Kural 44 · பழியஞ்சிப் பாத்தூண் உடைத்தாயின் வாழ்க்கை

Kural 44 · Domestic Life · இல்வாழ்க்கை

பழியஞ்சிப் பாத்தூண் உடைத்தாயின் வாழ்க்கைவழியெஞ்சல் எஞ்ஞான்றும் இல்.

Pazhiyanjip Paaththoon Utaiththaayin Vaazhkkai / Vazhiyenjal Egngnaandrum Il

Behold the man who feareth to do ill and doth charity before eating his meal: his seed decayeth never.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

பழிக்கு அஞ்சி, உள்ளதைப் பிறரோடு பகிர்ந்து உண்ணும் பண்பு உடையதாக ஒருவனின் வாழ்க்கை இருந்தால், அவனுடைய குடிவழி எப்போதும் அழியாது.

Meaning

If a person's life is marked by fear of blame and by sharing what he has before eating, his line will never come to an end.

சொற்பொருள் Word by word

பழி அஞ்சி: fearing blame
பாத்து ஊண்: eating after sharing
உடைத்தாயின்: if it has
வாழ்க்கை: life
வழி எஞ்சல்: the line coming to an end, extinction of the family
எஞ்ஞான்றும் இல்: never at any time

விளக்கம்

இந்தக் குறளில் இல்லறம் நிலைத்து நிற்பதற்கான இரு காரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன: பழிக்கு அஞ்சுதல், பகிர்ந்து உண்ணுதல். இவை இரண்டும் சேர்ந்த குடும்பத்தின் குடிவழி ஒருபோதும் அழியாது என்கிறார் வள்ளுவர். 'வழி எஞ்சல்' என்பதற்கு வழிமுறை முடிந்து போதல், அதாவது வம்சம் முடிவடைதல் என்று பொருள். 'எஞ்ஞான்றும் இல்' என்றால் எக்காலத்திலும் இல்லை.

உரையாசிரியர்கள் இந்தக் குறளை இரு வகையில் புரிந்துகொள்கின்றனர். சிலர், அறவழியில் நடக்கும் குடும்பத்துக்குப் பிள்ளைகள் தொடர்ந்து பிறக்கும், வம்சம் நீடிக்கும் என்று நேரடிப் பொருளில் காண்கிறார்கள். வேறு சிலர், அவ்வாறு வாழும் குடும்பத்தின் புகழும் பண்பும் தலைமுறை தலைமுறையாக நிலைக்கும் என்று உணர்வுப் பொருளில் காண்கிறார்கள். இரண்டாவது பார்வை நமக்கு இன்றும் பொருந்துகிறது; ஏனெனில் பெயர் நிலைப்பதே உண்மையான வழித்தோன்றல்.

'பழியஞ்சி' என்பது இல்லறத்துக்கான அடிப்படைக் காப்பு. செல்வம் சேர்க்கும் போது பிறர் பழிக்கும் வழியில் செல்லாமல் இருப்பது, பேசும்போது பழி தரும் சொல்லைத் தவிர்ப்பது, செய்யும் தொழிலில் நேர்மையைக் காப்பது என இவை அனைத்தும் இதில் அடங்கும். பழிக்கு அஞ்சுவது கோழைத்தனம் அன்று; தன் குடும்பப் பெயரைத் தூய்மையாகக் காக்கும் பொறுப்புணர்ச்சி.

'பாத்தூண்' என்பது பகிர்ந்து உண்ணுதல். தனக்கு வந்த உணவில் ஒரு பங்கைப் பிறருக்குத் தரும் பழக்கம் அன்பின் அடையாளம். பசியோடு உள்ளவருக்குக் கொடுத்தபின் உண்பதில் உள்ள மனநிறைவு தனித்து உண்பதில் இல்லை. அவ்வாறு வாழ்பவர் வீட்டில் உணவு குறையாது என்பது பழைய நம்பிக்கை.

