The Wealth of Children

துருவனும் சுநீதியும்

பாகவத புராணத்தின் நான்காம் ஸ்கந்தம் துருவனின் கதையைச் சொல்கிறது. உத்தானபாதன் என்ற மன்னனுக்கு இரண்டு மனைவியர்: சுநீதி, சுருசி. சுநீதியின் மகன் துருவன்; சுருசியின் மகன் உத்தமன். மன்னன் சுருசியிடம் அதிக அன்பு காட்டினான். சுநீதி அமைதியாகவும் பணிவாகவும் வாழ்ந்தாள்.

ஒருநாள் ஐந்து வயதுச் சிறுவனான துருவன் தந்தையின் மடியில் அமர ஆசைப்பட்டு ஓடினான். அவன் உத்தமன் அமர்ந்திருந்த மடியில் ஏற முயன்றபோது சுருசி கடுமையாகச் சொன்னாள்: "நீ என் வயிற்றில் பிறக்கவில்லை. இந்த மடியில் அமரத் தகுதி வேண்டுமானால் இறைவன் ஹரியை வேண்டித் தவம் செய்; அவன் அருளால் என் வயிற்றில் பிறந்து வா." மன்னன் எதுவும் சொல்லவில்லை.

அழுதுகொண்டு தாயிடம் ஓடினான் துருவன். சுநீதி அவனை அணைத்துக்கொண்டு, அவன் கண்ணீரைத் துடைத்தாள். "மகனே, யாரையும் பழிக்காதே. அவள் சொன்னதில் ஒரு உண்மை இருக்கிறது. இறைவனின் திருவடியே தந்தையின் மடியைவிடப் பெரிய இடம். அதைத் தேடு" என்றாள். தன் சொந்த வலியை விழுங்கி, மகனுக்கு வழிகாட்டினாள் அவள்.

துருவன் தனியாகக் காட்டுக்குப் புறப்பட்டான். வழியில் நாரத முனிவர் அவனைக் கண்டு, அவன் தாயின் கண்களுக்கு இடைஞ்சலாக இருக்காதபடி திரும்பிப் போகச் சொல்லிப் பார்த்தார். அவன் உறுதியாக மறுத்தான். நாரதர் அவனுக்கு "ஓம் நமோ பகவதே வாசுதேவாய" என்ற மந்திரத்தையும், யமுனைக் கரையிலுள்ள மதுவனத்தில் தவம் செய்யும் முறையையும் உபதேசித்தார்.

துருவன் கடுமையாகத் தவம் செய்தான். முதலில் சில நாட்களுக்கு ஒருமுறை உணவு, பிறகு இலை, பிறகு காற்று மட்டுமே. அவன் தவத்தின் வெப்பம் உலகையே தாக்கியது. திருமால் அவன் முன் தோன்றினார். அவனால் பேச இயலவில்லை. திருமால் தன் சங்கத்தால் அவன் கன்னத்தைத் தொட்டார். உடனே வேதஞானம் அவன் நாவில் பிறந்து அவன் துதி செய்தான்.

திருமால் அவனுக்கு அரசாளும் பேற்றையும், பிறகு என்றும் நிலைக்கும் துருவ நட்சத்திர நிலையையும் அருளினார். துருவன் வீடு திரும்பினான். மன்னன் உத்தானபாதன் தன் தவறை உணர்ந்து வருந்தி, மகனை ஓடி வந்து அணைத்தான். சுநீதி மகனைப் பார்த்து மகிழ்ந்தாள். அவள் வளர்த்த சொற்கள் வெற்றி பெற்றன.

துருவன் பல ஆண்டுகள் நீதியுடன் ஆட்சி செய்து, பின்னர் துருவ நட்சத்திரத்தில் நிலைபெற்றான். இன்றும் வானில் அசையாமல் நிற்கும் அந்த விண்மீன் ஒரு தாயின் ஆற்றுப்படுத்தும் சொற்களுக்கும் ஒரு சிறுவனின் உறுதிக்கும் சான்றாக நிற்கிறது.

சுநீதியின் அமைதியான வளர்ப்பும் துருவனின் உறுதியும் பிற்காலத்தில் எவ்வளவு பேருக்கு வழிகாட்டியாயின! ஒரு குடும்பத்தில் ஒரு தாய் காட்டும் நம்பிக்கை எவ்வளவு தொலைவு போகும் என்பதற்கு இந்தக் கதை சான்று. துருவ நட்சத்திரத்தை வானில் காணும் ஒவ்வொருவரும் ஒரு சிறுவனின் உறுதியையும் ஒரு தாயின் சொற்களையும் நினைவுகூரலாம். அதுவே மக்கட்பேறு என்ற சொல்லின் முழுப் பொருள் என்றும் கொள்ளலாம்.

