Kural 49 · அறனெனப் பட்டதே இல்வாழ்க்கை அஃதும்

விதுரனின் வாழைப்பழத் தோல்

மகாபாரதத்தின் உத்யோக பர்வம், பாகவத புராணம் ஆகியவற்றிலிருந்து. கண்ணன் பாண்டவர்களுக்காகத் தூது சென்றபோது அஸ்தினாபுரத்தின் அரசவையில் துரியோதனன் பெரிய விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தான். அறுசுவை உணவுகள், பொன் தட்டுகள், வெள்ளிக் கிண்ணங்கள் என எல்லாம் தயாராக இருந்தன. "கண்ணா, விருந்துண்ணுங்கள்" என்று துரியோதனன் அழைத்தான்.

கண்ணன் மறுத்துவிட்டான். "உன் வீட்டு உணவு அன்புடன் தரப்பட்டதல்ல; தீய எண்ணத்துடன் தரப்பட்டது. அந்த உணவை நான் ஏற்க மாட்டேன்" என்று சொல்லி நேராக விதுரனின் வீட்டுக்குச் சென்றான். விதுரன் அரசவையில் மந்திரி; ஆனால் எளிமையான வாழ்வு வாழ்ந்தவன்; குடிசை போன்ற வீட்டில் மனைவி சுலபையோடு வசித்தான்.

கண்ணன் வருகிறான் என்று கேள்விப்பட்டதும் விதுரனும் அவன் மனைவியும் பேரானந்தத்தில் மூழ்கினர். அவர்களிடம் அரசர்களுக்கு ஏற்ற விருந்து தர வசதி இல்லை. இருந்தது சில வாழைப்பழங்கள் மட்டுமே. பழங்களை உரித்துக் கண்ணனுக்கு ஊட்டினாள் விதுரனின் மனைவி. அன்பின் பரவசத்தில் அவள் பழத்தை எறிந்துவிட்டுத் தோலைக் கண்ணனுக்குக் கொடுத்தாள் என்று மரபு சொல்கிறது.

அரசவையின் பொன் மாளிகைகளை விட்டு எளிய குடிசைக்குச் செல்லும் கண்ணனின் செயல் ஒரு பெரிய பாடம். வீடு எவ்வளவு பெரியது என்பதை அவன் பார்க்கவில்லை; அதில் எவ்வளவு அன்பு உள்ளது என்பதையே பார்த்தான். பழி இல்லாத வாழ்வு எளிமையாக இருந்தாலும் இறைவனின் அன்புக்குரியது என்பதை விதுரனின் வீடு காட்டியது.

கண்ணன் புன்னகையோடு அந்தத் தோலையே சுவைத்து உண்டான். "இதுவே எனக்கு அமுதம்" என்றான். விதுரன் ஆச்சரியத்தில் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். பிறகு தவறை உணர்ந்து மனைவியைத் தடுத்து பழத்தை ஊட்ட வைத்தான். கண்ணன், "அன்புடன் தரப்படும் உணவே எனக்கு விருப்பம்; பொருள் அல்ல" என்றான்.

விதுரனின் இல்லம் எளிமையானது. ஆனால் அவன் எப்போதும் உண்மையையே பேசினான்; துரியோதனனிடம் துணிவுடன் அறிவுரை சொன்னான்; எவருக்கும் பழியில்லாத வாழ்வு வாழ்ந்தான். மகாபாரதம் விதுரனை அறத்தின் அவதாரமாகவே போற்றுகிறது.

பின்னாளில் குருக்ஷேத்திரப் போரின்போது விதுரன் ஆயுதம் ஏந்த மறுத்துவிட்டான் என்று மகாபாரதம் சொல்கிறது. அவன் இல்லறத்துக்கும் அரசவைக்கும் இடையே நின்ற அறத்தின் காவலனாகவே இருந்தான். எந்தப் பக்கமும் பழி வராதபடி தன் கடமையை அமைதியாகச் செய்தான்.

இந்தக் கதை இல்லறத்தின் இரண்டு பகுதிகளையும் காட்டுகிறது: அன்பும் பிறர் பழிக்காத ஒழுக்கமும். அவற்றால் ஓர் எளிய வீடே கண்ணனுக்குப் பிரியமான இடமாயிற்று. பொன் தட்டுகள் நிறைந்த அரச விருந்தை விட, அன்பான வாழைப்பழ விருந்தை இறைவன் ஏற்றான்.

Vidura's Banana Peels

From the Udyoga Parva of the Mahabharata and the Bhagavata Purana. When Krishna went as an envoy for the Pandavas, Duryodhana had arranged a grand feast in the court of Hastinapura. Dishes of the six tastes, golden plates and silver bowls were ready. "Krishna, please dine," said Duryodhana.

Krishna refused. "The food of your house is not offered with love but with an evil intention. I will not accept it," he said, and went straight to Vidura's house. Vidura was a minister of the court but lived a simple life, residing with his wife Sulabha in a hut-like house.

On hearing that Krishna was coming, Vidura and his wife were drowned in joy. They had no means to give a feast fit for kings. All they had were a few bananas. Vidura's wife peeled the fruit and fed Krishna. In the ecstasy of her love, tradition says, she threw the fruit away and gave Krishna the peel.

Krishna ate the peel with a smile. "This is nectar to me," he said. Vidura watched in astonishment. Then, realising the mistake, he stopped his wife and made her feed the fruit. Krishna said, "I want food given with love, not wealth."

Vidura's house was simple. But he always spoke the truth, gave counsel boldly to Duryodhana and lived a life that left nothing for anyone to blame. The Mahabharata honours Vidura as the very embodiment of dharma.

This story shows both parts of household life: love and conduct that no one can blame. Through them a simple house became the place dear to Krishna. The Lord accepted the loving banana feast rather than the royal feast with golden plates.