Assertion of the Strength of Virtue

அரிச்சந்திரனின் அறம்

மார்க்கண்டேய புராணம், தேவி பாகவதம் ஆகியவற்றில் சொல்லப்படும் கதை இது. சூரிய குலத்து மன்னன் அரிச்சந்திரன் அயோத்தியை ஆண்டவன். அவன் உண்மையையும் அறத்தையும் உயிரினும் மேலாகப் போற்றுபவன் என்று புகழ் பெற்றிருந்தான். அவன் புகழைக் கேட்ட விசுவாமித்திரர் அவனைச் சோதிக்க எண்ணினார் என்று மரபு கூறுகிறது.

அயோத்தி நகரம் அவன் ஆட்சியில் அழகாகவும் அமைதியாகவும் இருந்தது. வீதிகளில் வேத முழக்கம் ஒலித்தது; வயல்கள் பசுமையாக இருந்தன. அரச அவையில் எப்போதும் உண்மையே முதலிடம் பெற்றது. அந்த அமைதியே சோதனையாளருக்கு ஓர் அழைப்பாக இருந்தது போலும்.

ஒரு நாள் அரிச்சந்திரனின் கனவில் விசுவாமித்திரர் வந்து அவனிடம் அரசையே தானமாகக் கேட்டார். அரிச்சந்திரன் எவ்வித ஐயமும் இன்றித் தந்தான். விழித்தவுடன் முனிவர் வாசலில் வந்து நின்றார். "கனவில் நீ தந்தது உண்மை என்றால் அரசு எனக்குரியது; இப்போது தானத்துக்குரிய தட்சிணையும் தர வேண்டும்" என்றார். தன் அரசையும் செல்வத்தையும் இழந்த மன்னனால் தட்சிணைக்குப் பொருள் இல்லை.

அவர் வாழ்ந்த காலம் சத்திய யுகம் என்று புராணங்கள் புகழ்கின்றன. அவரது ஆட்சியில் நாடு வளமாகவும் மக்கள் நிறைவாகவும் இருந்தனர். 'அரிச்சந்திரன் சொன்னால் அது சத்தியம்' என்று மக்கள் பெருமையாகப் பேசிக் கொண்டனர். அவ்வளவு உறுதியான புகழுடையவனைச் சோதிப்பது கடினம் என்பதாலேயே விசுவாமித்திரர் அந்தச் சோதனையை மேற்கொண்டார் என்று மரபு சொல்கிறது.

அரிச்சந்திரன் காசிக்குச் சென்றான். தன் மனைவி சந்திரமதியையும் மகன் லோகிதாசனையும் ஓர் அந்தணருக்கு விற்றுத் தட்சிணைப் பொருளைத் திரட்டினான். இறுதியில் தன்னையும் ஒரு சண்டாளனிடம் விற்று, காசியின் எரிகாட்டில் பிணம் எரிக்கும் பணியில் அமர்ந்தான். எல்லாம் இழந்தும் அவன் உண்மையை விடவில்லை.

காசிக்கு நடந்து செல்லும் வழியில் மன்னன் தன் மனைவி, மகனோடு பசியோடும் களைப்போடும் பயணம் செய்தான். அரச உடை நீங்கி எளிய ஆடை அணிந்தனர். மக்கள் கண்ணீர் வடித்தனர்; ஆனால் அரிச்சந்திரன் முகத்தில் சிறிதும் வருத்தம் இல்லை. தான் சொன்ன சொல்லைக் காத்தோம் என்ற நிறைவே அவன் உள்ளத்தில் இருந்தது என்று கதை சொல்வோர் உரைக்கின்றனர்.

நாள்கள் சென்றன. ஒரு நாள் அவன் மகன் பாம்பு கடித்து இறந்துவிட்டான். சந்திரமதி மகனின் உடலைத் தூக்கிக்கொண்டு எரிகாட்டுக்கு வந்தாள். அரிச்சந்திரன் தன் மனைவியையும் மகனையும் அடையாளம் கண்டாலும் தன் கடமையை மறக்கவில்லை. "எரிக்கக் கட்டணம் செலுத்து; அல்லது அனுமதி இல்லை" என்றான். கட்டணம் செலுத்த அவளிடம் ஒன்றும் இல்லை. அவள் தன் தாலியையே தர முன்வந்தாள்.

எரிகாட்டில் நாள்தோறும் எரியும் தீ, எழும் புகை, அழுகுரல் எல்லாவற்றுக்கும் நடுவில் அரிச்சந்திரன் தன் பணியைக் குறையின்றிச் செய்தான். இரவில் எரிகாட்டில் தனியாகக் காவல் காத்தான். அரசனாக இருந்தபோது அறம் காக்க வேண்டும் என்று நினைத்தவன், அடிமையாகியபோதும் அறம் காப்பதே தன் கடமை என்று உறுதியாக இருந்தான். அந்த உறுதியே அவனுக்குத் துணையாக நின்றது.

