The Worth of a Wife

திரௌபதியும் சத்யபாமையும்

மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்திலிருந்து. பாண்டவர்கள் வனவாசத்தில் இருந்தபோது, கண்ணனின் மனைவி சத்யபாமை திரௌபதியைக் காண வந்தாள். சத்யபாமை செல்வமும் அழகும் நிறைந்த அரசமகள். திரௌபதி தன் ஐந்து கணவர்களோடு காட்டில் வாழ்ந்தாலும் அவர்கள் அவளிடம் காட்டும் அன்பையும் மதிப்பையும் கண்டு சத்யபாமை வியந்தாள்.

தனிமையில் அமர்ந்தபோது சத்யபாமை திரௌபதியிடம் கேட்டாள்: "சகியே, உன் கணவர்கள் ஐவரும் வீரர்கள்; புகழ் மிக்கவர்கள். ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் உன்மேல் அன்பாகவும் உன் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டும் இருக்கிறார்களே. இதற்கு ஏதேனும் மந்திரமோ மருந்தோ உண்டா? எனக்கும் சொல்லிக் கொடு."

திரௌபதி புன்னகைத்தாள். "சத்யபாமா, அன்பு மந்திரத்தால் வருவதில்லை. அது நடத்தையால் வருவது. நான் ஆணவம், சினம், அச்சம் ஆகியவற்றை விட்டு, நாள்தோறும் குடும்பத்துக்காக உழைக்கிறேன். என் கணவர்களோடு பேசும்போது கடுஞ்சொல் தவிர்க்கிறேன். வீட்டுக்கு வரும் விருந்தினர், பெரியவர்கள், ஏழைகள் ஆகியோரை நான் முறையாக வரவேற்கிறேன்."

அவள் தொடர்ந்தாள்: "குடும்பத்தின் வரவு செலவுக் கணக்கை நான் கவனமாக வைத்துக்கொள்கிறேன். எவ்வளவு வருகிறது, எவ்வளவு செலவாகிறது என்பதை அறிந்துகொண்டிருக்கிறேன். வீட்டுப் பணியாளர்களுக்கு என்ன தேவை என்று கவனித்து, அவர்களுக்கு முன்பே எழுந்து, அவர்கள் உண்ட பின்பே நான் உண்கிறேன். வீட்டின் எல்லாக் கடமைகளிலும் காலம் தவறாமல் இருக்கிறேன்."

"வீடு சுத்தமாக இருக்கிறது; தானியம் பாதுகாப்பாக இருக்கிறது; தேவையில்லாமல் வெளியே சுற்றுவதில்லை; அவசியமற்ற பேச்சில் ஈடுபடுவதில்லை. கணவரின் நண்பர்களை அவர் நண்பர்களாகவே மதிக்கிறேன். அவர்களின் பகைவர்களையும் மதிப்புடன் நடத்துகிறேன். இவையே என் எளிய வழிகள்" என்றாள் திரௌபதி.

சத்யபாமை அமைதியாகக் கேட்டாள். அவள் அரண்மனையில் வாழ்ந்து பழகியவள்; திரௌபதியின் வார்த்தைகள் அவளுக்குப் புதிய பார்வையைத் தந்தன. செல்வமும் அழகும் மட்டுமே மனைவியின் சிறப்பு அல்ல; பொறுமை, ஒழுங்கு, அன்பு, பணிவு ஆகியவையே உண்மையான சிறப்பு என்று உணர்ந்தாள்.

இந்தக் கதையில் திரௌபதி சொல்வது இன்றைய வாழ்க்கைக்கும் பொருந்தும். குடும்பத்தை நடத்துவது ஒரு கலை. அதற்குப் பொறுமை, கணக்கு, கனிவு, விருந்தோம்பல் என்ற பண்புகள் வேண்டும். இவற்றைப் பெண்ணிடம் மட்டுமின்றி ஆண்களிடமும் எதிர்பார்க்கலாம் என்பது நவீன பார்வை.

திரௌபதி தன் வாழ்வில் அவமானம், துயரம், போர் ஆகிய பலவற்றைக் கண்டவள். ஆனாலும் இல்லறத்தின் மாண்பை அவள் இழக்கவில்லை. அதனால்தான் புராணம் அவளைப் பஞ்சகன்னியருள் ஒருவராகவும், கற்பிலும் அறிவிலும் சிறந்தவளாகவும் போற்றுகிறது.

வள்ளுவர் சொல்லும் 'மனைத்தக்க மாண்பு', 'வளத்தக்காள்' என்ற பண்புகளை திரௌபதி தன் சொற்களாலேயே விளக்கினாள். வீட்டின் வளத்தை அறிந்து அதற்கேற்பச் செலவு செய்வதும், வீட்டின் மாண்பைக் காப்பதும் இல்லத்துணையின் மையப் பண்புகள் என்பதை இக்கதை நிலைநிறுத்துகிறது.

