தEN
Read the Kural
Adhigaram 5

Domestic Life

இல்வாழ்க்கை · Ilvaazhkkai

இல்வாழ்க்கை அதிகாரம், இல்லறத்தை நடத்துபவரே துறவியர், ஏழையர், மறைந்த முன்னோர் ஆகிய அனைவருக்கும் துணையாக நிற்கிறார் என்று கூறுகிறது. அன்பும் அறமும் இணைந்த இல்வாழ்வே மிக உயர்ந்த நோன்பு என்றும், அதில் முறையாக வாழ்பவர் தேவருக்கு நிகராகப் போற்றப்படுவார் என்றும் வள்ளுவர் காட்டுகிறார்.

This chapter says that the householder is the support of ascetics, the poor and the departed ancestors. Valluvar shows that a household life joined with love and virtue is itself a high vow, and that one who lives it rightly is honoured as equal to the gods.

அறிமுகம்

இல்லறவியலின் முதல் அதிகாரமாக இல்வாழ்க்கை அமைகிறது. பாயிரவியல் முடிந்தது; இப்போது வள்ளுவர் நம்மை ஒரு வீட்டின் வாசலுக்கு அழைத்து வருகிறார். அறத்துப்பால் முழுவதிலும் இல்லறமும் துறவறமும் என்ற இரு நெறிகள் பேசப்படுகின்றன. அவற்றுள் முன்னதாக இல்லறம் வருவதற்குக் காரணம் உண்டு: துறவு எப்படிப்பட்டதாக இருந்தாலும் அதற்குப் பின்னணியில் இல்லறத்தாரின் உழைப்பும் உணவும் இருக்கிறது. வீட்டை நடத்துபவர் இல்லையென்றால் உலகம் நடக்காது என்பதே இதன் தொடக்க உண்மை.

தலைப்பிலுள்ள 'இல்' என்பது வீடு, 'வாழ்க்கை' என்பது வாழ்தல். ஆனால் இது வெறும் கூரையின் கீழ் வசிப்பது அல்ல. கணவன், மனைவி, குழந்தைகள், பெற்றோர், விருந்தினர், அண்டை வீட்டார் என்று ஒரு பெரிய உறவு வலை இதில் அடங்கியுள்ளது. அந்த வலையைப் பழுதின்றி நடத்துபவரே இல்வாழ்வான் என்று குறள் குறிக்கிறது. இந்தச் சொல்லுக்குள் ஆண், பெண் இருவரும் அடங்குவர் என்பது நம் மரபின் புரிதல்.

இல்லறவியல் என்ற இயலின் பெயரே குடும்பம் என்பது ஓர் அறநெறி என்பதைச் சொல்கிறது. இல்லம் என்பது வெறும் வசிப்பிடம் அல்ல; அறம் பயிலும் பள்ளிக்கூடம். குழந்தை முதன்முதலில் அன்பையும் பகிர்தலையும் உண்மையையும் கற்பது வீட்டில்தான். ஆகவே வள்ளுவர் இந்த இயலை அறத்துப்பாலின் இதயமாகக் கருதியிருக்க வேண்டும்.

முதல் மூன்று குறள்கள் இல்லறத்தாரின் கடமைகளை வகுக்கின்றன. அவர் மூன்று வகையினருக்குத் துணையாவார்; ஐந்து வகையினரைப் போற்றுவார். அந்த ஐவர் முன்னோர், தெய்வம், விருந்தினர், சுற்றத்தார், தான் என்பவர். நான்கு, ஐந்தாம் குறள்கள் பழிக்கு அஞ்சுதல், பகிர்ந்து உண்ணுதல், அன்பும் அறமும் என்ற இரு தூண்களைச் சொல்கின்றன. ஆறு, ஏழு, எட்டாம் குறள்கள் இல்லறத்தின் உயர்வை, துறவை விடவும் உயர்ந்ததாகவே காட்டுகின்றன. இறுதி இரு குறள்கள் குறைவற்ற இல்லறத்துக்குக் கிடைக்கும் பெருமையைச் சொல்கின்றன.