காசி நகரில் அவன் எரிகாட்டில் பணியாற்றிய காலம் நீண்டது. தினமும் பிணங்களை எரிக்கும் நெருப்பின் வெப்பத்திலும், அழுகுரல்களின் நடுவிலும் அவன் தன் மனத்தைச் சமநிலையில் வைத்திருந்தான். இரவில் தனிமையில் அமர்ந்து 'இது நிரந்தரம் அல்ல; உண்மை ஒன்றே நிலையானது' என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக்கொள்வான் என்று மரபு.

அந்தக் கணத்தில் தேவர்கள் தோன்றினர். இந்திரனும் தர்மதேவனும் விசுவாமித்திரரும் வந்து அவனது உறுதியைப் போற்றினர். மகன் உயிர்பெற்று எழுந்தான். அரிச்சந்திரனுக்கு இழந்த அரசும் புகழும் திரும்பின. அவன் அறத்தால் வானுலகத்துக்கும் அழைக்கப்பட்டான் என்று கதை முடிகிறது.

இறுதியில் அவர்கள் மூவரும் மீண்டும் ஒன்றுசேர்ந்த காட்சி கண்ணீரும் மகிழ்ச்சியும் கலந்தது. வானிலிருந்து மலர்மாரி பொழிந்தது. எரிகாட்டின் புகைக்கு நடுவே தேவர்கள் அரிச்சந்திரனை வாழ்த்தினர். "நீ உண்மைக்காக எல்லாவற்றையும் இழந்தாய்; உண்மை உனக்கு எல்லாவற்றையும் திரும்பத் தந்தது" என்று தர்மதேவன் சொன்னதாகப் புராணம் குறிப்பிடுகிறது. அன்றுமுதல் அரிச்சந்திரனின் பெயர் அறவழியின் அடையாளமாயிற்று.

அரிச்சந்திரனின் கதை, அறம் செல்வத்தையும் வாழ்வையும்விட மேலானது என்பதைக் காட்டுகிறது. அறத்தை ஒரு கணம் கைவிட்டிருந்தால் அவன் எல்லாத் துன்பங்களையும் தவிர்த்திருக்கலாம்; ஆனால் அவன் அறத்தை விடவில்லை. அதனால்தான் இன்றும் அவன் பெயர் உண்மைக்கும் அறத்துக்கும் அடையாளமாக நிற்கிறது.

இந்தக் கதை எதிர்மறையாகவும் சிந்திக்க வைக்கிறது. அறம் காப்பதற்கான விலை சில நேரங்களில் மிகப் பெரிதாக இருக்கலாம் என்பதை புராணம் மறைக்கவில்லை. ஆனால் அந்த விலையைக் கொடுத்தவனை வரலாறு மறக்கவில்லை. அறத்தை விட்டவர்கள் அரச பதவிகளை அடைந்திருந்தாலும், அவர்களுக்கு இல்லாத நிம்மதியை அரிச்சந்திரன் எரிகாட்டிலும் பெற்றான்.

The Righteousness of Harishchandra

This tale is told in the Markandeya Purana and the Devi Bhagavata. Harishchandra, a king of the solar line, ruled Ayodhya. He was famed for holding truth and righteousness dearer than his life. Hearing of his fame, the sage Vishwamitra decided to test him, says tradition.

One day Vishwamitra appeared in Harishchandra's dream and asked him for his kingdom as a gift. Harishchandra gave it without a doubt. On waking, he found the sage standing at his door. "If what you gave in the dream was true, the kingdom is mine; now the due fee for the gift must also be paid," said the sage. The king, who had lost kingdom and wealth, had nothing to pay it with.

The age in which he lived, the Puranas praise as the age of truth. In his rule the land was prosperous and the people content. 'If Harishchandra says it, it is truth,' people said proudly. It is said that it was precisely because his fame was so firm and hard to test that Vishwamitra undertook the test.

Harishchandra went to Kashi. He sold his wife Chandramati and his son Lohitasa to a brahmin to raise the fee. At last he sold himself to a Chandala and took up work at the cremation ground of Kashi, burning the dead. Having lost everything, he did not let go of truth.

On the road to Kashi the king travelled with his wife and son, hungry and tired. They cast off royal dress and put on simple clothes. People wept, but there was no sorrow at all on Harishchandra's face. Storytellers say that what filled his heart was the contentment of having kept the word he had given.

Days passed. One day his son died of a snake bite. Chandramati carried the body to the burning ground. Harishchandra recognised his wife and son but did not forget his duty. "Pay the fee for the cremation, or there is no permission," he said. She had nothing to pay with. She offered even her marriage thread.

At that moment the gods appeared. Indra, Dharma and Vishwamitra came and praised his firmness. The boy rose alive. Harishchandra's lost kingdom and fame were returned. The story ends with his being invited to heaven by his virtue.

The story of Harishchandra shows that dharma is above wealth and even life. Had he let go of it for one moment he could have escaped every sorrow, but he did not. That is why his name stands even today as a symbol of truth and virtue.