Kural 91 · இன்சொலால் ஈரம் அளைஇப் படிறுஇலவாம்

புன்முறுவலுடன் பேசும் இராமன்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் பாலகாண்டத்தின் முதல் சருக்கத்தில் நாரத முனிவர் வால்மீகிக்கு இராமனின் குணங்களை விவரிக்கிறார். அவற்றில் இராமனின் பேச்சு பற்றிய செய்தியும் உண்டு. இராமன் 'ஸ்மித பூர்வ பாஷீ' என்று புகழப்படுகிறார்; அதாவது புன்முறுவலுடன் முதலில் பேசுபவன். வருபவரை அவன் நோக்கி முகம் மலர்ந்து தானே முதலில் பேசுவான்.

அயோத்யா காண்டத்தின் தொடக்கத்தில் இராமனின் இந்தப் பண்பு விரிவாகக் காட்டப்படுகிறது. தன்னிடம் கடுஞ்சொல் பேசியவர்களுக்கும் இராமன் கடுமையாக மறுமொழி கூறமாட்டான் என்றும், யாராவது ஒரு சிறு நன்மை செய்தாலும் அதை மறவாமல் போற்றுவான் என்றும் அங்கே சொல்லப்படுகிறது. மக்கள் அவனிடம் அன்பு கொண்டதற்கு இது ஒரு பெரிய காரணம்.

அவன் வனம் புறப்படும் நாளிலும் இது தெரிகிறது. தந்தை தசரதன் கண்ணீருடன் மயங்கிக் கிடக்கிறார். கைகேயி அவனிடம் வரங்களைப் பற்றி உறுதியாகச் சொல்கிறாள். இராமன் எந்தக் கடுஞ்சொல்லும் பேசவில்லை. "தாயே, தந்தையின் சொல்லை நிறைவேற்றுவது என் கடமை. இதற்காக ஏன் வருந்துகிறீர்கள்? இப்போதே புறப்படுகிறேன்" என்று மெல்லிய குரலில் பதில் சொல்கிறான்.

கோபத்தில் இலக்குவன் கொதித்தபோதும் இராமன் அவனை அமைதிப்படுத்தினான். "கைகேயி எனக்குத் தாய்; தந்தையின் சொல் எனக்கு உயர்ந்தது. அவளைப் பழிக்காதே" என்று அன்புடன் சொன்னான். அந்த மனஉறுதியும் மென்மையும் ஒரு பெரிய மன்னனின் பண்பு.

காட்டில் குகன், சபரி, சுக்ரீவன், விபீஷணன் என்று பலரைச் சந்தித்தபோதும் இராமனின் முதல் சொல் எப்போதும் அன்பாகவே இருந்தது. எதிரிகளிடமும் அவன் கடுஞ்சொல் பேசவில்லை. இராவணனுடன் போர் முடிந்த பின்னரும், இறந்த இராவணனுக்கு ஈமக்கடன்கள் செய்யுமாறு விபீஷணனிடம் கூறினான் என்று வால்மீகி சொல்கிறார்.

இத்தகைய வாக்கு அவனுக்கு வஞ்சகமின்றி இயல்பாக வந்தது. ஏனெனில் அவன் உள்ளம் அன்பாலும் அறத்தாலும் நிரம்பியிருந்தது. இன்சொல் உள்ளத்தின் நிலை என்ற குறளின் கருத்துக்கு இராமனின் வாழ்வே ஓர் எடுத்துக்காட்டு.

இராமனின் புன்முறுவல் கலந்த பேச்சை நினைத்துப் பார்க்கும்போது, அது அவனது வலிமையைக் குறைக்கவில்லை, மாறாக அதற்கு அழகு சேர்த்தது என்பது புரிகிறது. காட்டில் வாழ்ந்த முனிவர்களும் வேடர்களும் குரங்குகளும் அவனிடம் அச்சமின்றி நெருங்கியதற்குக் காரணம் அவனது இனிய சொல்லே. அதிகாரமுடையவர் இனிமையாகப் பேசும்போது மக்கள் மனம் திறக்கிறார்கள். அதுவே அந்தச் சொல்லின் ஆற்றல்.

Rama Who Speaks First with a Smile

In the first chapter of the Bala Kanda of Valmiki's Ramayana the sage Narada describes Rama's qualities to Valmiki. Among them is a note on Rama's speech. Rama is praised as 'smita-purva-bhashi', one who speaks first with a smile. When anyone came, he would look at him with a bright face and himself speak first.

At the opening of the Ayodhya Kanda this quality of Rama is shown at length. It is said there that he would not answer harshly even those who spoke harsh words to him, and that he never forgot even a small good done to him and would praise it. This was a great reason why people loved him.

It shows on the day he leaves for the forest too. His father Dasharatha lies unconscious in tears. Kaikeyi tells him firmly of the boons. Rama spoke no harsh word. "Mother, it is my duty to fulfil my father's word. Why do you grieve over this? I leave now," he replied in a soft voice.

When Lakshmana boiled with anger, Rama calmed him. "Kaikeyi is my mother; my father's word is supreme for me. Do not blame her," he said lovingly. That firmness of mind and gentleness is the character of a great king.

Meeting Guha, Shabari, Sugriva, Vibhishana and others in the forest, Rama's first word was always loving. Even to enemies he spoke no harsh word. Valmiki says that even after the war with Ravana ended, he told Vibhishana to perform the funeral rites for the dead Ravana.

Such speech came naturally to him without deceit, because his heart was full of love and dharma. Rama's life is an example of the verse's idea that a sweet word is a state of the heart.