Kural 52 · மனைமாட்சி இல்லாள்கண் இல்லாயின் வாழ்க்கை

அயோத்தியின் ஒரு நாள்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்யா காண்டம் ஒரு மிக அழகான நகரத்தின் காட்சியுடன் தொடங்குகிறது. தசரத மன்னன் அரசாண்டான். நகரம் செல்வம் நிறைந்தது; மக்கள் மகிழ்ந்தவர்கள்; நான்கு மகன்களும் நற்குணம் உடையவர்கள். இராமனை இளவரசனாக முடிசூட்டத் தசரதன் முடிவு செய்தான். நகரம் முழுவதும் அலங்காரம், ஆரவாரம்.

கைகேயி இராமனிடம் மிகுந்த அன்பு கொண்டவள். இராமனுக்கு முடிசூட்டும் செய்தி கேட்டு முதலில் அவள் மகிழ்ந்தாள்; அச்செய்தியைக் கொண்டு வந்த மந்தரைக்கே பரிசும் தந்தாள். ஆனால் மந்தரை, இராமன் அரசனாவதை விரும்பாமல், கைகேயியின் மனத்தில் ஐயத்தையும் அச்சத்தையும் விதைத்தாள். "இராமன் அரசனானால் உன் மகன் பரதன் நிலை என்னவாகும்?" என்று அவள் மீண்டும் மீண்டும் பேசினாள். அந்த நச்சுச் சொற்கள் கைகேயியின் மனத்தை மாற்றின.

முன்பு தசரதன் தந்திருந்த இரண்டு வரங்களைக் கைகேயி நினைவூட்டிக் கேட்டாள்: பரதனுக்கு முடிசூட்டு, இராமனுக்குப் பதினான்கு ஆண்டுக் காட்டு வாழ்வு. தசரதன் கண்ணீருடன் மன்றாடினான். ஆனால் வரம் தந்த வாக்கை அவனால் மீற முடியவில்லை.

இராமன் அமைதியாக வனம் புறப்பட்டான். சீதையும் இலக்குவனும் உடன் சென்றனர். தசரதன் துயரம் தாளாமல் உயிர் துறந்தான். பரதன் திரும்பி வந்து நடந்ததை அறிந்தபோது தன் தாயைக் கடுமையாகக் கண்டித்தான்; அரியணையை ஏற்க மறுத்து இராமனை அழைத்து வர வனத்துக்குச் சென்றான்.

எல்லாம் இருந்த நகரம், மகிழ்ச்சிக்குத் தயாராய் இருந்த அரண்மனை, ஒரு மனத்தின் இணக்கம் குலைந்ததால் ஒரே நாளில் துயரத்தில் மூழ்கியது. கைகேயியும் இறுதியில் தன் செயலுக்காக வருந்தினாள் என்று இராமாயணம் காட்டுகிறது.

இதில் ஒரு பெண்ணைப் பழிப்பது மட்டும் பாடம் அல்ல. வீட்டின் இணக்கம் எவ்வளவு மென்மையானது என்பதும், காதில் விழும் ஒரு தவறான ஆலோசனை எவ்வளவு அழிவைத் தரும் என்பதும் இதன் செய்தி. மனைமாட்சி வீட்டுக்குள் நல்ல சொற்களையே தேர்ந்து கேட்கவும் கற்றுத் தருகிறது.

இராமாயணம் இந்த நிகழ்வை ஒரு தனிப்பட்ட குற்றமாக மட்டும் காட்டாமல், மனம் சந்தேகத்தால் குலையும் தருணத்தின் பலவீனமாகவும் காட்டுகிறது. அதனால் அது இன்றைய வீடுகளுக்கும் பொருந்தும் எச்சரிக்கையாக நிற்கிறது.

பரதன் வனத்துக்குச் சென்றபோதும் இராமன் தந்தையின் சொல்லைக் காக்க அயோத்தி திரும்ப மறுத்தான். இறுதியில் இராமனின் பாதுகைகளைப் பெற்றுக்கொண்டு, பரதன் பதினான்கு ஆண்டுகள் நந்திகிராமத்தில் அவற்றின் பெயரால் ஆட்சி நடத்தினான். இழந்த இணக்கத்தைப் பிள்ளைகளின் அன்பே மீட்டது என்று இராமாயணம் காட்டுகிறது.

One Day in Ayodhya

The Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana opens with the picture of a most beautiful city. King Dasharatha ruled it. The city was rich, its people were happy, and his four sons were of good character. Dasharatha decided to crown Rama as prince regent. The whole city was in festival with decorations and joy.

Kaikeyi loved Rama dearly. On hearing the news of his coronation she was glad at first, and even gave a gift to Manthara, the maid who brought the happy tidings. But Manthara, displeased, sowed doubt and fear in her mind. "If Rama becomes king, what will become of your son Bharata?" she said again and again. Those poisonous words changed Kaikeyi's heart.

Kaikeyi reminded Dasharatha of the two boons he had once granted her, and asked for them: the crown for Bharata, and fourteen years of forest life for Rama. Dasharatha begged her in tears. But he could not break the word he had given with the boons.

Rama set out calmly for the forest. Sita and Lakshmana went with him. Dasharatha could not bear the grief and gave up his life. When Bharata returned and learned what had happened he rebuked his mother harshly, refused the throne, and went to the forest to bring Rama back.

A city that had everything, a palace ready for joy, sank into sorrow in a single day because the harmony of one heart was broken. The Ramayana also shows that Kaikeyi in the end regretted her act.

The lesson is not merely to blame one woman. It is how delicate the harmony of a home is, and how much ruin one wrong counsel that finds the ear can bring. Household excellence also teaches us to choose carefully the words we allow ourselves to hear within the home.