Kural 38 · வீழ்நாள் படாஅமை நன்றாற்றின் அஃதொருவன்

இளையான்குடி மாற நாயனாரின் அன்னதானம்

பெரிய புராணத்திலிருந்து. காவிரி நாட்டில் இளையான்குடி என்ற ஊரில் மாறனார் என்ற வேளாளர் வாழ்ந்தார். அவர் செல்வம் மிக்கவர்; சிவனடியார்கள் யார் வந்தாலும் அவர்களுக்கு விருந்தளித்து வணங்கும் வழக்கத்தை ஒருநாளும் தவறாமல் பின்பற்றினார். நாள்தோறும் அடியார்களுக்கு அமுது படைப்பதே அவர் வாழ்வின் நோன்பாக இருந்தது.

இறைவன் அவரது பக்தியை உலகுக்குக் காட்ட எண்ணினான். மெல்ல மெல்ல அவரது செல்வம் குறைந்தது. வயல் விளைச்சல் குறைந்தது; கடன் பெருகியது. நிலமும் வீடும் அடகு போயின. ஆனால் மாறனார் அடியாருக்கு உணவளிப்பதை நிறுத்தவில்லை. கடன் வாங்கியாவது, பிறரிடம் இரந்தாவது தொடர்ந்தார்.

ஒரு நாள் கடும் மழை பெய்தது. வீட்டில் சமைக்க ஒரு பருக்கை அரிசியும் இல்லை. அந்த இருண்ட மழை இரவில் சிவபெருமான் ஓர் அடியார் வடிவில் அவர் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றார். பசியோடு காத்திருந்த அவரை மாறனாரும் மனைவியும் வரவேற்றனர்.

மனைவி சொன்னாள்: "வீட்டில் எதுவும் இல்லையே. இந்த இரவில் அடியாருக்கு என்ன கொடுப்பது?" மாறனார் சிறிது நேரம் சிந்தித்தார். "காலையில் வயலில் விதைத்த நெல்மணிகள் இந்த மழையில் மிதந்து வந்து வரப்போரம் தங்கியிருக்கலாம். நான் போய்ப் பார்க்கிறேன்" என்றார். இருட்டில் மழையில் நனைந்தபடி சென்று விதை நெல்லை வாரி வந்தார்.

நெல்லை அரைக்க முடிந்தது; ஆனால் அடுப்பு எரிக்க விறகு இல்லை. மழையால் எல்லாம் நனைந்திருந்தது. மனைவி கீரையை எடுத்து வந்தாள். மாறனார் தாமே வீட்டின் கூரைச் சட்டத்தைப் பிரித்து அடுப்பில் இட்டார். அவ்வாறு உணவு சமைக்கப்பட்டது.

உணவு தயாராகி அழைத்தபோது, அடியார் மறைந்துவிட்டார். வானில் இறைவன் உமையொடு காட்சி தந்து, "உன் உறுதி எனக்குப் போற்றத்தக்கது" என்று அவர்களுக்கு முக்தி அளித்தார் என்று மரபு.

சாமானிய ஏழை ஒருவன் வீட்டுக் கூரையைப் பிரித்து அடுப்பு எரிப்பது எளிய செயல் அல்ல. அது தன் தலைக்கு மேல் இருந்த காப்பையே விட்டுக்கொடுப்பது. ஆனால் அடியார் பசியோடு காத்திருக்கும்போது தன் வசதி பெரிதல்ல என்று மாறனார் தீர்மானித்தார். தினமும் செய்த நற்பழக்கமே அன்றைய இரவில் அவரைத் துணிவுடன் செயல்பட வைத்தது.

வீழ்நாள் இல்லாமல் ஒவ்வொரு நாளும் நன்மை செய்யும் மாறனாரின் வாழ்வு, அவர்களுக்கு மறுபிறவியின் வழியை அடைக்கும் கல்லாக நின்றது.

The Feeding Vow of Ilayankudi Mara Nayanar

From the Periya Puranam. In the village of Ilayankudi in the Kaveri country lived a farmer called Maranar. He was wealthy, and he never failed to welcome any devotee of Shiva who came and to feed and honour them. Giving food to the devotees each day was the vow of his life.

The Lord wished to show his devotion to the world. Slowly Maranar's wealth declined. The harvests shrank and debts grew. His land and house were mortgaged. But Maranar did not stop feeding the devotees. He continued by borrowing, even by begging from others.

One day a heavy rain fell. There was not a grain of rice in the house to cook. On that dark and rainy night Lord Shiva stood at his door in the form of a devotee. Maranar and his wife welcomed him as he waited hungry.

The wife said, "There is nothing in the house. What can we give the devotee on this night?" Maranar thought for a moment. "The seeds sown in the field this morning may have floated in this rain and lodged along the bund. I will go and see," he said. He went in the dark, drenched in the rain, and gathered the seed paddy.

They could grind the paddy, but there was no firewood to light the stove, because everything was wet. His wife fetched some greens. Maranar himself pulled apart the roof beams of the house and put them in the fire. In this way the meal was cooked.

When the meal was ready and they went to call him, the devotee had vanished. In the sky the Lord appeared with Uma and said, "Your firmness is worthy of praise," and gave them liberation, says tradition.

Maranar's life, with no day let fall without good, stood as the stone that blocked the road of rebirth for them.