Kural 51 · மனைக்தக்க மாண்புடையள் ஆகித்தற் கொண்டான்

Kural 51 · The Worth of a Wife · வாழ்க்கைத் துணைநலம்

மனைக்தக்க மாண்புடையள் ஆகித்தற் கொண்டான்வளத்தக்காள் வாழ்க்கைத் துணை.

Manaikdhakka Maanputaiyal Aakiththar Kontaan / Valaththakkaal Vaazhkkaith Thunai

She is the good helpmate who possesseth every wifely virtue and spendeth not above her husband’s means.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

இல்லறத்துக்குத் தக்க நற்குணங்களை உடையவளாய், கணவனின் வருவாய்க்குத் தக்கபடி வாழ்க்கையை நடத்துபவளே வாழ்க்கைத் துணை ஆவாள்.

Meaning

She is the true helpmate in life who has the virtues fitting a household and who lives in keeping with her husband's means.

சொற்பொருள் Word by word

மனைத்தக்க: suited to the household
மாண்புடையள்: one possessed of excellence
ஆகி: being so
தற்கொண்டான்: the husband who took her as wife
வளத்தக்காள்: one who lives in keeping with his means
வாழ்க்கைத் துணை: life's companion

விளக்கம்

இந்தக் குறள் நல்ல மனைவியின் இரண்டு இயல்புகளைச் சொல்கிறது. ஒன்று, இல்லறத்துக்குத் தக்க மாண்புகளை உடையவளாக இருப்பது. மற்றொன்று, கணவனின் வருவாய்க்குத் தக்கபடி வாழ்க்கையை நடத்துவது. இவ்விரண்டையும் உடையவளே வாழ்க்கைத் துணை என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார்.

'மனைத்தக்க மாண்பு' என்பதற்குப் பரிமேலழகர் இல்லறத்துக்குத் தகுந்த கற்பு முதலிய நற்குணங்கள் என்று பொருள் கொள்கிறார். அன்பு, பொறுமை, தூய்மை, விருந்தோம்பல் போன்ற பண்புகளையும் இதனுடன் சேர்த்துக் காணலாம். 'வளத்தக்காள்' என்பதற்குக் கணவனின் வளத்துக்குத் தக்கபடி செலவு செய்பவள் என்பது பொதுவான உரை. வேறு சிலர் வளத்தை வளர்த்துப் பெருக்குபவள் என்று பொருள் காண்கின்றனர். இரண்டு உரைகளும் வீட்டுப் பொருளாதாரத்தைப் பேணுவதையே வலியுறுத்துகின்றன.

இங்கே 'துணை' என்ற சொல் மீண்டும் வருகிறது. மனைவி கணவனுக்குக் கீழ்ப்பட்டவள் அல்லள்; வாழ்க்கைப் பயணத்தில் அவனுடன் சம பங்கு சுமப்பவள். வருவாய் குறைவாக இருக்கும்போது அதற்குள் வீட்டை நடத்துவதும், வருவாய் அதிகமாக இருக்கும்போது ஆடம்பரத்தில் மூழ்கிவிடாமல் இருப்பதும் மிகப் பெரிய திறமை. அந்தத் திறமை இல்லாத வீடு எவ்வளவு வருவாய் வந்தாலும் குறையுடனே இருக்கும்.

கணவன் ஈட்டுவதை அறிந்து, அதற்கேற்ப அடுப்பையும் அணிகலனையும் விழாக்களையும் திட்டமிடும் பெண் வீட்டைக் கடனிலிருந்து காக்கிறாள். கடன் இல்லாத வீட்டில்தான் மன அமைதியும் அறமும் தங்கும். எனவே இது சிறு விஷயம் அல்ல; குடும்பத்தின் மானத்தையே காக்கும் செயல்.

