Kural 55 · தெய்வம் தொழாஅள் கொழுநன் தொழுதெழுவாள் – Tamilone

Kural 55 · The Worth of a Wife · வாழ்க்கைத் துணைநலம்

தெய்வம் தொழாஅள் கொழுநன் தொழுதெழுவாள்பெய்யெனப் பெய்யும் மழை.

Theyvam Thozhaaal Kozhunan Thozhudhezhuvaal / Peyyenap Peyyum Mazhai

Behold the woman who worshippeth not other Gods but worshippeth her husband even as she riseth from bed: the rain-cloud obeyeth her commands.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

வேறு தெய்வத்தை வணங்காமல், துயிலெழும்போதே கணவனைத் தெய்வமாக வணங்கி எழுபவள் "பெய்க" என்றால் மழை பெய்யும்.

Meaning

The wife who worships no other god but rises each morning worshipping her husband: if she says "Rain!", the rain falls.

சொற்பொருள் Word by word

தெய்வம் தொழாஅள்: she who does not worship (other) gods
கொழுநன்: her husband
தொழுது: worshipping
எழுவாள்: one who rises
பெய் என: "Rain!" so saying
பெய்யும் மழை: the rain falls

விளக்கம்

இந்தக் குறள் பழங்காலத்தின் மிக உயர்ந்த மனைவியின் இலட்சியத்தைக் கவிதை மொழியில் சொல்கிறது. கணவனையே தெய்வமாகக் கொண்டு காலையில் எழும்போதே வணங்குபவள், "மழையே பெய்" என்றால் மழை பெய்யும் என்கிறது. இது அவளுடைய தூய்மையால் இயற்கையும் பணிந்து நிற்கும் என்ற மிகைப்படுத்தப்பட்ட புகழ்ச்சி.

இக்குறளை வாசிக்கும்போது கவனிக்க வேண்டியது ஒன்று உண்டு. வள்ளுவரே முதல் அதிகாரம் முழுவதையும் இறைவணக்கத்துக்கு ஒதுக்கியவர். எனவே 'தெய்வம் தொழாஅள்' என்பதை இறைவனை மறுப்பதாகக் கொள்வது பொருத்தமில்லை. பரிமேலழகர் முதலிய உரையாசிரியர்கள் இதை 'கணவனே தனக்குத் தெய்வம் என்ற உறுதியுடையவள்' என்ற பொருளில் விளக்குகின்றனர். சில நவீன உரைகள் இது குடும்பக் கடமையில் மனைவி கொண்ட முழு ஈடுபாட்டைக் காட்டும் கவிதை மிகைப்படுத்தல் என்று காண்கின்றன.

இந்தக் குறளின் உண்மையான மையம் ஒரு பெண்ணின் ஆன்மிக வலிமை, அதாவது தூய அன்பும் பக்தியும் இயற்கையையே இசையச் செய்யும் என்ற இந்திய நம்பிக்கை. தமிழ் மரபில் மழையை ஒழுக்கத்துடன் இணைத்துப் பார்ப்பது வழக்கம். 'வான்சிறப்பு' அதிகாரம் மழையைப் போற்றுவதையும் இங்கே நினைக்கலாம்.

இன்று நாம் இதை எவ்வாறு காணலாம்? இருவரும் ஒருவரையொருவர் தெய்வமாகப் போற்றும் அளவுக்கு மதிக்கும்போது அந்த வீடு தானாகவே செழிக்கிறது. காலையில் எழுந்து மற்றவருக்கு முதலில் வணக்கமும் நன்றியும் சொல்லும் பழக்கம் வீட்டுச் சூழலையே மாற்றும் வலிமை கொண்டது.

எனவே கருத்து ஒருவர் மற்றவரை ஆழமாக மதிக்கும் உறவின் வலிமை. அந்த வலிமை பெற்ற இல்லம் மழைபோல் பயன் தரும் என்பது குறளின் அழகிய கற்பனை.

மழை நிலத்தின் உயிர். அதைப் பெறுவது இயற்கையின் அருள்; அதைக் கட்டளையிட்டுப் பெறும் பெண் என்பது கவிதையின் உச்ச மிகைப்படுத்தல். அவளுடைய அன்பின் தூய்மை உலகின் நன்மைக்கும் வழி வகுக்கும் என்பதே இதன் உட்பொருள்.

Explanation

This verse states, in the language of poetry, the highest ideal of a wife in ancient times. She who holds her husband as her god and worships him as she rises in the morning, if she says "Rain, fall!", the rain falls. It is an exaggerated praise: that nature itself bows before her purity.

One thing is to be noted in reading this verse. Valluvar himself gave his entire first chapter to the worship of God. So it is not fitting to take 'theyvam thozhaal' as denying God. Parimelazhagar and other commentators explain it as one who holds firmly that her husband is her god. Some modern readings see it as a poetic exaggeration showing the wife's complete devotion to her household duty.

The real centre of the verse is the Indian belief that a woman's spiritual strength, her pure love and devotion, can bring even nature into harmony. In Tamil tradition it is common to link rain with right conduct. One may also remember the chapter 'The Excellence of Rain', which praises the rain.

How may we see it today? When two people honour each other to the point of treating each other as sacred, that home flourishes of itself. The habit of rising in the morning and first giving the other a greeting and thanks has the power to change the atmosphere of a home.

So the idea is the strength of a relationship in which each deeply respects the other. A home that has this strength gives benefit like rain, which is the verse's beautiful imagining.