இங்கே ஒரு நுட்பமான கருத்து கவனிக்கத்தக்கது. நீத்தார் பெருமை அதிகாரத்தில் துறந்தவர்களை உயர்வாகப் போற்றிய வள்ளுவர், இங்கே இல்வாழ்வானை அவர்களுக்கு நிகராக உயர்த்துகிறார். இது முரண்பாடு அல்ல. எந்த நெறியாக இருந்தாலும் அறத்தோடு நடந்தால் அது உயர்ந்தது என்பதே அவரது பார்வை. இல்லறத்தை மாயையாகவோ தடையாகவோ பார்க்கும் பார்வைக்கு அவர் இங்கே மறுப்புச் சொல்கிறார்.

இந்த அதிகாரத்தை வாசிக்கும்போது இது ஆண்களுக்கான அறிவுரை என்று மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது. 'இல்வாழ்வான்' என்ற சொல் இலக்கணப்படி ஆண்பால் வடிவம் என்றாலும், அடுத்து வரும் அதிகாரத்தில் வாழ்க்கைத்துணை நலம் என்ற இல்லாளின் பெருமை தனி அதிகாரமாகப் பேசப்படுவதைக் காண்கிறோம். இல்லறம் இருவரும் இணைந்து நடத்தும் பயணம் என்பதே தமிழ் மரபின் புரிதல்.

மேலும், இல்லறம் ஒரு தனிநபர் சாதனை அல்ல. கணவனும் மனைவியும் இணைந்து, இரு குடும்பங்களை இணைத்து, குழந்தைகளை வளர்த்து, முதியோரைக் காத்து நடத்தும் கூட்டுப் பயணம் இது. அதனால் இங்கே 'இல்வாழ்வான்' என்று சொல்வது ஒருவரை மட்டுமல்ல, அந்த வீட்டின் உறுப்பினர் எல்லாரையும் குறிக்கிறது.

இன்றைய உலகில் இல்லறம் பல சவால்களை எதிர்கொள்கிறது: பணிச்சுமை, தனிமை, தலைமுறை இடைவெளி, நேரமின்மை. அதனால் இந்த அதிகாரம் முன்னெப்போதையும்விடப் பொருத்தமாகத் தோன்றுகிறது. ஒரு வீட்டில் அன்பும் அறமும் பழிக்கு அஞ்சும் மனமும் பகிர்ந்து உண்ணும் பழக்கமும் இருந்தால் அந்த வீடே ஒரு சிறிய கோயிலாகிவிடும் என்று வள்ளுவர் உறுதி தருகிறார்.

ஆகவே இல்வாழ்க்கை அதிகாரத்தைப் படிக்கும் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் வீட்டின் அன்றாட நிகழ்வுகளைப் புதிய கண்ணோடு பார்க்கலாம். சமையலறையில் தரப்படும் உணவு, வாசலில் வரும் விருந்தினரை வரவேற்கும் புன்னகை, முதியவரின் சொல்லுக்குச் செவிகொடுக்கும் பொறுமை ஆகிய அனைத்தும் நாம் அறியாமலேயே அறச்செயல்கள்தான்.

Introduction

Ilvaazhkkai, Domestic Life, is the first chapter of the section on household virtue. The Prologue is over, and now Valluvar brings us to the door of a house. The whole book of virtue speaks of two ways, the way of the householder and the way of the renunciant. The householder's comes first for a reason: whatever form renunciation takes, behind it stands the labour and food of householders. The opening truth is that the world does not run if no one runs the home.

'Il' in the title means home and 'vaazhkkai' means living. But this is more than dwelling under a roof. It includes a large web of relations: husband, wife, children, parents, guests and neighbours. The one who keeps that web in order without fault is called 'ilvaazhvaan' in the verse. In our tradition the word is understood to include both man and woman.

