Kural 25 · ஐந்தவித்தான் ஆற்றல் அகல்விசும்பு ளார்கோமான்

அகலிகை சாபவிமோசனம்

இராமாயணத்தின் பாலகாண்டத்திலிருந்து. விசுவாமித்திரர் இராமனையும் இலக்குவனையும் மிதிலைக்கு அழைத்துச் செல்லும் வழியில், பாழடைந்த ஒரு ஆசிரமத்தைக் கண்டனர். "இது யாருடையது?" என்று இராமன் கேட்டார். விசுவாமித்திரர் அதன் கதையைச் சொன்னார்.

மிதிலைக்குச் செல்லும் வழியில் விசுவாமித்திரர் இராமனுக்குப் பல பழங்கதைகளையும் புனித இடங்களையும் காட்டினார். வழியில் வந்த கங்கையின் பிறப்பு, சித்தாசிரமம் என்று ஒவ்வொரு இடமும் ஒரு பாடம் தந்தது. அப்படிப்பட்ட பயணத்தில் இந்தப் பாழடைந்த ஆசிரமம் ஒரு சிறப்பான பாடமாக அமைந்தது.

அது கௌதம முனிவரின் ஆசிரமம். அவர் தவத்தில் சிறந்தவர்; புலன்களை வென்று தம் வாழ்வை அறநெறியில் நடத்தியவர். அவரது மனைவி அகலிகை. ஒருநாள் முனிவர் இல்லாத நேரம், தேவர்களின் தலைவனாகிய இந்திரன் முனிவரின் வேடம் பூண்டு ஆசிரமத்துக்கு வந்தான். அவன் செயலைக் கௌதமர் தம் தவ வலிமையால் அறிந்தார். சினந்து இந்திரனைச் சபித்தார்; அவனுடைய பதவிச் சிறப்பும் குன்றும்படி அவன் பெரும் இழிவுக்கு ஆளானான் என்பது மரபு.

கௌதமர் அகலிகையையும் சபித்தார்; அவள் அந்த ஆசிரமத்தில் காற்றை மட்டும் உண்டு, யாரும் காணாமல், சாம்பலில் படுத்துத் தவம் செய்ய வேண்டும் என்றார். இராமன் அந்த ஆசிரமத்துக்குள் வரும்போது அவளது சாபம் நீங்கும் என்றும் சொல்லியிருந்தார்.

கௌதமரின் ஆசிரமம் மிதிலை நகருக்கு அருகில் அமைந்திருந்தது. முனிவரின் தவம் அங்கே நிலவிய காலத்தில் காடே ஒரு புனிதக் கோயில் போல் இருந்தது. மான்கள் அச்சமின்றி உலவின; பறவைகள் வேத ஒலிக்கு ஏற்ப இசைத்தன. அத்தகைய இடம் பாழடைந்து கிடப்பது ஒரு தவறு எவ்வளவு ஆழமான வடுவை விடுகிறது என்பதைக் காட்டியது.

இராமனும் இலக்குவனும் ஆசிரமத்தில் நுழைந்தபோது அகலிகை தவ ஒளியோடு தோன்றினாள். அவள் இராமனை வணங்கினாள். கௌதமரும் திரும்பி வந்து அவளை மன்னித்து ஏற்றுக்கொண்டார் என்கிறது இராமாயணம்.

இராமாயணம் இந்த நிகழ்ச்சியைச் சொல்லும் விதம் கண்டிப்பும் கருணையும் கலந்தது. தவறு செய்தவன் தண்டனை பெறுகிறான்; அதே நேரத்தில் இராமனின் வருகையால் சாபம் தணிகிறது. அறம் தண்டிப்பதோடு நிற்காமல் திருத்தவும் விரும்புகிறது என்பதை இது காட்டுகிறது. முனிவரின் தவ ஆற்றல் அச்சமூட்டுவது மட்டுமல்ல, நீதியை நிலைநிறுத்தும் ஆற்றலுமாகும்.

இந்தக் கதையில் தேவர்களின் தலைவன் கூடத் தன் புலன்களை அடக்காததால் வீழ்ந்தான்; ஆனால் முனிவர் வலிமை அவரது தவத்தில் நிலைத்து நின்றது. பரிமேலழகர் இந்தக் கதையையே குறளுக்குச் சான்றாகக் கொண்டார். புலனடக்கத்தின் வலிமையை இது ஆழமாகக் காட்டுகிறது.

Ahalya's Release from the Curse

From the Bala Kanda of the Ramayana. As Vishwamitra was taking Rama and Lakshmana to Mithila, they came on a deserted hermitage. "Whose is this?" Rama asked. Vishwamitra told its story.

It was the hermitage of the sage Gautama. He was eminent in austerity, a man who had conquered his senses and lived by the path of dharma. His wife was Ahalya. One day, when the sage was away, Indra, lord of the gods, came to the hermitage disguised as the sage. Gautama knew his deed by the power of his austerity. In anger he cursed Indra, and tradition says that Indra, for all his high rank, fell into great disgrace.

Gautama also pronounced a curse on Ahalya: she was to live in that hermitage on air alone, unseen by anyone, lying in ashes and performing austerity. He added that when Rama entered the hermitage, the curse would end.

When Rama and Lakshmana entered, Ahalya appeared with the glow of her austerity. She bowed to Rama. Gautama also returned, forgave her and accepted her, says the Ramayana.

The Ramayana tells this event with a blend of sternness and mercy. The wrongdoer is punished, yet at Rama's coming the curse is eased. It shows that dharma does not stop at punishing; it also wishes to set right. The sage's power of austerity is not only fearful but also the power that upholds justice.

In this story even the lord of the gods fell because he did not control his senses, while the sage's power remained secure in his austerity. Parimelazhagar took this very tale as the witness for the verse. It shows deeply the strength of mastery over the senses.