இக்குறள் மனைவிக்கு மட்டும் விதித்த நெறி என்று கொள்ளத் தேவையில்லை. இன்றைய குடும்பங்களில் இருவரும் உழைக்கின்றனர், இருவரும் செலவு செய்கின்றனர். 'வருவாய்க்குத் தக்க வாழ்வு' என்ற பாடம் இருவருக்கும் பொருந்தும். வீட்டின் வரவு செலவைத் திறந்த மனத்துடன் பேசித் தெளிவாக்கிக் கொள்வதே இன்றைய துணைநலம்.

பாகவதம் குசேலரின் மனைவியை இப்படிப்பட்ட துணையாகக் காட்டுகிறது. வறுமையிலும் அவள் வீட்டை நடத்தினாள்; தன் கணவன் மீது குறை சொல்லவில்லை; கடைசியில் நண்பனான கண்ணனைக் காணும்படி மட்டும் அன்புடன் தூண்டினாள்.

Explanation

This verse names two qualities of a good wife. One is to possess the virtues suited to a household. The other is to run life in keeping with her husband's income. One who has both, says Valluvar, is the true helpmate of life.

For 'manaith-takka maanbu', Parimelazhagar takes it as the virtues proper to household life, chastity and the like. Love, patience, cleanliness and hospitality may be added to it. For 'valath-thakkaal', the common explanation is one who spends in keeping with her husband's means. Some others read it as one who nurtures and increases the household's wealth. Both readings stress care of the household economy.

The word 'thunai', companion, appears again here. The wife is not subordinate to the husband; she carries an equal share on life's journey. To run the home within a small income, and not to be drowned in show when the income is large, is a great skill. A home without that skill stays in want however much income comes in.

A woman who knows what her husband earns, and plans the hearth, the ornaments and the festivals accordingly, keeps the home free from debt. Peace of mind and virtue stay in a home without debt. So this is not a small matter; it protects the honour of the whole family.

The verse need not be read as a rule laid down for wives alone. In today's families both work and both spend. The lesson of 'living by one's means' applies to both. Talking over the household's income and expense with an open mind is the companionship of our time.

கதை

குசேலரின் மனைவி

பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் சுதாமா என்ற அந்தணரின் கதை வருகிறது. தமிழ் மரபில் அவர் குசேலர் என்று அழைக்கப்படுகிறார். அவர் கண்ணனுடன் சாந்தீபனி முனிவரின் குருகுலத்தில் படித்தவர். பின்னாளில் கண்ணன் துவாரகையின் அரசன் ஆனார்; குசேலரோ மிகுந்த வறுமையில் வாழ்ந்தார். ஆனால் அவர் உள்ளம் ஆசையற்றது, இறைவனிடம் மட்டுமே பற்றுடையது.

குசேலரின் மனைவி அந்த வறுமையைக் கணவனுடன் பகிர்ந்து கொண்டாள். பசியால் அவள் உடல் மெலிந்தது; வீட்டில் உணவு இருந்த நாட்கள் குறைவு. ஆனாலும் கணவனின் குறைவான வருவாயை அவள் பழிக்கவில்லை; இருப்பதைக்கொண்டு இல்லறத்தை நடத்தினாள். பிள்ளைகளும் பசியில் வாடியபோது ஒருநாள் மெல்லிய குரலில் அவள் சொன்னாள்: "உங்கள் நண்பர் துவாரகையின் அரசர் என்கிறீர்கள். அந்தணர்களுக்கு அவர் புகலிடம் என்றும் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். அவரைச் சென்று பாருங்கள். நீங்கள் கேட்காவிட்டாலும் உங்கள் நிலையை அவர் புரிந்துகொள்வார்."

குசேலர் தயங்கினார். நண்பனைக் காணப் போகும்போது வெறுங்கையுடன் போகலாமா என்று நினைத்தார். மனைவி அண்டை வீடுகளில் சென்று நான்கு பிடி அவலை இரந்து வாங்கி, கிழிந்த துணியில் முடிந்து கொடுத்தாள். அதுவே நண்பனுக்கான பரிசு.