இந்த இரண்டும் இணைந்திருப்பது நுட்பம். பழிக்கு அஞ்சுவது தவறுகளிலிருந்து காக்கிறது; பகிர்ந்து உண்பது நன்மையை வளர்க்கிறது. தீமையைத் தவிர்ப்பதும் நன்மையைச் செய்வதும் ஒன்றாகச் சேர்ந்தாலே ஒரு குடும்பம் நிலைத்து நிற்கும்.

இன்று நாம் குடும்பத்தின் வெற்றியைச் செல்வத்தாலும் படிப்பாலும் அளக்கிறோம். ஆனால் ஒரு குடும்பத்தின் பெயர் தலைமுறைகள் தாண்டி நல்ல நினைவோடு நிற்கும் காரணம் அதன் அறமும் பகிர்வும் தான். நாம் விட்டுச் செல்லும் மிகப் பெரிய சொத்து நம் நற்பெயர்தான்.

Explanation

This verse names two reasons for household life enduring: fear of blame and sharing food. A family that has both, says Valluvar, will never see its line end. 'Vazhi enjal' means the course ending, the lineage coming to an end. 'Enjnyaandrum il' means never at any time.

Commentators take the verse in two ways. Some read it directly: a family that walks the path of virtue will keep having children and the line will continue. Others read it in a spirit sense: such a family's fame and character will last from generation to generation. The second reading speaks to us today too, since a name that lasts is the real succession.

'Pazhiyanji' is the basic protection of household life. It includes not earning wealth by ways others would blame, avoiding blameworthy words in speech, and keeping honesty in one's work. Fear of blame is no cowardice; it is a sense of responsibility to keep the family name clean.

'Paaththoon' is eating after sharing. The habit of giving a share of one's food to others is a sign of love. The satisfaction of eating after feeding the hungry is not found in eating alone. It is an old belief that food never runs short in the house of one who lives like this.

It is subtle that the two are joined. Fear of blame protects against wrongdoing; sharing food grows goodness. Only when avoiding evil and doing good come together does a family endure.

கதை

அன்னபூரணியும் ஆண்டியான சிவனும்

காசி காண்டம், ஸ்காந்த புராணம் ஆகியவற்றில் சொல்லப்படும் கதை இது. ஒருநாள் கயிலாயத்தில் சிவனும் பார்வதியும் உரையாடிக்கொண்டிருந்தனர். "உலகம் முழுவதும் மாயை; உணவும் ஒரு மாயையே" என்று சிவன் கூறினார். பார்வதி அதைக் கேட்டு மௌனமாக இருந்தாள். பின்னர் அவள் திடீரென்று மறைந்தாள். அவளோடு உணவும் உலகிலிருந்து மறைந்தது.

அன்னம் வெறும் பொருள் அல்ல, உயிரை நிறுத்தும் ஆற்றல் என்பதை இந்திய மரபு எப்போதும் வலியுறுத்தியது. 'அன்னம் பிரம்மம்' என்று உபநிடதங்கள் கூறுகின்றன. அன்னத்தைப் பகிர்வது அதனால் மிகப் பெரிய அறமாக நினைக்கப்பட்டது. அந்தப் பகிர்வின் தெய்வ வடிவம்தான் அன்னபூரணி.

பூமியில் பஞ்சம் வந்தது. உயிர்கள் பசியால் தவித்தன. பார்வதியின் மறைவு, உணவின் மறைவு என்பதை சிவன் அறிந்தார். மனிதர்கள் பசியால் வாடுவதைக் கண்டு அவர் மனம் உருகியது. அவருக்கும் பசியின் துன்பம் தெரிந்தது. உணவு மாயை என்று சொன்னது எவ்வளவு எளிதாகப் பேசிய சொல் என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.

காசி நகரில் பார்வதி அன்னபூரணி வடிவில் ஒரு பெரிய அன்னசாலை தொடங்கினாள் என்று கதை கூறுகிறது. தங்கப் பாத்திரத்தில் அன்னத்தை வைத்து, கையில் கரண்டி ஏந்தி, வரும் எல்லோருக்கும் உணவு பரிமாறினாள். பசியோடு வந்த அனைவரும் வயிறு நிறைந்து சென்றனர்.

