Kural 29 · குணமென்னும் குன்றேறி நின்றார் வெகுளி – Tamilone

Kural 29 · The Greatness of Ascetics · நீத்தார் பெருமை

குணமென்னும் குன்றேறி நின்றார் வெகுளிகணமேயும் காத்தல் அரிது.

Kunamennum Kundreri Nindraar Vekuli / Kanameyum Kaaththal Aridhu

It is impossible to support even for a second the wrath of those who stand on the rock of renunciation.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நற்குணம் என்னும் மலையின் உச்சியில் ஏறி நிற்கும் சான்றோர் சினம் கொள்வார்களானால், அதை ஒரு கணமேனும் தாங்கிக்கொள்வது அரிது.

Meaning

Of those who stand upon the mountain of virtue, their anger, if it rises, is hard to endure even for a single moment.

சொற்பொருள் Word by word

குணம் என்னும்: called good character, virtue
குன்று ஏறி: having climbed the hill
நின்றார்: those who stand
வெகுளி: anger
கணமேயும்: even for a moment
காத்தல் அரிது: it is hard to withstand, to endure

விளக்கம்

குணம் என்ற மலையின் மேல் ஏறி நிற்பவர்கள் சினம் கொண்டால் அதைத் தாங்குவது எவருக்கும் அரிது என்கிறது இந்தக் குறள். முதல் பார்வையில் இது முரண்பாடாகத் தோன்றலாம். குணம் உடையவர் சினம் கொள்வதில்லையே? ஆனால் இங்கே குறிக்கப்படுவது சாதாரணக் கோபம் அல்ல; அநீதியைக் கண்டு எழும் அறச்சினம். அந்தச் சினத்தில் தன்னலம் இல்லை; அதனால் அது தூய்மையான நெருப்பாகிறது.

'குன்றேறி நின்றார்' என்ற உவமை மிகவும் வலிமையானது. மலையின் உச்சியில் நிற்பவன் தாழ்வான இடத்தில் உள்ளோர் அனைவரையும் பார்க்கிறான்; அவனுடைய பார்வை தெளிவு. அதுபோலவே குணத்தின் உச்சியில் நிற்பவர் எது நேர்மை, எது அநீதி என்பதை நன்கு காண்கிறார். அவர் கோபம் அநீதிக்கு எதிராக எழும்போது அதன் ஆற்றல் மலை உருண்டு விழுவது போல் இருக்கும் என்பதே குறளின் ஆழம்.

சில உரையாசிரியர்கள் இதை எச்சரிக்கையாகவும் கொள்கின்றனர்: சான்றோரின் சினத்தைத் தூண்டும்படி நடக்காதீர்கள். வேறு சிலர் இது சான்றோரின் வலிமையைப் பாராட்டுவதாகக் காண்கின்றனர். இரண்டாவது கருத்துக்கு அடுத்த குறள்கள் சான்றாகின்றன, ஏனெனில் அவை சான்றோரின் அருளையும் அன்பையும் பேசுகின்றன. எனவே இது அவர்கள் வெறுப்பாலல்ல, அறத்தின் பொருட்டே சினம் கொள்கின்றனர் என்பதையும் உணர்த்துகிறது.

குறள் 'கணமேயும்' என்ற சொல்லால் சினத்தின் வேகத்தைச் சொல்கிறது. ஒரு கணம் என்பது எவ்வளவு சிறிய காலம்! அந்தக் கணத்தைக் கூடத் தாங்க முடியாது என்பது அந்தச் சினத்தின் தீவிரத்தைக் காட்டுகிறது. நம் மரபில் முனிவர்களின் சாபக் கதைகள் பல இருப்பதற்கும் இதுவே அடிப்படை. தவம் தந்த ஆற்றல் சினத்தின் வழியாகச் செயல்படும்போது அது மிகுந்த அழிவை உண்டாக்கும்.

நம் வாழ்விலும் இதன் பொருள் உண்டு. எப்போதும் கோபப்படுபவரின் கோபத்தை நாம் அஞ்சுவதில்லை; ஆனால் மிகவும் அமைதியானவர் அரிதாகச் சினம் கொள்ளும்போது நாம் அதன் எடையை உடனே உணர்கிறோம். சினத்தைக் குறைப்பது மட்டுமல்ல, அதை அறத்தின் பக்கம் வைத்திருப்பதும் ஒரு வலிமையே.

Explanation

This verse says that when those who stand atop the mountain of virtue become angry, it is hard for anyone to bear it. At first sight this seems paradoxical. Do the virtuous not avoid anger? But what is meant here is not ordinary temper; it is righteous anger that rises on seeing injustice. That anger has no selfishness in it, and so it is a pure fire.

The image 'kundreri nindraar', one who has climbed the hill and stands, is powerful. A person on a mountaintop looks down on everyone below, and his vision is clear. In the same way, one standing at the height of character sees plainly what is right and what is unjust. When his anger rises against injustice, its force is like a mountain rolling down, which is the depth of the verse.

Some commentators take it as a warning: do not behave so as to provoke the anger of the wise. Others take it as praise of the strength of the wise. The following verses support the second view, because they speak of the grace and love of the wise. It shows that they get angry not out of hatred but for the sake of dharma.

There is a meaning for our life as well. We do not fear the anger of someone who is always angry. But when a very calm person rarely becomes angry, we feel its weight immediately. Reducing anger is one strength; keeping it on the side of dharma is another.