குசேலர் துவாரகையை அடைந்தார். கண்ணன் தம் அரண்மனையின் மஞ்சத்திலிருந்து எழுந்து ஓடிவந்து நண்பரை அணைத்தார்; தாமே அவர் கால்களைக் கழுவினார்; ருக்மிணி தேவி சாமரம் வீசினார். பழைய குருகுல நாட்களைப் பற்றி இருவரும் மகிழ்ச்சியுடன் பேசினர். பின்னர் கண்ணன் "எனக்கு என்ன கொண்டு வந்தாய்?" என்று கேட்டு, குசேலரின் முடிச்சை அவிழ்த்து ஒரு பிடி அவலை அன்புடன் உண்டார். இரண்டாவது பிடியை எடுக்கும்போது ருக்மிணி அவர் கையைப் பிடித்துத் தடுத்தார்.

குசேலர் தமக்காக எதையும் கேட்கவில்லை. வெட்கத்தால் வாய் திறக்க இயலவில்லை. மனம் நிறைந்தவராய் ஊர் திரும்பினார். வழியில் தம் குடிசை இருந்த இடத்தில் அழகிய மாளிகை நிற்பதைக் கண்டார். அவர் மனைவி நகைகளுடன் எதிர்கொண்டு வந்தாள். இருவரும் இறைவனின் அருளை எண்ணி வணங்கினர்.

பாகவதம் இதன் பின்னரும் குசேலர் தம் செல்வத்தில் பற்றின்றி எளிமையாகவே வாழ்ந்தார் என்று சொல்கிறது. வறுமையில் துணையாக இருந்த மனைவியின் நம்பிக்கையே அவர்களை அந்த நாளுக்குக் கொண்டு சேர்த்தது.

குசேலரின் மனைவி வறுமையிலும் குடும்பத்தின் மானத்தைக் காத்தாள் என்பதே இக்கதையின் அடிப்படை. அவள் செல்வத்தை எதிர்பார்த்து வாழவில்லை; இருந்ததைக்கொண்டு வாழ்ந்தாள்.

A story

The Wife of Kuchela

The tenth book of the Bhagavata Purana tells the story of a brahmin named Sudama, known in the Tamil tradition as Kuchela. He had studied with Krishna in the gurukula of the sage Sandipani. Later Krishna became king of Dwaraka, while Kuchela lived in great poverty. Yet his heart was free of desire and attached to God alone.

Kuchela's wife shared that poverty with her husband. Hunger thinned her body, and food was rare in the house. Still she did not mock her husband's small earnings; she ran the household with what there was. One day, when the children too were weak with hunger, she said softly, "You say your friend is the king of Dwaraka. You have also said he is a refuge for brahmins. Go and see him. Even if you do not ask, he will understand your state."

Kuchela hesitated. How could he go to see a friend with empty hands? His wife went to the neighbouring houses, begged four handfuls of flattened rice, tied it in a torn cloth and gave it to him. That was the gift for his friend.

Kuchela reached Dwaraka. Krishna rose from his royal couch, ran to embrace his friend, washed his feet himself, and Queen Rukmini fanned him with a whisk. The two spoke happily of the old gurukula days. Then Krishna asked, "What have you brought me?" He opened Kuchela's bundle and ate a handful of the rice with love. As he took a second handful, Rukmini held his hand and stopped him.

Kuchela asked nothing for himself. Shame kept his lips closed. He set out for home with a full heart. On the way he saw a beautiful mansion standing where his hut had been. His wife came out to meet him adorned with jewels. Both bowed in thought of the Lord's grace.

சிந்தனைக்கு

நம் குடும்பம் தன் வருவாய்க்குள் வாழ்கிறதா? அதைப் பற்றித் திறந்த மனத்துடன் பேசுகிறோமா?

To reflect on

Does our household live within its means, and do we talk about it openly?