Kural 39 · அறத்தான் வருவதே இன்பம் மற்றெல்லாம்

பாதுகையை வணங்கிய பரதன்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்திலிருந்து. தசரதன் இறந்தபோது கேகய நாட்டில் இருந்த பரதன் அயோத்தி திரும்பினான். தன் தாய் கைகேயி தனக்கு அரசு பெற இராமனைக் காட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டாள் என்பதை அறிந்ததும் துடித்தான். "இந்த அரசால் எனக்கு என்ன இன்பம்? என் அண்ணன் இல்லாத அரியணை எனக்கு வேண்டாம்" என்றான்.

அவன் தன் தாயின் செயலை வன்மையாகக் கண்டித்தான். அமைச்சர்களும் குலகுருவும் "அரசு உனக்குரியது; ஏற்றுக்கொள்" என்று வேண்டியபோதும் அவன் மறுத்துவிட்டான். படைகளோடும் அயோத்தி மக்களோடும் சித்திரகூடம் சென்று இராமனைச் சந்திப்பதே தனக்குரிய அறம் என்று முடிவு செய்தான்.

அயோத்தி மக்கள் பரதனின் நிலையை அறிந்து அவன் மேல் மிகுந்த மரியாதை கொண்டனர். "அரசு கிடைத்தும் ஏற்காதவன்" என்று பாராட்டினர். ஆனால் பரதனுக்கோ இந்தப் பாராட்டு பாரமாக இருந்தது; அவன் மனம் அண்ணனின் பிரிவில் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. அரசின் இன்பத்தை விட அறத்தின் துயரமே அவனுக்கு உகந்ததாக இருந்தது.

காட்டில் இராமனைக் கண்டதும் பரதன் அவன் காலில் விழுந்து அழுதான். "அண்ணா, அரசு உங்களுடையது. நீங்கள் அயோத்தி திரும்புங்கள்" என்று மன்றாடினான். ஆனால் இராமன் தந்தை சொல்லைக் காக்க வேண்டிய அறத்தை நினைவூட்டி, பதினான்கு ஆண்டுகள் கழித்தே திரும்புவேன் என்றான்.

சித்திரகூடத்தில் இராமனும் பரதனும் சந்தித்த காட்சி இராமாயணத்தின் மிக உருக்கமான இடங்களில் ஒன்று. இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் அரசை விட்டுக் கொடுக்க முனைந்தனர். அங்கு பகை இல்லை, போட்டி இல்லை; அன்பும் அறமும் மட்டுமே இருந்தன. அந்த நிகழ்ச்சியைக் கண்ட முனிவர்களும் கண் கலங்கினர் என்று கவிஞர்கள் பாடுகின்றனர்.

பரதன் கடைசியில் ஓர் வேண்டுதல் வைத்தான்: "உங்கள் பாதுகைகளையாவது எனக்குத் தாருங்கள்." இராமன் தன் பாதுகைகளைத் தந்தான். பரதன் அவற்றைத் தலையில் தாங்கி அயோத்தி திரும்பினான். நகரத்துக்கு வெளியே நந்திகிராமத்தில் ஜடை தரித்து, துறவு வாழ்வு மேற்கொண்டு, பாதுகைகளை அரியணையில் வைத்து அவற்றின் பெயரால் பதினான்கு ஆண்டுகள் அரசாட்சி செய்தான்.

பாதுகைகள் அரியணையில் இருந்த பதினான்கு ஆண்டுகளிலும் அயோத்தி செழிப்பாக இருந்தது. மக்கள் எவ்வித அச்சமும் இன்றி வாழ்ந்தனர். அரசன் இல்லாமல் ஆட்சி நடப்பது எப்படி என்று வியந்தவர்களுக்கு, அறம் அரசனாக இருக்கும் இடத்தில் ஆட்சி தானாகவே நிலைக்கும் என்பதையே பரதனின் ஆட்சி காட்டியது.

பரதன் அரசையும் செல்வத்தையும் நுகர்ந்திருக்கலாம்; ஆனால் அவன் அறத்தை விரும்பினான். அதனால்தான் அந்தத் துறவு வாழ்வின் பதினான்கு ஆண்டுகளிலும் அவன் உள்ளம் மகிழ்ச்சியில் நிறைந்திருந்தது என்று கவிஞர்கள் பாடுகின்றனர். அறத்தால் வந்த இன்பத்துக்கு இவனே உதாரணம்.

Bharata Who Worshipped the Sandals

From the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana. When Dasharatha died, Bharata, who was in the land of Kekaya, returned to Ayodhya. When he learned that his mother Kaikeyi had sent Rama to the forest to win the kingdom for him, he was heartbroken. "What happiness can this kingdom give me? I do not want a throne without my brother," he said.

He sharply condemned his mother's act. When ministers and the family preceptor begged, "The kingdom is yours; accept it," he refused. He decided that his duty was to go with the armies and the people of Ayodhya to Chitrakuta and meet Rama.

When he saw Rama in the forest, Bharata fell at his feet and wept. "Brother, the kingdom is yours. Return to Ayodhya," he pleaded. But Rama reminded him of the dharma of keeping their father's word and said he would return only after fourteen years.

At last Bharata made one request: "At least give me your sandals." Rama gave his sandals. Bharata bore them on his head and returned to Ayodhya. At Nandigrama outside the city he wore matted hair and lived as an ascetic, set the sandals on the throne, and ruled in their name for fourteen years.

Bharata could have enjoyed kingdom and wealth, but he loved dharma. That is why poets sing that his heart was full of gladness in those fourteen years of ascetic life. He is the example of the happiness that comes through virtue.