மரபு சொல்கிறது.

அவர் இயற்றிய வைராக்கிய சதகத்தில் 'ஆசை எப்போதும் இளமையாகவே இருக்கிறது; நாம்தான் முதிர்கிறோம்' என்ற கருத்துடைய செய்யுள் புகழ்பெற்றது. ஆசையின் அடங்காத இயல்பை அவர் அழகாகச் சொல்கிறார். ஆசையை நீக்கியபின் வந்த அமைதியையும் பாடுகிறார்.

இக்கதை 'ஆரா இயற்கை அவா' என்பதற்கும் 'நீப்பின் அந்நிலையே பேரா இயற்கை தரும்' என்பதற்கும் இணையான படமாக நிற்கிறது. அரசர் ஆசையின் நிறையாத தன்மையை ஒரு கனியின் பயணத்தில் கண்டார்; அதை விட்ட அக்கணமே நிலையான அமைதியை அடைந்தார்.

பர்த்ருஹரியின் செய்யுட்கள் சமஸ்கிருத இலக்கியத்தின் சிறந்த நீதி நூல்களாகப் போற்றப்படுகின்றன; அவை தமிழிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன என்று இலக்கிய மரபு கூறுகிறது. அவற்றில் இடம்பெறும் சிவ வழிபாடும் வைராக்கிய உணர்வும் பலரின் நெஞ்சில் அமைதியை விதைத்துள்ளன. ஒரு கனியின் சுழற்சி ஒரு மன்னனின் வாழ்க்கையையே மாற்றியது என்பது இக்கதையின் சுவை.

Bhartrihari's Decision

Indian tradition tells a famous story about Bhartrihari, the king and poet. He is said to have ruled at Ujjain and to have composed three collections of a hundred verses each: the Vairagya Shataka, the Niti Shataka and the Shringara Shataka. The details of the story are told in different versions. It is a traditional legend, not a claim of firm history.

In the tale, a poor Brahmin, after long austerity, received a fruit that would grant undying life. Rather than eat it himself, he decided to present it to the king for the welfare of the country. King Bhartrihari accepted it lovingly. But he gave the fruit to his beloved queen.

The queen, however, was fond of a keeper of the horses, and she gave the fruit to him. He, desiring a maidservant, gave it to her. The maidservant, praising the king, offered the fruit to him. When Bhartrihari saw the fruit back in his own hand, he was startled.

Learning the truth, the king's heart broke. He understood that even the wife he had loved so much was not steady in that love, and how desire spins the wheel round and round. Giving up kingdom, wife and wealth, he went to the forest, the tradition says.

A verse in his Vairagya Shataka is famous, expressing that desire stays young while we grow old. He tells of the unquenchable nature of desire, and also sings of the peace that came after it was dropped.

This tale is a picture matching 'desire is never filled' and 'in that very state it gives an unshaken nature'. The king saw the unfulfilled nature of desire in the journey of a single fruit, and at the instant he let go he reached a steady calm.