The first three verses define the householder's duties. He is the support of three kinds of people and honours five kinds of beings. The five are the ancestors, the gods, guests, kin and oneself. The fourth and fifth verses give two pillars: fear of blame together with sharing of food, and love together with virtue. The sixth, seventh and eighth verses show the height of household life, even above the life of the renunciant. The last two verses tell the honour that comes to a flawless household life.

A subtle point is worth noticing. In the chapter on the greatness of ascetics Valluvar praised those who renounced; here he raises the householder to their level. This is not a contradiction. His view is that whichever way is walked with virtue is high. Here he answers those who see household life as illusion or obstacle.

Moreover, household life is not a solo achievement. It is a shared journey in which husband and wife, joining two families, raise children and protect elders. So 'ilvaazhvaan' points not to one person but to all the members of the home.

In today's world household life meets many challenges: work pressure, loneliness, the gap between generations, lack of time. This chapter therefore seems more relevant than ever. Valluvar assures us that if a home has love, virtue, a fear of blame and the habit of sharing food, that home becomes a small temple.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

  1. 41இல்வாழ்வான் என்பான் இயல்புடைய மூவர்க்கும்
    நல்லாற்றின் நின்ற துணை.    நல்ல நெறியில் நின்று இல்லறம் நடத்துபவனே, முறையான இயல்புடைய மூன்று வகையினருக்கும் துணையாக இருப்பவன் ஆவான்.The one called a householder is he who, standing on the good path, is the support of the three kinds of people who live by proper rules.    Read
  2. 42துறந்தார்க்கும் துவ்வாதவர்க்கும் இறந்தார்க்கும்
    இல்வாழ்வான் என்பான் துணை.    துறவியர்க்கும், உண்ண வழியற்ற ஏழையர்க்கும், இறந்துபோன முன்னோர்க்கும் இல்வாழ்வான் துணையாக நிற்கிறான்.The householder is the support of the renounced, of the destitute who have nothing to eat, and of the departed.    Read
  3. 43தென்புலத்தார் தெய்வம் விருந்தொக்கல் தானென்றாங்கு
    ஐம்புலத்தாறு ஓம்பல் தலை.    முன்னோர், தெய்வம், விருந்தினர், சுற்றத்தார், தான் என்னும் ஐந்து தரப்பினரையும் காக்கும் நெறியில் நிற்பதே இல்லறத்தின் தலையான கடமையாகும்.To tend the five-fold path of ancestors, gods, guests, kin and oneself, in that order, is the foremost duty of household life.    Read
  4. 44பழியஞ்சிப் பாத்தூண் உடைத்தாயின் வாழ்க்கை
    வழியெஞ்சல் எஞ்ஞான்றும் இல்.    பழிக்கு அஞ்சி, உள்ளதைப் பிறரோடு பகிர்ந்து உண்ணும் பண்பு உடையதாக ஒருவனின் வாழ்க்கை இருந்தால், அவனுடைய குடிவழி எப்போதும் அழியாது.If a person's life is marked by fear of blame and by sharing what he has before eating, his line will never come to an end.    Read
  5. 45அன்பும் அறனும் உடைத்தாயின் இல்வாழ்க்கை
    பண்பும் பயனும் அது.    இல்வாழ்க்கை அன்பையும் அறத்தையும் கொண்டதாக இருந்தால், அதுவே அதன் பண்பும் பயனும் ஆகும்.If household life has love and virtue, that itself is its character and its fruit.    Read
  6. 46அறத்தாற்றின் இல்வாழ்க்கை ஆற்றின் புறத்தாற்றில்
    போஒய்ப் பெறுவ தெவன்?    அறநெறியோடு இல்வாழ்க்கையை நடத்த முடிந்தால், வேறு நெறிகளில் சென்று அடையக்கூடியது என்ன இருக்கிறது?If one can live household life by the path of virtue, what more is there to gain by going off on another path?    Read
  7. 47இயல்பினான் இல்வாழ்க்கை வாழ்பவன் என்பான்
    முயல்வாருள் எல்லாம் தலை.    முறையான நெறியில் இல்வாழ்க்கையை வாழ்பவனே, அறம் வேண்டி முயல்கின்ற எல்லாரிலும் தலைசிறந்தவன் என்று சொல்லப்படுவான்.One who lives household life in the proper manner is said to be foremost among all who strive after virtue.    Read
  8. 48ஆற்றின் ஒழுக்கி அறனிழுக்கா இல்வாழ்க்கை
    நோற்பாரின் நோன்மை உடைத்து.    தானும் நல்வழியில் நடந்து, பிறரையும் அவ்வழியில் நடத்தி, அறத்திலிருந்து வழுவாமல் வாழும் இல்வாழ்க்கை, தவம் செய்வாரைவிட மிகுந்த வலிமை உடையது.A household life that walks the right path itself, leads others along it and never slips from virtue possesses more strength than the austerity of those who do penance.    Read
  9. 49அறனெனப் பட்டதே இல்வாழ்க்கை அஃதும்
    பிறன்பழிப்ப தில்லாயின் நன்று.    அறம் என்று சிறப்பித்துச் சொல்லப்படுவது இல்வாழ்க்கையே; அதுவும் பிறர் பழிக்கும் குறை இல்லாததாக இருந்தால் நன்மை தருவதாகும்.What is called virtue is household life itself; and that too is good if there is nothing in it for others to blame.    Read
  10. 50வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்பவன் வான்உறையும்
    தெய்வத்துள் வைக்கப் படும்.    இவ்வுலகத்தில் வாழவேண்டிய முறைப்படி வாழ்கிறவன், வானுலகில் வாழும் தெய்வங்களுள் ஒருவனாக வைத்து மதிக்கப்படுவான்.One who lives in this world as one ought to live will be reckoned among the gods who dwell in heaven.    Read
அதிகாரக் கதை

