Kural 69 · ஈன்ற பொழுதின் பெரிதுவக்கும் தன்மகனைச்

கோயில் திண்ணையில் கேட்ட சொல்

இது கற்பனைக் கதை. மதுரைக்கு அருகிலுள்ள சிற்றூரில் மீனாட்சி அம்மாள் என்ற விதவை தன் மகன் சுந்தரத்தை உழைத்து வளர்த்தார். அவர் பருத்தி நூற்றும் இட்லி விற்றும் குடும்பத்தை நடத்தினார். சுந்தரம் படித்து, தொலைவிலுள்ள நகரத்தில் ஒரு சிறிய வேலைக்குச் சென்றான்.

ஆண்டுகள் கடந்தன. ஒரு ஆடி மாதத் திருவிழாவில் மீனாட்சி அம்மாள் கோயிலுக்குச் சென்றார். திண்ணையில் அமர்ந்திருந்த போது, அருகில் இரண்டு முதியவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் அவரை அறியவில்லை. ஒருவர் சொன்னார்: "போன மாதம் வெள்ளத்தில் நம்ம ஊர் ஆற்றங்கரைக் குடிசைகள் எல்லாம் அடித்துப் போயின. ஒரு இளைஞன் நகரத்திலிருந்து வந்து, தன் சம்பளத்தில் பாதியைக் கொடுத்து, இரவு பகலாக அங்கேயே தங்கி உதவினான். பெயர் சுந்தரம் என்றார்கள்."

மற்றவர் தலையசைத்தார்: "ஆமாம், அவன் தாய் மீனாட்சி என்று கேள்விப்பட்டேன். அவன் பேச்சில் எந்த ஆணவமும் இல்லை. 'சான்றோன்' என்றால் அவனைத்தான் சொல்ல வேண்டும்."

மீனாட்சி அம்மாள் ஒன்றும் பேசவில்லை. கண்களில் நீர் நிறைந்தது. அவர் நினைத்துப் பார்த்தார்: சுந்தரம் பிறந்த நாள் அவருக்குப் பெருமகிழ்ச்சியாக இருந்தது; அவன் முதல் அடி எடுத்து வைத்த நாள் மகிழ்ச்சி; பள்ளியில் முதல் மதிப்பெண் பெற்ற நாள் மகிழ்ச்சி. ஆனால் இந்த இடத்தில் அந்நியர் வாயால் கேட்ட 'சான்றோன்' என்ற சொல் அவருடைய மனத்தின் ஆழத்தைத் தொட்டது.

அன்று இரவு சுந்தரம் வீடு வந்தான். தாய் அவனிடம் எதையும் கேட்கவில்லை. அவனுக்கு உணவு பரிமாறி, பின்னர் அமைதியாக அவன் தலையை வருடினார். "அம்மா, என்ன?" என்று கேட்டான். "ஒன்றுமில்லை, கண்ணா. கோயிலில் நீ எப்படிப்பட்டவன் என்று கேள்விப்பட்டேன்" என்றார்.

சுந்தரத்துக்கு எதுவும் புரியவில்லை. ஆனால் அவன் தாயின் கைகளில் இருந்த நிறைவை உணர்ந்தான். பிறந்த நாளன்று கிடைக்காத ஒரு மகிழ்ச்சியை அன்று மீனாட்சி அம்மாள் பெற்றார்.

அவ்வாறு அன்று இரவு முழுவதும் அவர் மனத்தில் அமைதி நிலவியது.

மறுநாள் காலை சுந்தரம் ஊரில் இருந்த நாட்களில் வழக்கம்போல் ஆற்றங்கரைக் குடிசைகளுக்குச் சென்று சிறிய உதவிகள் செய்தான். எவரும் அவனைப் பாராட்டவில்லை; அவனும் எதிர்பார்க்கவில்லை. நல்ல செயலை பாராட்டுக்காகச் செய்யாதவனே சான்றோன் என்பதை அவன் தாய் நன்கு அறிந்தாள். அவளுடைய நிறைவு அந்த அமைதியிலும் இருந்தது.

The Word Heard on the Temple Verandah

This is an invented story. In a small village near Madurai a widow named Meenakshi Ammal raised her son Sundaram by hard work. She spun cotton and sold idlis to keep the family going. Sundaram studied and went to a small job in a distant city.

Years passed. During a festival in the month of Aadi, Meenakshi Ammal went to the temple. As she sat on the verandah, two old men near her were talking. They did not know her. One said, "Last month the floods swept away all the huts on our river bank. A young man came from the city, gave half his salary, and stayed there day and night to help. They said his name was Sundaram."

The other nodded: "Yes, I heard his mother is Meenakshi. There is no pride in his speech. If anyone is to be called a 'saandror', it is he."

Meenakshi Ammal said nothing. Her eyes filled with tears. She thought: the day Sundaram was born was a great joy; the day he took his first step was a joy; the day he topped his class was a joy. But the word 'saandror', heard from strangers at this place, touched the depths of her heart.

That night Sundaram came home. His mother asked him nothing. She served him food and then quietly stroked his head. "Amma, what is it?" he asked. "Nothing, kanna. At the temple I heard what sort of man you are," she said.

Sundaram did not understand. But he felt the fullness in his mother's hands. That day Meenakshi Ammal received a joy that the day of his birth had not given.