Kural 43 · தென்புலத்தார் தெய்வம் விருந்தொக்கல் தானென்றாங்கு

ஜரத்காருவும் தொங்கிய முன்னோரும்

மகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்திலிருந்து. ஜரத்காரு என்ற முனிவர் இளமையிலேயே துறவு மேற்கொண்டவர். திருமணம் செய்யமாட்டேன் என்று உறுதியாக இருந்தார். காடு, மலை, ஆறு என்று திரிந்து தவம் புரிந்தார். அவருக்கு இல்லறத்தில் ஆர்வமே இல்லை. தம் தவத்தால் உயர்ந்த பேறு அடைவதே அவரது குறிக்கோள்.

ஒருநாள் அவர் ஒரு பாழடைந்த குகையில் ஒரு காட்சியைக் கண்டார். சில முதியவர்கள் தலைகீழாகக் கயிற்றில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தனர். அந்தக் கயிறு ஒரே ஒரு புல்லின் வேர் நூல் தான். அதையும் ஓர் எலி மெல்ல மெல்லக் கடித்துக்கொண்டிருந்தது. முதியவர்கள் மெலிந்து, வருத்தத்தில் ஆழ்ந்து இருந்தனர்.

ஜரத்காரு மனம் உருகி, "நீங்கள் யார்? ஏன் இப்படித் தொங்குகிறீர்கள்?" என்று கேட்டார். அவர்கள் சொன்னார்கள்: "நாங்கள் உன் முன்னோர். எங்கள் குலத்தில் வம்சம் தொடர ஒருவன் மட்டுமே இருக்கிறான்; அவன் நீ. நீயும் திருமணம் செய்யாமல் தவத்தில் இருப்பதால் எங்கள் வம்சம் முடியப்போகிறது. அந்த வேரை எலி கடித்து அறுத்தால் நாங்கள் ஆழ்ந்த நரகத்தில் விழுவோம்."

ஜரத்காரு சிந்தித்தார். "நான் துறவியாக இருப்பதற்காக என் முன்னோரை நரகத்தில் தள்ள முடியாது" என்று தீர்மானித்தார். "நான் இல்லறம் ஏற்கிறேன். ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்து ஒரு மகனைப் பெறுவேன். உங்கள் துயர் தீரும்" என்று வாக்களித்தார்.

ஆனால் அவருக்கு மூன்று நிபந்தனைகள் இருந்தன. தன் பெயரையே உடைய பெண் வேண்டும்; அவளை அவளுடைய உறவினர் தானாக முன்வந்து தர வேண்டும்; அவளைக் காக்கும் பொறுப்பை அவர் ஏற்க மாட்டார். நாகர்களின் அரசன் வாசுகி தன் தங்கையை அவருக்கு மணம் முடித்துத் தந்தார். அந்தப் பெண்ணின் பெயரும் ஜரத்காரு.

அவர்களுக்குப் பிறந்த மகன் ஆஸ்தீகன். பிற்காலத்தில் ஜனமேஜயன் நடத்திய நாகயாகத்தில் ஆஸ்தீகன் தன் ஞானத்தால் நாகர்களைக் காப்பாற்றினான் என்று மகாபாரதம் சொல்கிறது. முன்னோர்களின் தொங்கல் முடிவுக்கு வந்து, அவர்கள் சொர்க்கத்தை அடைந்தனர் என்கிறது கதை.

ஜரத்காரு தம் மனைவியோடு குறைந்த காலமே இணைந்து வாழ்ந்தார் என்று மகாபாரதம் சொல்கிறது. ஆனால் அந்தக் குறுகிய காலத்தில் ஆஸ்தீகன் என்ற மகன் உருவானான். தம் தவ வாழ்வைத் துறக்காமலே முன்னோருக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமையை நிறைவேற்றிய அவர், இல்லறத்தின் நோக்கம் வம்சத்தை மட்டுமல்ல, கடனையும் தீர்ப்பது என்பதைக் காட்டுகிறார்.

இந்தக் கதை இல்லறத்தின் முதன்மைக் கடமையான முன்னோர் கடனை நினைவூட்டுகிறது. துறவு எவ்வளவு உயர்ந்ததாயினும், முன்னோர்க்கான நன்றிக்கடன் தீராமல் அது நிறைவடையாது என்பதை ஜரத்காருவின் வாழ்வு காட்டுகிறது. 'தென்புலத்தார்' முதலில் வருவதன் காரணம் இதுவே.

Jaratkaru and the Hanging Ancestors

From the Adi Parva of the Mahabharata. The sage Jaratkaru had taken to renunciation in his youth. He was firm that he would not marry. He wandered through forests, mountains and rivers doing austerities. He had no interest in household life. His aim was to reach a high state by his penance.

One day, in a ruined cave, he saw a strange sight. Some elders were hanging head downward from a rope. The rope was only a single strand of grass root. A rat was slowly gnawing at it. The elders were thin and sunk in sorrow.

Moved, Jaratkaru asked, "Who are you? Why do you hang like this?" They said, "We are your ancestors. In our line only one is left to continue the family, and that is you. Because you too remain unmarried in austerity, our line is about to end. When the rat cuts that root we shall fall into deep hell."

Jaratkaru thought. "I cannot push my ancestors into hell for the sake of being a renunciant," he decided. "I accept household life. I will marry a woman and have a son. Your suffering will end," he promised.

But he had three conditions. The bride must have his own name; her relatives must give her of their own accord; and he would not take the duty of maintaining her. Vasuki, king of the nagas, gave his sister in marriage to him. The woman's name too was Jaratkaru.

Their son was Astika. Later, at the snake sacrifice of Janamejaya, Astika saved the nagas by his wisdom, says the Mahabharata. The story says that the hanging of the ancestors ended and they reached heaven.

The story reminds us of the first duty of household life, the debt to ancestors. However high renunciation may be, Jaratkaru's life shows it is not complete while the debt of gratitude to forefathers remains. That is why 'thenpulaththaar' comes first.