கௌசிகனுக்குக் கற்பித்த இல்லத்தரசி

மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்திலிருந்து. கௌசிகன் என்ற அந்தணன் வேதம் கற்றவன். தவம் செய்து சிறிது ஆற்றல் பெற்றிருந்தான். ஒருநாள் அவன் மரத்தடியில் வேதம் ஓதிக்கொண்டிருந்தபோது, மரத்தின் மேலிருந்த ஒரு கொக்கு எச்சமிட்டது. கோபத்தோடு அவன் அதைப் பார்த்தான். தவ ஆற்றலால் அந்தக் கொக்கு எரிந்து கீழே விழுந்தது. கௌசிகன் தன் ஆற்றலை எண்ணிப் பெருமை கொண்டான்.

பின்னர் பிச்சை கேட்டு ஒரு வீட்டுக்குச் சென்றான். வாசலில் நின்று "பிச்சை!" என்று குரல் கொடுத்தான். வீட்டுக்குள் இருந்த பெண் "சற்றுப் பொறுங்கள்" என்று சொன்னாள். அவள் பசியோடும் களைப்போடும் வீடு திரும்பிய தன் கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்துகொண்டிருந்தாள். கணவன் உணவு உண்டு ஓய்வெடுக்கும் வரை அவள் அவனை விட்டு வரவில்லை. கௌசிகனுக்குப் பொறுமை போயிற்று. கோபத்தால் அந்தப் பெண்ணை முறைத்துப் பார்த்தான்.

அந்தப் பெண் மெல்லிய புன்னகையோடு வாசலுக்கு வந்தாள். "அந்தணரே, நான் கொக்கு அல்ல. உங்கள் பார்வையால் என்னை எரிக்க முடியாது" என்றாள். கௌசிகன் திடுக்கிட்டான். தன் ஒளிவுமறைவான செயலையும் இவளுக்கு எப்படித் தெரிந்தது என்று வியந்தான். "நான் தவம் செய்யவில்லை; வனத்துக்குப் போனதில்லை. என் கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்வதே என் தவம்; இதுவே எனக்கு அறிவையும் ஆற்றலையும் தந்தது" என்றாள்.

