Kural 31 · சிறப்புஈனும் செல்வமும் ஈனும் அறத்தினூஉங்கு

அட்சய பாத்திரமும் கண்ணனின் ஒரு கீரையும்

மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்திலிருந்து. சூதாட்டத்தில் அரசை இழந்த பாண்டவர்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் காட்டில் வாழ்ந்தனர். அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து பல அந்தணர்கள் வந்தனர். அவர்களுக்கு உணவு தருவது யுதிஷ்டிரருக்குப் பெரிய கவலையாக இருந்தது. தன்னிடம் வந்தவர்களை உணவின்றி அனுப்பாதது அவர் அறம் என்பதால், தௌம்ய முனிவரின் ஆலோசனைப்படி அவர் சூரிய தேவனை வணங்கித் தவம் செய்தார்.

சூரியன் மகிழ்ந்து ஒரு செப்புப் பாத்திரத்தைத் தந்தான். அதுவே அட்சய பாத்திரம். திரௌபதி உண்டு முடிக்கும் வரை அதில் உணவு குறையாமல் வரும் என்றான். அன்றிலிருந்து அந்தப் பாத்திரம் எளிய காட்டு உணவையும் அமுது போல் பெருக்கிக் கொடுத்தது. வந்தவர் அனைவருக்கும் முதலில் உணவளித்தபின், கடைசியாகவே திரௌபதி உண்பாள்.

வனவாசத்தின் தொடக்க நாள்களில் அவர்கள் எளிய கனிகளையும் கிழங்குகளையும் உண்டு வாழ்ந்தனர். ஆனால் அந்தணர்களும் முனிவர்களும் அவர்களோடு தங்கியிருக்க விரும்பியதால், வருபவர்களுக்கு உணவளிக்கும் பொறுப்பு யுதிஷ்டிரருக்கு அழுத்தமாக இருந்தது. 'விருந்தினர் பசியோடு செல்வது குடும்பத்துக்குக் கேடு' என்ற நம்பிக்கை அவரைத் தவிக்க வைத்தது.

ஒருநாள் திரௌபதி உண்டு முடித்தபின், துரியோதனன் ஏவலால் துர்வாச முனிவர் தம் பத்தாயிரம் சீடர்களோடு அங்கே வந்தார். "நாங்கள் ஆற்றில் நீராடி வருகிறோம்; விருந்து தயாராக இருக்கட்டும்" என்றார். அன்றைய உணவு முடிந்துவிட்டது; பாத்திரம் காலியாக இருந்தது. துர்வாசரின் சாபத்துக்கு அஞ்சிய திரௌபதி மனமுருகிக் கண்ணனை நினைத்தாள்.

உடனே கண்ணன் வந்தான். "பசிக்கிறது; ஏதாவது கொடு" என்றான். "பாத்திரம் காலி" என்று அவள் வருந்தினாள். "பார்" என்று அவன் பாத்திரத்தை வாங்கிப் பார்த்தபோது, அதன் ஓரத்தில் ஒரு சிறு கீரைத்துண்டு ஒட்டியிருந்தது. அதை அவன் வாயிலிட்டு, "உலகின் ஆன்மா இந்த உணவால் திருப்தி அடையட்டும்" என்றான்.

அதே கணம் ஆற்றங்கரையில் நீராடிக்கொண்டிருந்த துர்வாசரும் சீடர்களும் வயிறு நிறைந்த உணர்வை அடைந்தனர். இனி உண்ண முடியாது என்று உணர்ந்த அவர்கள் அரச வேண்டுகோளுக்கு அஞ்சி, அங்கே வராமலே சென்றுவிட்டனர் என்று மரபு கூறுகிறது.

அட்சய பாத்திரத்தின் கதையை எளிய மக்கள் இன்றும் அன்னதானத்தின் அடையாளமாகச் சொல்கிறார்கள். எவ்வளவு பேருக்கு உணவளித்தாலும் குறையாத உணவு என்ற நம்பிக்கையே பல கோயில்களின் அன்னதானக் கூடங்களுக்கும் பெயராக அமைகிறது. அறவழியில் உணவளிப்பவன் வீட்டில் உணவு குறையாது என்ற நம்பிக்கை இதிலிருந்தே பிறந்தது.

அறத்தைக் காத்து வந்த பாண்டவர்களுக்கு, காட்டிலும் உணவு குறையவில்லை. அவர்களுக்குப் புகழும் வளமும் இறுதியில் திரும்பின. அறம் அவர்களுக்குச் சிறப்பையும் செல்வத்தையும் ஈன்றது என்று வள்ளுவர் சொல்வது இங்கே உயிர்பெறுகிறது.

The Akshaya Patra and Krishna's Blade of Greens

From the Vana Parva of the Mahabharata. Having lost their kingdom at dice, the Pandavas lived twelve years in the forest. Many brahmins followed them, and giving them food was a great worry for Yudhishthira. Since never sending away a visitor hungry was part of his dharma, he performed austerities to the Sun god, on the advice of the sage Dhaumya.

The Sun was pleased and gave him a copper vessel, the Akshaya Patra. He said that food would keep coming from it until Draupadi herself had eaten. From then on the vessel multiplied even simple forest food as if it were nectar. Draupadi would feed all who came and eat last of all.

One day, after Draupadi had eaten, the sage Durvasa came with ten thousand disciples, sent by Duryodhana's scheme. "We are going to bathe in the river; let a feast be ready," he said. The day's food was finished and the vessel was empty. Fearing Durvasa's curse, Draupadi remembered Krishna with a melting heart.

Krishna came at once. "I am hungry; give me something," he said. "The vessel is empty," she said sadly. "Let me see," he said, and taking the vessel he found a small piece of greens stuck to its rim. He put it in his mouth and said, "May the Soul of the universe be satisfied with this food."

At that very moment Durvasa and his disciples bathing in the river felt their stomachs full. Feeling they could eat no more, and fearing the king's displeasure, they went away without coming back, says tradition.

For the Pandavas who held to dharma, food did not fail even in the forest. Fame and prosperity returned to them in the end. What Valluvar says, that virtue gives birth to distinction and wealth, comes alive here.