கதை

சூரியன் உதிக்காத இரவு

மார்க்கண்டேய புராணம் முதலிய நூல்களில் பதிவான கதை இது. கௌசிகர் என்ற அந்தணர் நோயால் உடல் தளர்ந்தவர்; அவர் மனைவி சாண்டிலி. தன் கணவன் சினமும் துயரமும் கொண்டபோதும் அவள் அவரைத் தெய்வமாகவே பேணினாள். ஓர் இரவு கௌசிகர் எங்கோ செல்ல விரும்பினார். நடக்க இயலாத அவரைச் சாண்டிலி தன் தோள்களில் சுமந்து இருளில் சென்றாள்.

வழியில் மாண்டவ்யர் என்ற முனிவர் தவறான குற்றச்சாட்டால் சூலத்தில் ஏற்றப்பட்டுக் கிடந்தார். இருட்டில் கௌசிகரின் கால் அவர் மீது பட்டது. வலியால் மாண்டவ்யர் சாபமிட்டார்: "யார் என்னைத் தொட்டு வலி தந்தார்களோ, அவர் சூரியன் உதிக்கும் முன்பே இறந்துபோவார்."

சாண்டிலி அதைக் கேட்டாள். "என் கணவனின் உயிர் போவதாக இருந்தால், சூரியனே உதிக்க வேண்டாம்" என்று அவள் தன் தவ வலிமையால் அறிவித்தாள். சூரியன் உதிக்கவில்லை. இரவு நீண்டது. வேள்விகளும் நித்தியக் கடமைகளும் நின்றன. தேவர்களும் அஞ்சினர். அவர்கள் பிரம்மாவிடம் சென்று முறையிட்டனர்.

பிரம்மா, அத்ரி முனிவரின் மனைவியான அனசூயையின் உதவியை நாடுமாறு சொன்னார். அனசூயை சாண்டிலியைச் சந்தித்து, அவளுடைய பக்தியை மதித்துப் பேசினாள். "உலகம் துன்புறுகிறது. சூரியன் உதிக்கட்டும். உன் கணவன் இறந்தாலும் நான் என் தவ வலிமையால் அவனை மீண்டும் உயிர்ப்பிப்பேன்" என்று வாக்களித்தாள்.

சாண்டிலி ஒப்புக்கொண்டாள். சூரியன் உதித்தது; கௌசிகர் தரையில் விழுந்து உயிர் நீத்தார். அனசூயை தன் வாக்கை நிறைவேற்றி அவரை உயிர்ப்பித்து, அவருக்கு நோயற்ற உடலையும் தந்தாள் என்று புராணம் சொல்கிறது.

இக்கதை தெய்வீக நம்பிக்கையின் மொழியில் சொல்லப்பட்டது. அன்பும் உறுதியும் இயற்கையையே நிறுத்தும் வலிமை பெறும் என்பதை அது குறிக்கிறது; சாண்டிலி தன் சக்தியைத் தன் உலகத்துக்கும் பயன்படுத்தினாள் என்பதையும் நினைவூட்டுகிறது.

இந்தக் கதையை நாம் நேர்மையாக மதிப்பிட வேண்டும். இது அன்பின் மகிமையை விளக்கும் புராணக் கதை; மனைவி மீது மட்டும் சுமையை வைக்கும் விதியாகக் கொள்ளக்கூடாது. கணவனும் மனைவியின் மீது அதே மரியாதை வைக்க வேண்டும் என்பது இன்றைய வாசிப்பு.

இந்தக் கதை சாண்டிலியின் கற்பு வலிமையைக் காட்டினாலும், அனசூயையின் ஞானத்தையும் காட்டுகிறது. உலகின் நன்மைக்காக வேண்டிக்கொண்டபோது சாண்டிலி தன் பிடிவாதத்தைத் தளர்த்தினாள். வலிமையுடன் பணிவும் சேர்ந்தபோதுதான் தீர்வு பிறந்தது என்பதை இது நினைவூட்டுகிறது. நோயாளிக் கணவனை இரவில் சுமந்து சென்ற அவளுடைய அன்பு எளிய செயலாயினும் பெரிய வலிமையாக மாறியது.

A story

The Night the Sun Did Not Rise

This story is recorded in works such as the Markandeya Purana. A brahmin named Kaushika was weakened in body by illness; his wife was Shandili. Even when her husband was angry and in distress she tended him as a god. One night Kaushika wished to go somewhere. Being unable to walk, he was carried by Shandili on her shoulders through the dark.

On the way lay the sage Mandavya, impaled on a stake on a false accusation. In the darkness Kaushika's foot struck him. In pain Mandavya cursed, "Whoever has touched me and caused this pain shall die before the sun rises."

Shandili heard it. "If my husband's life is to go, then let the sun not rise," she declared by the power of her austerity. The sun did not rise. The night grew long. Sacrifices and daily duties stopped. The devas too were afraid, and went to Brahma with their complaint.

Brahma told them to seek the help of Anasuya, wife of the sage Atri. Anasuya met Shandili and spoke to her with respect for her devotion. "The world suffers. Let the sun rise. Even if your husband dies, I shall bring him back to life by the power of my austerity," she promised.

Shandili agreed. The sun rose, and Kaushika fell to the ground and died. Anasuya kept her word, brought him back to life, and gave him a body free of disease, says the Purana.

The tale is told in the language of divine faith. It points to the belief that love and steadfastness can gain the power to stop nature itself. It also reminds us that Shandili turned her strength to the good of her world as well.

சிந்தனைக்கு

மழைக்குப் பின் செழிக்கும் நிலம்போல நம் வீடு மலர எந்தச் சிறு தினசரி மரியாதைச் செயலைச் செய்யலாம்?

To reflect on

What daily small act of reverence could make our home bloom like land after rain?