அவள் ஒவ்வொருமுறையும் தன் கணவனுக்கு உணவு பரிமாறிய பிறகே தானும் உண்பாள்; அவன் வீட்டுக்கு வரும் நேரத்தில் வாசலைத் தூய்மைப்படுத்தி விளக்கேற்றி வைப்பாள்; அவனது தேவைகளை அவன் கேட்கும் முன்பே அறிந்து நிறைவேற்றுவாள். இந்த எளிய செயல்களே அவளது தவம் என்று மரபு சொல்கிறது. கண்ணுக்குத் தெரியாத இடத்தில் செய்யப்படும் இந்தத் தவம் உண்மையிலேயே கடினமானது என்பதை கௌசிகன் பின்னர் உணர்ந்தான்.

அவள் மேலும் சொன்னாள்: "நீங்கள் அறத்தை முழுமையாக அறிய விரும்பினால், மிதிலை நகரில் தர்மவியாதன் என்ற இறைச்சி விற்பவனிடம் செல்லுங்கள். அவன் உங்களுக்கு அறத்தைக் கற்பிப்பான்." கௌசிகன் வியப்போடு புறப்பட்டான்.

மிதிலையில் இறைச்சிக் கடையில் தர்மவியாதனைக் கண்டான். அவன் தன் தொழிலைச் செய்துகொண்டே, கௌசிகனை வரவேற்று, "அந்தப் பெண்மணி உங்களை அனுப்பினாள் என்பதை நான் அறிவேன்" என்றான். பிறகு தன் வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றான். அங்கே அவன் தன் வயதான தாய், தந்தைக்குப் பணிவிடை செய்வதையே பெரிய வழிபாடாகச் செய்துகொண்டிருந்தான்.

தர்மவியாதன் தம் தொழிலை விரும்பித் தேர்ந்தெடுத்தவன் அல்லன்; பிறப்பால் வந்த தொழில் அது. ஆனால் அதைத் தூய்மையுடன், பேராசையின்றி, பிறருக்குத் தீங்கின்றிச் செய்தான் என்று மகாபாரதம் சொல்கிறது. தன் தாய்தந்தையரை அவன் தெய்வமாகவே வணங்கினான். தொழிலில் கண்ணியமும், குடும்பத்தில் அன்பும் இருந்தால் எந்த வாழ்க்கையும் ஒரு தவமாகலாம் என்பதே அவனது உபதேசம்.

தர்மவியாதன் கூறினான்: "நான் செய்யும் தொழில் தாழ்ந்ததாக உங்களுக்குத் தோன்றலாம். ஆனால் பெற்றோரை வணங்கி, உண்மை பேசி, பிறருக்குத் தீங்கு செய்யாமல், என் கடமையைச் செய்கிறேன். இதுவே என் தவம்." கௌசிகன் உணர்ந்தான்: காட்டில் தவம் செய்வது மட்டுமல்ல, வீட்டில் கடமையைச் செய்வதும் உயர்ந்த அறம்.

பின்னர் கௌசிகன் தான் ஊரை விட்டு வந்த காரணத்தை நினைத்துப் பார்த்தான். தன் தாய்தந்தையர் முதுமையில் தனியாக இருக்கிறார்கள் என்பதையும் அவர்களை விட்டு வந்தது தவறு என்பதையும் உணர்ந்து உடனே வீடு திரும்பினான். அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதையே தன் அடிப்படைக் கடமையாகக் கொண்டான் என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது.

இந்தக் கதை இல்லறத்தின் உயர்வை வள்ளுவர் காட்டும் முறையிலேயே காட்டுகிறது. கடமையை அறத்தோடு செய்யும் இல்லத்தரசியும், தொழிலில் அறம் காக்கும் வியாதனும், தவம் செய்யும் அந்தணனுக்கே ஆசிரியர்களாக நின்றனர். இல்வாழ்க்கை ஒரு தடையல்ல; அது ஒரு தவம்.