இந்தக் கதை பாகவதத்தில் நீளமாக விரிகிறது; துருவனின் தவம், வனத்தில் அவன் சந்தித்த சோதனைகள், இறைவனின் தரிசனம் ஆகியவை ஒவ்வொன்றும் சிறுவனின் மன உறுதியை வலியுறுத்துகின்றன. இங்கே ஒரு தாயின் ஆறுதல் மொழி ஒரு பிள்ளையின் முழு வாழ்வையும் மாற்றியது என்பதே மையச் செய்தி.

துருவனின் கதையில் ஒரு நுட்பமான பாடம் உண்டு. அவனுக்கு வழி காட்டியவர் அவன் தாய். தந்தையின் அவையிலோ அரண்மனையிலோ அன்பு கிடைக்காதபோதும், தாய் அவனுக்குக் கசப்பைக் கற்பிக்கவில்லை; உயர்ந்த இலக்கை நோக்கித் திருப்பினாள். சுருசியைப் பழிக்கும்படி அவள் சொல்லவில்லை. வெறுப்பை வளர்க்காமல் வேட்கையை வளர்த்தாள்.

துருவனும் தன் வெற்றிக்குப் பிறகு பணிவுடன் நடந்துகொண்டான். விஷ்ணு தந்த வரத்தில் அவன் மனம் நிறையவில்லை என்றும், தன் சிறுவயதுக் கோபத்தை நினைத்து வெட்கப்பட்டான் என்றும் பாகவதம் சொல்கிறது. அவன் தன் மாற்றாந்தாயையும் தம்பியையும் அன்புடன் ஏற்றான். இது ஒரு நல்ல பிள்ளையின் இயல்பு.

தாயின் சொல், மகனின் உறுதி, இறைவனின் அருள் ஆகிய மூன்றும் சேர்ந்தபோது ஒரு சிறுவன் வானில் நிலைத்த நட்சத்திரமானான். மக்கட்பேறு என்பது இத்தகைய வளர்ப்பின் முடிவில்தான் பேறாக மலர்கிறது என்பதை இந்தக் கதை உணர்த்துகிறது.

Dhruva and Suniti

The fourth book of the Bhagavata Purana tells the story of Dhruva. King Uttanapada had two wives, Suniti and Suruchi. Suniti's son was Dhruva, and Suruchi's son was Uttama. The king showed more affection to Suruchi. Suniti lived quietly and humbly.

One day the five-year-old Dhruva ran, wishing to sit on his father's lap. As he tried to climb onto the lap where Uttama sat, Suruchi spoke harshly: "You were not born of my womb. If you want to be fit for this lap, pray to the Lord Hari and do penance, and by His grace be born of my womb." The king said nothing.

Dhruva ran to his mother weeping. Suniti took him in her arms and wiped his tears. "My son, do not blame anyone. There is a truth in what she said. The feet of the Lord are a greater place than your father's lap. Seek them," she said. Swallowing her own pain, she showed her son the way.

Dhruva set off alone for the forest. On the way the sage Narada met him and tried to send him back home. He refused firmly. Narada taught him the mantra 'Om Namo Bhagavate Vasudevaya' and the way of doing penance at Madhuvana on the bank of the Yamuna.

Dhruva practised severe austerity. At first he ate once in a few days, then only leaves, then only air. The heat of his penance troubled the world. Lord Vishnu appeared before him. Dhruva could not speak. The Lord touched his cheek with His conch, and at once Vedic knowledge arose on his tongue and he sang His praise.

The Lord granted him kingship and afterwards the abiding place of the Pole Star. Dhruva went home. King Uttanapada, realising his fault, ran and embraced his son in remorse. Suniti rejoiced at the sight of her son. The words she had planted had borne fruit.

Dhruva ruled justly for many years and was then established in the Pole Star. That star, which stands unmoving in the sky even today, is a witness to a mother's consoling words and a boy's resolve.

The Bhagavata develops this story at length, and each part of it, Dhruva's austerity, the trials he met in the forest and the vision of the Lord, underlines the boy's strength of will. The central message here is that one mother's consoling word changed a child's whole life.

Dhruva too behaved humbly after his success. The Bhagavata says that his heart was not satisfied by the boon the Lord gave, and that he was ashamed when he remembered his childhood anger. He accepted his stepmother and his brother with love, as a good child would.