திரௌபதி தன் பேச்சில் மற்றொரு உண்மையையும் வலியுறுத்தினாள்: கணவர்களின் மனநிலையை அறிந்து, அவர்கள் சாப்பிடும் முன் சாப்பிடாமல், உறங்கும் முன் உறங்காமல், விடியும் முன் எழுந்து குடும்பத்தின் தேவைகளைக் கவனித்தாள். அவளுடைய அட்டவணை கடினமானதாயினும் அன்பு அதை எளிதாக்கியது.

இந்தக் கதையில் இன்னொரு பாடமும் உண்டு. சத்தியபாமா பெருமையுடனும் ஐயத்துடனும் வந்தாள்; ஆனால் திரௌபதி அவளைச் சிறுமைப்படுத்தவில்லை. தன் வாழ்க்கை முறையை எளிமையாக, வெளிப்படையாக எடுத்துச் சொன்னாள். எந்த ரகசியமும் மந்திரமும் இல்லை என்பதே அவள் பதிலின் சிறப்பு. அவள் கூறியவை அனைத்தும் பொறுமை, கவனம், தன்னடக்கம், பணிவு, குடும்பத்தின் அனைவரையும் அரவணைக்கும் அன்பு ஆகியவையே. அவை எவ்வளவு எளிமையானவையோ அவ்வளவு அரிதானவையும் ஆகும்.

சத்தியபாமா அந்த அறிவுரையை மனத்தில் பதித்துக்கொண்டாள். பாரதம் சொல்வது போல, அவள் துவாரகை திரும்பியபோது தன் நடத்தையில் ஒரு மென்மை வந்திருக்கலாம் என்று எண்ணலாம். பாண்டவர்களின் வனவாசத் துயரத்திலும் திரௌபதி குடும்பத்தின் மையமாக நின்றாள். அவளுடைய மாட்சியே அந்தக் குடும்பத்தை உடையாமல் காத்தது. இதுவே வாழ்க்கைத்துணைநலம் என்பதன் நடைமுறை வடிவம்.

இன்றைய குடும்பங்களும் இந்த உரையாடலிலிருந்து கற்கலாம். வெளிப்படையான பேச்சு, பரஸ்பர மரியாதை, குடும்பத்தின் தேவைகளை முதலில் கவனிக்கும் மனம் ஆகியவை எந்தக் காலத்திலும் இல்லறத்தை வளர்க்கும். திரௌபதியின் சொற்கள் தனி உறவுக்கு மட்டும் அல்ல, வீடு முழுவதையும் அரவணைக்கும் நெறியாகவும் அமைகின்றன.

Draupadi and Satyabhama

From the Vana Parva of the Mahabharata. While the Pandavas lived in exile, Krishna's wife Satyabhama came to see Draupadi. Satyabhama was a princess full of wealth and beauty. Seeing the love and respect that Draupadi's five husbands showed her, though they lived in the forest, Satyabhama marvelled.

When they sat alone Satyabhama asked Draupadi, "Friend, your five husbands are all heroes and famous men. Yet all of them are loving to you and abide by your word. Is there some charm or medicine for it? Teach me too."

Draupadi smiled. "Satyabhama, love does not come by charms. It comes by conduct. I have given up pride, anger and fear, and I work daily for the family. When I speak to my husbands I avoid harsh words. I receive guests, elders and the poor who come to the house in the proper manner."

She went on: "I keep the family's accounts carefully. I know how much comes in and how much goes out. I look to the needs of the household servants, rise before them and eat after them. I am punctual in all duties of the house."

"The house is clean, the grain is safe, I do not wander out needlessly, and I do not take part in idle talk. I honour my husbands' friends as friends. Even their enemies I treat with respect. These are my simple ways," said Draupadi.

Satyabhama listened in silence. She was used to living in a palace, and Draupadi's words gave her a new outlook. She understood that wealth and beauty alone are not what makes a wife excellent; patience, order, love and humility are the real excellence.

What Draupadi says in this story holds for today's life too. Running a family is an art. It needs patience, accounting, kindness and hospitality. A modern view would expect these of men as well as of women.

Draupadi saw humiliation, grief and war in her life. Yet she did not lose the dignity of household life. That is why the Purana honours her as one of the five women of great virtue and as excellent in chastity and wisdom.

The qualities Valluvar calls 'manaiththakka maanbu' and 'valaththakkaal' are explained by Draupadi in her own words. The story fixes that knowing the household's means and spending accordingly, and guarding the dignity of the home, are central to the life partner.

Draupadi also spoke of keeping the household's needs before her own comfort, and of the courtesy that holds a home together.