Kural 30 · அந்தணர் என்போர் அறவோர்மற் றெவ்வுயிர்க்கும்

புறாவுக்காகத் துலையேறிய சிபி

மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்திலிருந்து. உசீநர நாட்டு மன்னன் சிபி அறத்தில் சிறந்தவன் என்று புகழ் பெற்றவன். அவன் புகழைச் சோதிக்க இந்திரனும் அக்னியும் முடிவு செய்தனர். இந்திரன் ஒரு பருந்தாகவும் அக்னி ஒரு புறாவாகவும் வடிவம் எடுத்தனர். ஒருநாள் சிபி அவையில் அமர்ந்திருந்தபோது, ஒரு புறா அச்சத்தால் நடுங்கியபடி அவன் மடியில் வந்து விழுந்தது. "அரசே, என்னைக் காப்பாற்று!" என்று கெஞ்சியது.

மகாபாரதத்தில் முனிவர்கள் யுதிஷ்டிரருக்கு அறக் கதைகளைச் சொல்லும் இடம் வனபர்வம். வனவாசத்தில் துயரப்பட்ட பாண்டவர்களுக்கு அறம் காட்டிய நம்பிக்கையாக இந்தக் கதை சொல்லப்படுகிறது. மன்னன் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கான எடுத்துக்காட்டாக அது நிற்கிறது. அடைக்கலம் புகுந்த எளிய உயிரையும் காக்கும் கடமை அரசனுக்கு உண்டு என்பதே இக்கதையின் அடிப்படை.

அதன் பின்னாலேயே பருந்து வந்தது. "அரசே, அந்தப் புறா என் உணவு. அதை என்னிடம் கொடு. என் பசியைத் தணிக்காவிட்டால் நான் இறந்துவிடுவேன்" என்றது. சிபி சொன்னான்: "என்னிடம் அடைக்கலம் புகுந்த உயிரை நான் எவ்வாறு கைவிடுவேன்? உனக்கு வேறு உணவு தருகிறேன்." பருந்து சொன்னது: "அந்தப் புறாவின் எடைக்குச் சமமான உன் சதையையே தா."

சிபி சற்றும் தயங்கவில்லை. தராசு கொண்டுவரப்பட்டது. ஒரு தட்டில் புறாவை வைத்தான். மறு தட்டில் தன் தொடையிலிருந்து சதையை அறுத்து வைத்தான். புறாவின் எடை ஒவ்வொரு முறையும் அதிகமாகவே இருந்தது. தன் உடல் முழுவதையும் அறுத்தாலும் தராசு சமமாகவில்லை. கடைசியில் சிபி தானே தராசுத் தட்டில் ஏறி அமர்ந்தான்.

அந்தக் கணத்தில் பருந்தும் புறாவும் தமது உண்மை வடிவை அடைந்தன. இந்திரனும் அக்னியும் மன்னனின் அருளைப் புகழ்ந்தனர். அவன் உடல் முன்பைவிட ஒளியோடு மீண்டது என்று மரபு சொல்கிறது.

சிபி மன்னன் தன் தியாகத்தைத் தனக்கான பெருமையாகக் கருதவில்லை. இந்திரனும் அக்னியும் தம் உண்மை வடிவில் தோன்றிய பின்னர் அவர் வரம் கேட்கவில்லை; எல்லா உயிர்களும் துன்பமின்றி வாழ வேண்டும் என்றே விரும்பினார் என்று மரபு கூறுகிறது. இத்தகைய அருளுள்ளம்தான் அரசனை முனிவனுக்கு நிகராக உயர்த்துகிறது.

எளிய ஒரு புறாவுக்கும் தன் உயிரையே தர முனைந்த சிபியின் இரக்கம் 'எவ்வுயிர்க்கும் செந்தண்மை பூண்டு ஒழுகுதல்' என்பதன் உச்சம். வள்ளுவர் கூறும் அந்தணர் பண்பை இக்கதை நமக்குக் காட்டுகிறது.

Shibi Who Sat on the Scale for a Dove

From the Vana Parva of the Mahabharata. King Shibi of Ushinara was famed for his virtue. Indra and Agni decided to test his fame. Indra took the form of a hawk and Agni of a dove. One day, as Shibi sat in his court, a dove fell trembling with fear into his lap. "King, save me!" it begged.

Right behind it came the hawk. "King, that dove is my food. Give it to me. If my hunger is not eased, I will die," it said. Shibi replied, "How can I abandon a life that has sought refuge with me? I will give you other food." The hawk said, "Then give me your own flesh, equal in weight to the dove."

Shibi did not hesitate. A scale was brought. He placed the dove on one pan, and on the other he cut flesh from his own thigh. Each time, the dove weighed more. Even when he had cut away his whole body the scale did not balance. At last Shibi himself climbed onto the pan and sat.

At that moment the hawk and the dove regained their true forms. Indra and Agni praised the king's compassion. Tradition says his body returned, brighter than before.

King Shibi did not think of his sacrifice as a source of glory for himself. After Indra and Agni appeared in their true forms, tradition says he asked for no boon but wished only that all beings live free from suffering. It is such a compassionate heart that raises a king to the level of a sage.

Shibi's compassion, which was willing to give his very life for one small dove, is the summit of 'living with a cool grace toward all life'. This story shows the quality of the andhanar that Valluvar describes.