இவ்வாறு கௌசிகன் கற்ற பாடம் இரண்டு. ஒன்று, ஆற்றல் பெற்றவன் அடக்கத்தோடு இருக்க வேண்டும். மற்றொன்று, கடமையில் தவறாதவனே உண்மையான ஞானி. கொக்கை எரித்த கோபக்கார முனிவன் தன் பெற்றோரைக் காத்த பிள்ளையாகத் திரும்பியதே அந்தக் கற்றலின் பயன்.

மகாபாரதம் இந்தக் கதையை ஒரு சாதாரணக் கதையாகச் சொல்லவில்லை; ஞானத்தின் ஊற்று எங்கே இருக்கும் என்று கேட்பவர்களுக்குத் தரும் எச்சரிக்கையாகவே சொல்கிறது. அது அடக்கம் நிறைந்த இல்லத்தரசியின் வாசலிலும், நேர்மையான வணிகனின் கடையிலும் இருக்கக்கூடும்.

Chapter story

The Housewife Who Taught Kaushika

From the Vana Parva of the Mahabharata. Kaushika was a brahmin learned in the Vedas who had also gained some power through austerity. One day, while he recited the Veda under a tree, a crane perched above him dropped its droppings on him. He looked at it in anger. By the power of his austerity the crane burned and fell to the ground. Kaushika felt proud of his power.

Later he went to a house to beg alms. Standing at the door he called, "Alms!" A woman inside said, "Please wait a moment." She was attending to her husband, who had come home tired and hungry. She did not leave him until he had eaten and rested. Kaushika lost patience. In anger he glared at the woman.

The woman came to the door with a gentle smile. "Brahmin, I am not a crane. Your look cannot burn me," she said. Kaushika was startled. How did she know even his hidden act? "I have not done austerities or gone to the forest. Serving my husband is my austerity; this is what has given me knowledge and power," she said.

She went on, "If you wish to know dharma fully, go to the city of Mithila and to a meat-seller named Dharmavyadha. He will teach you dharma." Kaushika set out in wonder.

In Mithila he found Dharmavyadha at his butcher's shop. Even as he went on with his trade, Dharmavyadha welcomed him and said, "I know that the lady sent you." He then took him home. There Dharmavyadha was serving his aged mother and father as his chief worship.

Dharmavyadha said, "My trade may seem low to you. But I honour my parents, speak the truth, harm no one needlessly and do my duty. This is my austerity." Kaushika realised that doing one's duty at home is as high a virtue as practising austerity in the forest.

Afterwards Kaushika thought of the reason he had left home. He realised that his own parents were alone in old age and that leaving them was wrong. He returned home at once and made serving them his first duty, says the Mahabharata.

This story shows the height of household life just as Valluvar does. A housewife doing her duty with virtue and a man keeping dharma in his trade became teachers to a brahmin who practised austerity. Household life is no obstacle; it is itself an austerity.

முக்கியப் பாடங்கள்

  • இல்லறத்தார் துறவியர், ஏழையர், மறைந்த முன்னோர் ஆகிய அனைவருக்கும் துணை.
  • முன்னோர், தெய்வம், விருந்தினர், சுற்றத்தார், தான் என்ற ஐவரைப் போற்றுவது இல்லறக் கடமை.
  • பழிக்கு அஞ்சி, உணவைப் பகிர்ந்து உண்பவரின் குடும்பம் வழி தொடர்ந்து சிறக்கும்.
  • அன்பும் அறமும் இணைந்த வீடே பண்பும் பயனும் தரும் வீடு.
  • முறையாக வாழும் இல்லறமே மிகச் சிறந்த நோன்பு.

Key lessons

  • The householder is the support of ascetics, the poor and the departed ancestors.
  • Honouring ancestors, gods, guests, kin and oneself is the household duty.
  • A family that fears blame and shares its food will prosper in line after line.
  • A home joining love and virtue yields both character and benefit.
  • A household life lived rightly is the highest vow.