Kural 37 · அறத்தாறு இதுவென வேண்டா சிவிகை

ஜடபரதரும் ரஹூகண மன்னனின் பல்லக்கும்

பாகவத புராணத்திலிருந்து. பரத மன்னன் காட்டில் ஒரு மானைப் பாசத்தோடு வளர்த்ததால், அந்த நினைவோடு இறந்து அடுத்த பிறவியில் மானாகப் பிறந்தான். அதன் பின் ஓர் அந்தணக் குலத்தில் பிறந்தான் என்பது மரபு. இப்பிறவியில் அவன் பழைய பிறவிகளை நினைவுகூர்ந்ததால், உலகப் பற்றில் சிக்காமல் இருக்கும்படி எதிலும் ஈடுபடாமல், பித்தனைப் போலவும் செவிடனைப் போலவும் நடித்தான். அதனால் அவன் 'ஜடபரதர்' என்று அழைக்கப்பட்டான்.

ஒருநாள் சிந்து நாட்டு மன்னன் ரஹூகணன் கபிலரிடம் ஞானம் கேட்க வேண்டி பல்லக்கில் சென்றான். பல்லக்குத் தூக்குபவருள் ஒருவர் குறைவாக இருந்ததால் வழியில் கண்ட வலிய ஜடபரதரைப் பிடித்துத் தூக்க வைத்தனர். ஜடபரதர் எறும்புகளை மிதிக்கக்கூடாது என்று மெல்ல மெல்லக் காலடி வைத்தார். இதனால் பல்லக்கு குலுங்கியது.

பல்லக்கில் சென்ற மன்னன் தனக்குத் தேவையான ஞானத்தைத் தேடி வழிப்போக்கனாகச் செல்கிறான். ஆனால் அவன் கையைத் தாண்டிய தொலைவில் ஞானம் தன் பல்லக்கின் ஒரு தூணைத் தாங்கி நடந்து கொண்டிருந்தது என்பதை அவன் அறியவில்லை. உண்மையான ஞானத்தை வெளித்தோற்றம் மறைத்துவிடும் என்பதே இதில் புதைந்துள்ள நுட்பம்.

மன்னன் கோபமுற்றுப் பேசினான்: "என்ன இது? ஏன் இப்படி மெதுவாக நடக்கிறாய்? உனக்கு நான் தண்டனை தர வேண்டுமா?" ஜடபரதர் மெல்லிய புன்னகையோடு பதிலளித்தார்: "மன்னா, நீங்கள் சுமையென்று சொல்வது என் உடல் மேல்தானே. நான் சுமக்கும் இந்த உடல் நான் அல்ல. நீங்கள் அமர்ந்திருக்கும் பல்லக்கும் உங்களுடையது அல்ல. நீங்களும் நானும் உடல்கள் அல்ல; ஆன்மாக்களே."

ரஹூகணன் அதிர்ந்தான். பல்லக்கிலிருந்து இறங்கி ஜடபரதரின் காலில் விழுந்தான். "நான் தவறிழைத்தேன். இத்தகைய ஞானியை நான் பல்லக்கு தூக்க வைத்தேன்" என்று மன்னிப்புக் கேட்டான். ஜடபரதர் அவனுக்கு உடல், அரசு, உறவு என்ற எல்லாம் நிலையற்றவை என்றும், ஆன்மாவே என்றும் உள்ளது என்றும் போதித்தார்.

ரஹூகணன் அன்று கற்றுக்கொண்ட பாடம் அவன் ஆட்சிக்கே ஒளி தந்தது என்று கூறப்படுகிறது. இனி வரும் பல்லக்குப் பயணங்களில் அவன் சுமப்பவர்களையும் மனிதர்களாகக் கண்டான். மேலிருப்பவன் கீழிருப்பவனைக் கண்ணியத்தோடு பார்க்கும் பழக்கத்தை அவன் அரசவை பின்பற்றியது.

இந்தக் கதை பல்லக்கு சுமப்பவன், ஏறிச் செல்பவன் என்ற இரு நிலைகளையும் புரட்டிப் பார்க்கிறது. சுமப்பவன் ஞானி; ஏறியிருப்பவன் அறியாமை உடைய அரசன். வெளிப்பார்வைக்குத் தெரியும் நிலையைவிட உள்ளிருக்கும் அறமே உண்மையான உயர்வு என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

Jada Bharata and King Rahugana's Palanquin

From the Bhagavata Purana. King Bharata, who raised a deer with love in the forest, died with its thought and was born next as a deer. After that, tradition says, he was born in a brahmin family. In this birth, because he remembered his past lives, he took no part in anything, so as not to be caught in worldly attachment, and behaved like a madman and a deaf man. So he was called 'Jada Bharata'.

One day Rahugana, king of Sindhu, travelled by palanquin to hear wisdom from Kapila. One bearer was short, so they seized the strong Jada Bharata on the road to carry. Jada Bharata placed his feet slowly so as not to trample ants, and the palanquin shook.

The king grew angry. "What is this? Why do you walk so slowly? Must I punish you?" Jada Bharata answered with a soft smile: "King, what you call a burden lies on my body. This body I carry is not I. The palanquin you sit in is not yours. You and I are not bodies; we are the Self."

Rahugana was shaken. He got down from the palanquin and fell at Jada Bharata's feet. "I have erred. I made such a wise man carry my palanquin," he said, asking forgiveness. Jada Bharata taught him that body, kingdom and kin are all impermanent and that only the Self always is.

This story turns upside down the two positions of the bearer and the rider. The bearer is the sage; the one sitting above is a king in ignorance. It teaches that real elevation lies in the virtue within rather than in the position that shows outwardly.