கதை

துர்வாசரும் அம்பரீஷனின் பொறுமையும்

பாகவத புராணத்திலிருந்து. அம்பரீஷன் திருமாலின் மேல் ஆழ்ந்த பக்தி கொண்ட அரசன். அவன் ஓராண்டு முழுவதும் ஏகாதசி விரதம் இருந்து, துவாதசி அன்று விரதம் முடிக்கத் தயாரானான். அந்த நேரத்தில் கடுஞ்சினம் உடைய துர்வாச முனிவர் அங்கு வந்தார். அரசன் அவரை வணங்கி விருந்துக்கு அழைத்தான். "நீராடி வருகிறேன்" என்று சொல்லிச் சென்ற முனிவர் வர நேரம் ஆகிவிட்டது.

அம்பரீஷன் அன்பும் அடக்கமும் உடைய அரசன் என்று புராணம் போற்றுகிறது. செல்வம் நிறைந்த அரச பதவியில் இருந்தும் அவன் மனம் திருமாலின் திருவடியில் நிலைத்திருந்தது. துர்வாசர் தவ ஆற்றல் மிக்கவர்; ஆனால் கடுஞ்சினம் அவரது அடையாளமாகவும் இருந்தது. இந்த இருவரின் சந்திப்பு ஒரு சோதனைக் களமாக அமைந்தது.

துவாதசிக் காலம் முடிந்துவிடும் என்பதால் அம்பரீஷன் பெரியோர்களிடம் வழி கேட்டான். அவர்கள், "முனிவரின் வருகை இல்லாமல் உண்ணக் கூடாது; ஆனால் ஒரு மிடறு நீர் அருந்தினால் விரதம் முடிந்ததாகவும் ஆகும்; உண்டதாகவும் ஆகாது" என்று வழி சொன்னார்கள். அம்பரீஷன் அவ்வாறே செய்தான். திரும்பிய துர்வாசர் தம் தவ ஆற்றலால் அதை அறிந்து கொந்தளித்தார்.

கடுஞ்சினத்தில் அவர் தம் சடையிலிருந்து ஒரு முடியைப் பிடுங்கி அரசனை அழிக்க ஒரு கொடிய சக்தியை உருவாக்கினார். அம்பரீஷன் சிறிதும் அஞ்சாமல் நின்றான். ஆனால் திருமாலின் சக்கரமான சுதர்சனம் அந்தச் சக்தியை அழித்து, பின் துர்வாசரைத் துரத்தியது.

துர்வாசர் மூவுலகும் ஓடினார். பிரம்மாவிடமும் சிவனிடமும் அபயம் கேட்டார். அவர்களால் காக்க முடியவில்லை. இறுதியில் திருமாலிடம் வந்தபோது அவர் சொன்னார்: "நான் என் பக்தர்களுக்கு அடிமை. அம்பரீஷனிடமே போய்ச் சரண் அடை." முனிவர் திரும்பி வந்து அவன் கால்களில் விழுந்தார். அம்பரீஷன் பணிவுடன் சக்கரத்தை வணங்கிப் பிரார்த்தித்தான்; அது அடங்கியது.

பாகவதம் சொல்வதன்படி, துர்வாசர் அம்பரீஷனின் உயர்ந்த பண்பைக் கண்டு அவனை மனமாரப் புகழ்ந்தார். சினத்தின் வழியாக வந்த ஆற்றலைவிட, பணிவின் வழியாக வந்த வலிமை பெரியது என்பதை அவர் ஏற்றுக்கொண்டார். பின்பு அம்பரீஷன் அவருக்கு மனம் நிறைய விருந்தளித்து, அவர் திருப்தி அடைந்த பின்பே தானும் உண்டான் என்று கதை கூறுகிறது.

துர்வாசரின் சினத்தின் ஆற்றலை எவரும் தாங்க முடியாது; ஆனால் அதை அடக்கியது அம்பரீஷனின் பொறுமையும் பக்தியும். இக்கதை அறிவுறுத்துவது: சான்றோர் சினம் அரிய வலிமை உடையது; அதைவிட உயர்ந்தது அருளும் பொறுமையும்.

A story

Durvasa and the Patience of Ambarisha

From the Bhagavata Purana. Ambarisha was a king of deep devotion to Vishnu. He had observed the Ekadashi fast for a whole year, and on Dwadashi he prepared to end the vow. At that moment the sage Durvasa, famous for his anger, arrived. The king bowed and invited him to dine. "I will bathe and come," said the sage and went away, but he was late in returning.

Since the Dwadashi period was about to end, Ambarisha asked the elders for advice. They said, "Without the sage's arrival one should not eat, but if you sip a mouthful of water, the fast is ended and yet it is not counted as eating." Ambarisha did so. When Durvasa returned, he knew it by his power and was seized by rage.

In his fury he plucked a lock from his matted hair and created a terrible force to destroy the king. Ambarisha stood without any fear. But Vishnu's discus, Sudarshana, destroyed that force and then began to chase Durvasa.

Durvasa ran through the three worlds. He sought protection from Brahma and from Shiva, but they could not save him. At last, when he came to Vishnu, the Lord said, "I am servant to my devotees. Go and surrender to Ambarisha himself." The sage returned and fell at his feet. Ambarisha humbly prayed to the discus, and it subsided.

The Bhagavata says that Durvasa, seeing the noble quality of Ambarisha, praised him wholeheartedly. He accepted that strength that comes through humility is greater than power that comes through anger. Ambarisha then fed him a full meal with a glad heart, and only after the sage was satisfied did he eat himself.

No one could bear the force of Durvasa's anger, yet it was Ambarisha's patience and devotion that calmed it. The tale teaches that the wrath of the great has rare power, but grace and patience stand higher still.

சிந்தனைக்கு

உங்களுக்குள் சினம் எழும்போது அது உங்களுக்காகவா, ஒரு கோட்பாட்டுக்காகவா? அந்த வேறுபாட்டை எப்படி அறிவீர்கள்?

To reflect on

When you feel anger rising, is it for yourself or for a principle, and how can you tell the difference?