Kural 34 · மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதல் அனைத்தறன்

கண்ணப்ப நாயனாரின் தூய அன்பு

பெரிய புராணத்திலிருந்து. காளத்தி மலைக்காடுகளில் வேடர் குலத்தில் திண்ணன் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்தான். வேட்டையே அவன் தொழில். ஒருநாள் காட்டில் ஒரு பன்றியைத் துரத்தியபோது, அவன் காளத்தி மலையில் ஒரு சிவலிங்கத்தைக் கண்டான். அவனுக்கு அந்த இறைவனிடம் உடனே ஆழ்ந்த அன்பு தோன்றியது.

அந்த லிங்கத்தின் அருகில் தினமும் பூசை செய்யும் சிவகோசரியார் என்ற அந்தணர் இருந்தார். அவர் ஆகம முறைப்படி நீரும் மலரும் இட்டு வழிபடுவார். திண்ணனுக்கு ஆகமமும் மந்திரமும் தெரியாது. ஆனால் இறைவன் காட்டிலே தனியாக இருக்கிறார் என்று நினைத்து மனம் வருந்தினான். வாயில் நீர் கொண்டு வந்து அபிஷேகம் செய்தான்; தலையில் சூடிய மலரை அணிவித்தான்; தான் வேட்டையாடிய இறைச்சியைச் சுவைத்துப் பார்த்து இனிய துண்டை அன்போடு படைத்தான்.

மறுநாள் சிவகோசரியார் வந்து இந்த முறையற்ற பூசையைக் கண்டு அருவருத்தார். "இது என்ன பாவம்!" என்று கண்ணீர் வடித்தார். இரவு சிவபெருமான் அவரின் கனவில் தோன்றி, "அவன் வேடன்; அவனுக்கு மந்திரம் தெரியாது. ஆனால் அவன் அன்பை நான் ஏற்கிறேன். மறைவில் இருந்து அவன் செயலைப் பார்" என்றார் என்பது மரபு.

சிவகோசரியார் மறைந்து நின்று பார்த்தார். அன்று லிங்கத்தின் ஒரு கண்ணிலிருந்து ரத்தம் வடிந்தது. திண்ணன் பதறினான். பச்சிலை வைத்தும் ரத்தம் நிற்கவில்லை. உடனே தன் அம்பால் தன் ஒரு கண்ணைத் தோண்டி எடுத்து லிங்கத்தில் பதித்தான். ரத்தம் நின்றது. ஆனால் மறு கண்ணிலும் ரத்தம் வடிந்தது.

திண்ணன் எப்போதும் வெளியில் காடு, வேட்டை என்று வாழ்ந்தவன்; ஆனால் அந்த நாள் முதல் அவன் வேட்டையே இரண்டாம் பட்சமாயிற்று. இரவு பகலாக இறைவன் அருகில் காவல் இருந்தான். மழையிலும் குளிரிலும் அவர் காடுகளில் தனியாக இருக்கிறாரே என்று கவலைப்பட்டு அவ்விடம் விட்டு நகரவில்லை. அன்பே அவனுக்கு வழிபாடாயிற்று.

தன் மற்றொரு கண்ணையும் தோண்டும் முன் அடையாளம் தெரிய வேண்டுமே என்று தன் காலை அந்த லிங்கக் கண்ணின் அருகே வைத்து அம்பை ஏந்தினான். அப்போது இறைவன் "நில் கண்ணப்பா, நில் கண்ணப்பா!" என்று முழங்கினார். அவன் அன்பு அவனை 'கண்ணப்ப நாயனார்' ஆக்கியது.

கண்ணப்பருக்கு மந்திரமும் சடங்கும் தெரியாது. ஆனால் குற்றமற்ற அன்பு மனத்தில் நிறைந்திருந்தது. அதுவே அவரை அறத்தின் உச்சத்தில் நிறுத்தியது என்பதை இந்தப் புராணம் சொல்கிறது.

The Pure Love of Kannappa Nayanar

From the Periya Puranam. In the forests of Kalahasti lived a young hunter named Thinnan. Hunting was his trade. One day, chasing a boar in the forest, he saw a Shiva linga on the Kalahasti hill. At once a deep love for that Lord arose in him.

Near the linga a brahmin named Sivagocariyar came to perform daily worship by the rules of the Agamas, with water and flowers. Thinnan knew no Agama or mantra. But thinking the Lord was alone in the forest, he grieved. He brought water in his mouth and bathed the linga, put on it a flower he had worn on his own head, and offered pieces of the meat he had hunted, tasting them first to find the sweetest.

The next day Sivagocariyar came and was disgusted by this improper worship. "What a sin!" he said, tears flowing. That night, tradition says, Lord Shiva appeared in his dream and said, "He is a hunter and does not know the mantras. But I accept his love. Hide and watch what he does."

Sivagocariyar watched from hiding. That day blood began to flow from one eye of the linga. Thinnan was alarmed. He placed healing leaves, but the blood did not stop. At once he dug out one of his own eyes with an arrow and fixed it to the linga. The bleeding stopped. But the other eye of the linga began to bleed too.

Before gouging out his other eye, he thought he would need a mark to find the place, so he put his foot at the linga's eye and raised the arrow. Then the Lord thundered, "Stop, Kannappa! Stop, Kannappa!" His love made him the Nayanar Kannappar.

Kannappar knew no mantra or ritual. But his heart was full of flawless love, and that placed him at the peak of virtue, as the Purana tells us.