Kural 26 · செயற்கரிய செய்வார் பெரியர் சிறியர்

எலும்பையும் தந்த ததீசி

பாகவத புராணம், மகாபாரதம் ஆகியவற்றில் சொல்லப்படும் கதை இது. வருத்திரன் என்ற அசுரன் தேவர்களை வென்று வானுலகை அச்சுறுத்தினான். அவனை எந்த ஆயுதத்தாலும் அழிக்க முடியாது என்ற வரம் அவனுக்கு இருந்தது என்பது மரபு. இந்திரன் உட்பட தேவர்கள் அனைவரும் தோல்வியுற்றுத் திருமாலிடம் முறையிட்டனர். திருமால் கூறினார்: "பூமியில் ததீசி என்ற முனிவர் இருக்கிறார். அவர் தவ வலிமையால் அவருடைய முதுகெலும்பு வலிமை மிக்கது. அவரது எலும்புகளால் செய்த ஆயுதத்தால்தான் வருத்திரன் வீழ்வான்."

வருத்திரன் இந்திரனின் பகைவன் மட்டுமல்ல; உலகத்தின் நீரையே தடுத்து நிறுத்தியவன் என்று புராணம் சொல்கிறது. அவன் இருக்கும் வரை உயிர்கள் வாட வேண்டியிருந்தது. அதனால் அவனை வெல்வது ஓர் அரசனின் வெற்றி அல்ல, உலகின் வாழ்வுக்கான தேவையாக இருந்தது.

தேவர்கள் ததீசியின் ஆசிரமத்துக்குச் சென்றனர். முனிவர் அவர்களை வரவேற்றார். இந்திரன் தயங்கித் தயங்கி வந்த காரணத்தைச் சொன்னான்: "முனிவரே, உலகைக் காக்க உங்கள் உடலே வேண்டும்." ததீசி சிறிதும் தயங்கவில்லை. "உலகின் நன்மைக்காக என் உடலைத் தருவதில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே" என்று சொன்னார். தம் உயிர் வேண்டுமளவு கூட அவர் வருந்தவில்லை.

அவர் யோக நெறியால் தம் மூச்சை உள்ளே அடக்கி உயிரை நீத்தார் என்று கூறப்படுகிறது. தேவ சிற்பியாகிய விஸ்வகர்மா அவரது முதுகெலும்பிலிருந்து 'வஜ்ராயுதம்' என்னும் ஒளிமிக்க ஆயுதத்தைச் செய்தார். அதைக் கொண்டு இந்திரன் வருத்திரனை வென்றான்.

இந்தக் கதையில் ததீசி செய்த செயல் எளிதாக யாரும் செய்ய இயலாதது. செல்வம், நிலம், நூல்கள் எனப் பிறருக்குக் கொடுப்பது கடினம் என்றால், தம் உடலையே தருவது எந்த அளவு அரிது! அவருடைய பெயர் இன்றும் தியாகத்தின் உச்சமாக நினைவு கூரப்படுகிறது.

ததீசியின் செயலின் மகத்துவம் அவர் தந்தது எலும்பு என்பதில் மட்டும் இல்லை; எவ்வித ஐயமும் தயக்கமும் இன்றி உலக நன்மைக்காகத் தம்மையே தந்தார் என்பதில் உள்ளது. கொடுப்பதில் கூட ஆணவம் இல்லாமல் இருப்பதே அரிய செயலுக்கு அடையாளம். அவரது தியாகத்தால் பெற்ற ஆயுதமே உலகைக் காத்தது என்பதால், ஒரு தனி மனிதரின் தியாகம் ஒரு சமுதாயத்தையே வாழவைக்கும் என்பதை இக்கதை காட்டுகிறது.

வள்ளுவர் 'செயற்கரிய செய்வார் பெரியர்' என்று கூறுவதற்கு இது ஓர் உச்ச எடுத்துக்காட்டு. அவர் பதவி, செல்வம், புகழ் எதுவும் தேடவில்லை; உலகம் அழியாமல் இருக்க வேண்டும் என்ற அருளே அவரை இயக்கியது.

Dadhichi Who Gave Even His Bones

This tale is told in the Bhagavata Purana and the Mahabharata. The asura Vritra defeated the gods and terrorised heaven. Tradition says he had a boon that no weapon could kill him. Indra and all the gods, defeated, appealed to Vishnu. Vishnu said, "On earth there is a sage named Dadhichi. By the strength of his austerity his bones are exceptionally strong. Only a weapon made from his bones can bring Vritra down."

The gods went to Dadhichi's hermitage. The sage welcomed them. Hesitating again and again, Indra told him the reason for their coming: "Sage, to protect the world we need your body." Dadhichi did not hesitate at all. "I am glad to give my body for the good of the world," he said. He showed no regret even when his very life was asked for.

It is said that by the discipline of yoga he held his breath within and gave up his life. The divine craftsman Vishwakarma fashioned from his spine the shining weapon called Vajra, and with it Indra defeated Vritra.

What Dadhichi did is something that almost no one can do. If giving wealth, land or books is hard, how much harder it is to give one's own body. His name is still remembered as the summit of sacrifice.

The greatness of Dadhichi's deed lies not only in the fact that he gave his bones but in the fact that he gave himself for the good of the world without doubt or hesitation. To give without even a trace of pride is the sign of a truly hard deed.

It is a high example of Valluvar's phrase, 'the great are those who do what is hard to do'. He sought no rank, wealth or fame; it was the grace to see the world survive that moved him.