Kural 70 · மகன்தந்தைக்கு ஆற்றும் உதவி இவன்தந்தை

புண்டரீகனும் செங்கல்லும்

பண்டரிபுரத்தின் வைணவ மரபு புண்டரீகனின் கதையைப் போற்றுகிறது. புண்டரீகன் தொடக்கத்தில் தன் பெற்றோரைப் புறக்கணித்தவன் என்று மரபு சொல்கிறது. திருமணத்துக்குப் பிறகு அவன் தன் மனைவியுடன் இருந்து, வயதான பெற்றோரைக் கவனிக்கவில்லை. அவர்கள் காசி யாத்திரை புறப்பட்டபோது அவனும் மனைவியும் உடன் சென்றனர்; ஆனால் வழியில் பெற்றோரைப் பணிவிடை செய்ய வைத்து, தாங்கள் குதிரையில் சென்றனர்.

வழியில் குக்குட முனிவரின் ஆசிரமத்தில் அவர்கள் தங்கினர். இரவில் புண்டரீகன் மூன்று பெண்கள் அழுக்கு உடையுடன் ஆசிரமத்தைத் தூய்மை செய்வதைக் கண்டான். அவர்கள் கங்கை, யமுனை, சரஸ்வதி நதிகள் என்று அறிந்தான். "நீங்கள் உலகத்தின் பாவங்களைக் கழுவ வந்தவர்கள். உங்களிடம் ஏன் இந்த அழுக்கு?" என்று கேட்டான். அவர்கள் சொன்னார்கள்: "உன்னைப் போன்ற பாவிகள் எங்களில் நீராடுவதால் அது எங்களுக்கு வந்து சேர்கிறது. ஆனால் இந்த ஆசிரமத்தில் தாய் தந்தைக்குப் பணிவிடை செய்யும் முனிவரின் தொண்டால் நாங்கள் தூய்மை பெறுகிறோம்."

இந்த வார்த்தைகள் புண்டரீகனின் உள்ளத்தை உடைத்தன. அவன் மனம் மாறி, தன் பெற்றோரின் பாதங்களில் விழுந்து மன்னிப்பு கேட்டான். அன்றிலிருந்து தன் முழு வாழ்க்கையையும் அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதற்கே அர்ப்பணித்தான்.

அவன் தொண்டு உலகத்துக்கே தெரிந்தது. ஒருநாள் துவாரகையிலிருந்து கிருஷ்ணன் புண்டரீகனின் இல்லத்துக்கு வந்து கதவைத் தட்டினார். அப்போது புண்டரீகன் தன் தந்தையின் கால்களைப் பிடித்துவிட்டுக்கொண்டிருந்தான். வாசலில் இறைவன் வந்திருப்பதை அறிந்தும், தன் சேவையை நிறுத்தாமல் ஒரு செங்கல்லை வெளியே எறிந்து, "இதன் மீது நின்று காத்திரும்" என்றான்.

கிருஷ்ணன் அந்தச் செங்கல்லின் மீது இடையில் கைகளை வைத்து நின்றார். பணிவிடையை முடித்து வெளியே வந்த புண்டரீகன் இறைவனின் அழகிய தரிசனத்தைக் கண்டு வணங்கினான். இறைவன் அவன் தொண்டை மெச்சி, பண்டரிபுரத்திலேயே விட்டலனாகத் தங்கிவிட்டார் என்று மரபு சொல்கிறது.

"இவன் தந்தை என்ன தவம் செய்தானோ" என்ற சொல்லை இறைவனே சொல்லக்கூடிய மகன் புண்டரீகன். இன்றும் செங்கல்லின் மேல் நிற்கும் விட்டலன் உருவம் பெற்றோர் சேவையின் பெருமையைச் சொல்கிறது.

புண்டரீகனின் மனமாற்றம் இந்தக் குறளுக்கு இன்னொரு பாடமும் தருகிறது. தவறு செய்தவனும் உணர்ந்து திருந்தினால் பெற்றோருக்குப் பெருமையைத் தர முடியும் என்பதே அது. அவன் முன்பு செய்த குறையைப் பெற்றோரும் மன்னித்தனர். திருந்திய மகனின் வாழ்வு அவர்களுக்கு மிகுந்த நிம்மதியைத் தந்தது.

Pundalika and the Brick

The Vaishnava tradition of Pandharpur honours the story of Pundalika. Tradition says that in the beginning Pundalika neglected his parents. After marriage he lived with his wife and did not look after his aged parents. When they set out on a pilgrimage to Kashi, he and his wife went along, but on the way he made his parents do the service while they rode on horses.

On the way they stayed at the ashram of the sage Kukkuta. At night Pundalika saw three women in dirty garments cleaning the ashram. He learned that they were the rivers Ganga, Yamuna and Sarasvati. "You come to wash away the sins of the world. Why this dirt on you?" he asked. They said, "Sinners like you bathe in us, and it comes to us. But here, through the service of the sage to his mother and father, we are cleansed."

These words broke Pundalika's heart. His mind changed, he fell at his parents' feet and begged forgiveness. From that day he gave his whole life to serving them.

His service became known to the world. One day Krishna came from Dwaraka to Pundalika's house and knocked at the door. Pundalika was then pressing his father's feet. Knowing that the Lord stood at the door, he did not stop his service; he threw a brick outside and said, "Stand on this and wait."

Krishna stood on that brick with his hands on his hips. Pundalika finished his service, came out, saw the Lord's beautiful form and bowed. The Lord, praising his service, stayed on at Pandharpur as Vitthala, says the tradition.

Pundalika is a son of whom even the Lord could say, "What penance did his father do?" The image of Vitthala standing on a brick even today speaks of the glory of service to parents.