Kural 27 · சுவைஒளி ஊறுஓசை நாற்றமென ஐந்தின்

இலங்கையில் அனுமனின் தெளிவு

இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டத்திலிருந்து. கடல் தாண்டி இலங்கை சென்ற அனுமன் சீதையைத் தேடிக்கொண்டு இராவணனின் மாளிகை முழுவதும் அலைந்தான். ஒவ்வோர் அறையிலும் தங்கமும் மணியும் ஒளிவீசின. இனிய இசைக் கருவிகள் அங்கங்கே கிடந்தன. நறுமணம் நிறைந்த காற்று வீசியது. மதுவும் உணவும் நிறைந்த மண்டபங்கள் அவன் கண்களுக்குத் தென்பட்டன.

இலங்கை பொன் நகரம் என்று புகழ்பெற்றது. இராவணனின் மாளிகையில் அரிய இசையும் ஆடலும் உணவும் நறுமணமும் கூடியிருந்தன. அத்தகைய சூழலில் ஒரு தூதன் சென்றால் அவனுடைய மனம் கலங்கும் என்று யாரும் நினைப்பர். அனுமனின் உறுதியைச் சோதிக்கும் இடமாகவே இலங்கை அமைந்தது.

அங்கே அரக்கர்களின் மனைவியர் உறங்கிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் உடைகள் கலைந்து கிடந்தன. அவர்களிடையே சீதையைத் தேடிய அனுமனுக்கு ஒரு கணம் ஐயம் எழுந்தது: "நான் இவ்வளவு பெண்களைப் பார்த்துவிட்டேன். இது என் தர்மத்துக்குக் கேடாகுமா?" என்று தன்னையே கேட்டுக்கொண்டான். சிறிது நேரம் சிந்தித்த அவன், மனத்தைச் சோதித்துப் பார்த்தான்.

அவன் தெளிந்தான்: "நன்மையோ தீமையோ என் செயலை நிர்ணயிப்பது மனமே. என் மனம் ஆசையால் சிறிதும் கலங்கவில்லை. நான் சீதையைத் தேடுகிறேன்; வேறு எண்ணம் இல்லை. பெண்களைத் தேடும் இடத்தில் அவர்களைத்தான் பார்க்க வேண்டும்." இவ்வாறு தன் புலன்களின் நிலையை ஆராய்ந்து, அவை தன் கட்டுக்குள் இருப்பதை உறுதிசெய்துகொண்ட பின் அவன் மேலும் தேடலைத் தொடர்ந்தான்.

மணம், ஒலி, சுவை, காட்சி என எல்லாப் புலனின்பங்களும் நிறைந்த அந்த மாளிகையில் அனுமன் அவற்றில் ஒன்றிலும் மயங்கவில்லை. அதனால்தான் அவனால் அசோகவனத்தில் துயரத்தால் மெலிந்த சீதையைக் கண்டறிய முடிந்தது. புலன்களை வென்றவனே உலகில் எந்த அரிய பணியையும் தனது கட்டுக்குள் கொண்டுவர முடியும்.

அனுமன் அந்த இரவில் தம் மனத்தைச் சோதித்தது ஒரு சிறப்பான பண்பு. செயலைச் செய்யும் முன் மட்டுமல்ல, செய்யும் போதும் தன்னை ஆராயும் மனம் வலிமையானது. பலரும் வெற்றி பெற்ற பின்னரே தமது முறையை ஆய்வு செய்கிறார்கள்; அனுமன் அதை நடுவழியிலேயே செய்தான். அதனால்தான் அவனுடைய பணி தூய்மையுடன் நிறைவேறியது.

இந்தக் கதை சொல்லும் செய்தி இதுதான்: புலன்களை அறிந்து அடக்கியவனுக்கு எந்த அரண்மனையும் சிக்கல் அல்ல. வள்ளுவர் சொன்ன 'ஐந்தின் வகை தெரிவான் கட்டே உலகு' என்பதற்கு அனுமனின் அந்த இரவு வாழும் சான்றாகிறது.

Hanuman's Clarity in Lanka

From the Sundara Kanda of the Ramayana. Hanuman crossed the sea to Lanka and went through the whole palace of Ravana in search of Sita. In every chamber gold and gems shone. Musical instruments lay about. The air was thick with perfume. Halls full of wine and food met his eyes.

Wives of the rakshasas lay asleep there, their garments in disarray. For a moment Hanuman, searching among them for Sita, was seized by doubt: "I have looked at so many women. Does this harm my dharma?" he asked himself. After thinking for a while, he examined his own mind.

He became clear: "It is the mind that decides whether an act is good or evil. My mind has not been troubled by desire in the least. I am looking for Sita, and nothing else is in my thought. One must look at women where one searches for women." Having examined the state of his senses and made sure they were in his control, he continued the search.

In that palace filled with every pleasure of smell, sound, taste and sight, Hanuman was drawn to none. That is why he was able to find Sita in the Ashoka grove, thin with sorrow. Only one who has mastered the senses can bring any difficult task of the world under his control.

That Hanuman examined his own mind that night is a fine trait. A mind that tests itself not only before an act but during it is strong. Many examine their conduct only after succeeding, while Hanuman did it midway. That is why his mission was fulfilled with purity.

The message of the story is that for one who knows and masters the senses, no palace is a trap. Hanuman's night in Lanka is a living witness to what Valluvar said, 'the world is in the grasp of one who knows the kinds of the five'.