Kural 32 · அறத்தினூஉங்கு ஆக்கமும் இல்லை அதனை

துரியோதனனின் ஒப்புதல்

மகாபாரதத்தின் உத்யோக பர்வத்திலிருந்து. பாண்டவர்கள் வனவாசமும் அஞ்ஞாதவாசமும் முடித்துத் திரும்பினர். தங்கள் அரசைத் திரும்பக் கேட்டனர். போர் வேண்டாம் என்று விரும்பிய கண்ணன் தூதராக அஸ்தினாபுரத்துக்கு வந்தான். அவையில் அவன் துரியோதனனிடம் பணிவாகப் பேசினான்: "அரசு முழுவதும் வேண்டாம்; ஐந்து ஊர்களாவது பாண்டவர்களுக்குக் கொடு. போரைத் தவிர்க்கலாம்."

அவையில் பீஷ்மர், துரோணர், விதுரர், திருதராஷ்டிரன் என்று எல்லோரும் துரியோதனனிடம் நல்லறிவு சொன்னார்கள். "அறத்தின் பக்கம் நில்; குலம் அழியும்" என்று கெஞ்சினர். துரியோதனன் கோபமாக எழுந்தான். "ஊசி முனை அளவு நிலமும் தர மாட்டேன்" என்றான். கண்ணன் இதைக் கேட்டு வருத்தத்தோடு அவையை விட்டு வெளியேறினான்.

தூதுக்குச் சென்ற கண்ணன் அவைக்குள் நுழைந்தபோது எல்லோரும் எழுந்து நின்று வணங்கினர். ஆனால் துரியோதனன் மட்டும் அமர்ந்திருந்தான். கண்ணனுக்காக அவன் இருக்கையை விரித்து வைத்திருந்தபோதும், அவன் நெஞ்சில் விருந்தினரை மதிக்கும் அறமே இல்லாமல் போயிருந்தது என்று புராணம் குறிக்கிறது.

துரியோதனன் அறம் தெரியாதவன் அல்லன் என்று மரபு கூறுகிறது. பாண்டவ கீதை என்ற நூலில் அவன் வாக்காகச் சொல்லப்படும் ஒரு புகழ்பெற்ற கருத்து உண்டு: "அறம் எது என்று எனக்குத் தெரியும்; ஆனால் அதில் என் மனம் நிற்கவில்லை. அறமற்றது எது என்றும் தெரியும்; ஆனால் அதிலிருந்து என்னால் விலக முடியவில்லை." இது மரபில் அவன் நிலையைச் சுருக்கிச் சொல்லும் வாக்காக நினைவுகூரப்படுகிறது.

அதன் பின் குருக்ஷேத்திரப் போர் நிகழ்ந்தது. பதினெட்டு நாள் போரில் துரியோதனனின் சகோதரர்கள் நூறு பேரும் வீழ்ந்தனர். பீஷ்மர், துரோணர், கர்ணன் என்று அவன் நம்பிய வீரர்கள் அனைவரும் மடிந்தனர். இறுதியில் அவனும் தன் தொடை முறிந்து வீழ்ந்தான். அறத்தை அறிந்தும் மறந்ததன் விளைவு குலம் முழுவதையும் அழித்தது.

பீஷ்மர் அம்புப் படுக்கையில் கிடந்தபோது, துரியோதனனிடம் "இனியாவது போரை நிறுத்து" என்று கெஞ்சினார் என்றும் மரபு உண்டு. அவன் கேட்கவில்லை. அறம் என்பது தெரிந்திருப்பது மட்டுமல்ல, நினைவில் நிறுத்தி வாழ்வதும் ஆகும் என்பதை அந்தப் பெரியவர்களின் கண்ணீர் காட்டியது.

வியாசர் இந்த வரலாற்றை ஒரு எச்சரிக்கையாகவே பாடினார் என்பர். அறிவு போதாது; அறம் நினைவில் நின்று செயலாக மாற வேண்டும். வள்ளுவர் சொன்ன 'அறத்தை மறத்தலின் ஊங்கில்லை கேடு' என்பதற்கு இது மிகப் பெரிய வரலாற்றுச் சான்றாக நிற்கிறது.

Duryodhana's Admission

From the Udyoga Parva of the Mahabharata. The Pandavas finished their exile and their year of concealment and returned, asking for their kingdom back. Wishing to avoid war, Krishna came to Hastinapura as an envoy. In the court he spoke humbly to Duryodhana: "You need not give the whole kingdom; give the Pandavas just five villages, and war can be avoided."

In the assembly Bhishma, Drona, Vidura and Dhritarashtra all gave Duryodhana good counsel. "Stand on the side of dharma, or the clan will perish," they begged. Duryodhana rose in anger. "I will not give even as much land as the point of a needle," he said. Krishna heard this, and with sorrow left the court.

Tradition says Duryodhana was not ignorant of dharma. A famous thought attributed to him in the Pandava Gita runs: "I know what dharma is, but my mind does not rest in it. I know what adharma is, but I cannot turn away from it." It is remembered in tradition as a summing up of his condition.

Then the war of Kurukshetra took place. In the eighteen days of battle all his hundred brothers fell. Bhishma, Drona and Karna, the warriors he trusted, all died. At last he too fell, his thigh broken. Knowing dharma and forgetting it brought ruin on the entire clan.

They say Vyasa sang this history as a warning. Knowledge is not enough; dharma must remain in memory and turn into action. For Valluvar's line 'there is no ruin greater than forgetting virtue', this is the greatest historical witness.