பசியால் வாடிய உயிர்களின் துயரம் சிவனின் மனத்தைத் தொட்டது. அவர் கையில் பிச்சைப் பாத்திரத்தை ஏந்தி, காசி வீதிகளில் நடந்தார். ஒவ்வொரு வீட்டு வாசலிலும் நின்று உணவு கேட்டார். எல்லா வீடுகளும் வெறுமையாகவே இருந்தன; ஏனெனில் உணவே இல்லாத காலம் அது. இந்த நிலை ஒருவனுக்கு உணவின் அருமையை உணர்த்துவதற்கே போதுமானது.

சிவன் பிச்சைப் பாத்திரத்தோடு அவள் முன் வந்தார். "தாயே, பசிக்கிறது, உணவு தாருங்கள்" என்று வேண்டினார். அன்னபூரணி புன்னகையோடு அவர் பாத்திரத்தில் அன்னம் இட்டாள். "உணவு மாயை அல்ல; உயிர்களுக்கு அது ஆதாரம்" என்ற உண்மையை சிவன் ஏற்றுக்கொண்டார் என்கிறது கதை.

அன்னபூரணி ஒவ்வொருவருக்கும் தம் கையால் உணவு பரிமாறியபோது, பசித்தவனின் ஜாதி, செல்வம், நிலை எதையும் அவள் கேட்கவில்லை என்று மரபு போற்றுகிறது. பசிக்கு எல்லா உயிரும் சமம் என்பதே அவளது நோக்கு. அதனால் இன்றும் காசியில் அன்னபூரணி பெயரால் நடக்கும் அன்னதானம் எல்லோருக்கும் திறந்ததாக உள்ளது.

அன்றிலிருந்து காசி அன்னபூரணியின் நகரமாயிற்று. 'காசியில் யாரும் பசியோடு உறங்க மாட்டார்கள்' என்பது நம்பிக்கை. இன்றும் அன்னபூரணி கோயிலில் தினமும் ஆயிரக்கணக்கானோருக்கு உணவு வழங்கப்படுகிறது.

வீட்டுத் தலைவியே அன்னபூரணியின் சிறு வடிவம் என்பது நம் மரபு. அவள் சமைத்த உணவைப் பகிர்ந்து தந்தபின் உண்ணும் குடும்பத்தில் உணவு குறையாது என்ற நம்பிக்கை இதிலிருந்தே வருகிறது. வள்ளுவர் கூறும் பாத்தூண் மரபுக்கும் இதுவே ஊற்றுக்கண்.

A story

Annapurna and the Beggar Shiva

This tale is told in the Kashi Khanda and the Skanda Purana. One day in Kailasa, Shiva and Parvati were conversing. "The whole world is maya; food too is maya," said Shiva. Parvati heard it in silence. Then she suddenly vanished. With her, food too vanished from the world.

Famine struck the earth. Living beings suffered from hunger. Shiva realised that Parvati's disappearance meant the disappearance of food. Seeing people wither in hunger, his heart melted. He too knew the pain of hunger. He understood how easily he had said that food is maya.

In the city of Kashi, the tale says, Parvati in the form of Annapurna opened a great free kitchen. Placing rice in a golden vessel and holding a ladle, she served food to all who came. Everyone who came hungry went away full.

Shiva came before her with a begging bowl. "Mother, I am hungry; give me food," he asked. Annapurna smiled and put rice in his bowl. Shiva accepted the truth, says the tale, that food is not maya; it is the support of living beings.

From that day Kashi became the city of Annapurna. It is believed that no one sleeps hungry in Kashi. Even today thousands are fed every day at the Annapurna temple.

Our tradition holds the woman of the house to be a small form of Annapurna. The belief that food never runs short in a family that eats after sharing what the mistress has cooked comes from this. It is also the source of the tradition of 'paaththoon' that Valluvar speaks of.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் அடுத்த உணவுக்கு முன், உங்களோடு யாருக்குப் பகிரலாம்? யார் உணவின்றி இருக்கக்கூடும்?

To reflect on

Before your next meal, who else could you share a portion with, and who may be going without?