Kural 99 · இன்சொல் இனிதீன்றல் காண்பான் எவன்கொலோ

சிசுபாலனின் நூறு பழிச்சொற்கள்

மகாபாரதத்தின் சபா பர்வம் இராஜசூய யாகத்தை விவரிக்கிறது. இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் யுதிஷ்டிரன் இராஜசூய யாகம் நடத்தினான். எல்லா நாட்டு மன்னர்களும் அழைக்கப்பட்டனர். யாகத்தின் தொடக்கத்தில் முதல் மரியாதையை யாருக்குத் தருவது என்ற கேள்வி எழுந்தது. பீஷ்மர் கண்ணனைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம் என்றார். சகதேவன் அதை ஆதரித்தான். எல்லோரும் ஒப்புக்கொண்டனர்.

சேதி நாட்டு மன்னன் சிசுபாலன் அதை எதிர்த்தான். அவன் கண்ணனின் அத்தை மகன்; ஆனால் அவனுக்குக் கண்ணனிடம் பகை. அவையில் எழுந்து அவன் பீஷ்மரையும் கண்ணனையும் கடுமையாகப் பழிக்கத் தொடங்கினான். "இந்த இடையன் ஒரு மன்னனா? இவனுக்கா முதல் மரியாதை?" என்று கூச்சலிட்டான். அவன் வாயிலிருந்து தொடர்ந்து கடுஞ்சொற்கள் வந்தன.

கண்ணன் அமைதியாக இருந்தார். காரணம், சிசுபாலனின் தாய் ஸ்ருதஸ்ரவை கண்ணனிடம் முன்பு ஒரு வரம் கேட்டிருந்தாள்: "என் மகன் செய்யும் தவறுகளை மன்னிக்க வேண்டும்." கண்ணன் நூறு தவறுகள் வரை பொறுப்பதாக வாக்குறுதி கொடுத்திருந்தார் என்று பாரதம் கூறுகிறது. அதனால் ஒவ்வொரு பழிச்சொல்லையும் அவர் எண்ணிக்கொண்டிருந்தார்.

சிசுபாலன் நிறுத்தவில்லை. யுதிஷ்டிரன், பீஷ்மர், அவையினர் அவனை அமைதிப்படுத்த முயன்றனர். பீஷ்மர் "நீ இறக்கப் போகிறாய்" என்பது போல எச்சரித்தார். ஆனால் அவன் கடுஞ்சொல்லை நிறுத்தவில்லை. நூறு எண்ணிக்கை கடந்தது.

அவன் நூற்றொன்றாவது பழிச்சொல்லைக் கூறியபோது கண்ணன் அவையினரிடம் பேசினார். "இவன் என் அத்தை மகன். இவன் தாயிடம் நான் கொடுத்த வாக்கை முடித்தேன். இப்போது இவன் அறத்துக்கு எதிரியாகி விட்டான்." கண்ணன் தன் சுதர்சன சக்கரத்தை ஏவினார். சிசுபாலனின் தலை அறுபட்டது. அவனது ஒளி கண்ணனிடம் கலந்தது என்று பாரதம் கூறுகிறது.

சிசுபாலனுக்கு இனிமை தெரியவில்லை என்பதல்ல; அவன் தன் பகையால் அதை நாடவில்லை. நூறு முறை வாய்ப்பு இருந்தும் ஒரு இனிய சொல்லைச் சொல்ல மறுத்தான். அதற்கு விலையாகத் தன் உயிரைத் தந்தான்.

இனிய சொல்லின் வழி திறந்திருந்தும் வன்சொல் வழியைத் தேர்ந்தவனின் முடிவு இதுவே என்பதை இந்தக் கதை நினைவுறுத்துகிறது.

சிசுபாலன் கண்ணனை நூறு முறை இகழ்ந்தபோதும், கண்ணன் தன் வாக்குறுதியை மதித்து அமைதி காத்தார். நூறு எல்லை கடந்தபோது மட்டுமே விளைவு வந்தது. கடுஞ்சொல் பேசியவன் தானே தன் முடிவைத் தேடிக்கொண்டான் என்பதே இக்கதையின் எச்சரிக்கை.

Shishupala's Hundred Insults

The Sabha Parva of the Mahabharata describes the Rajasuya sacrifice. Yudhishthira performed the Rajasuya at Indraprastha. Kings of all lands were invited. At the start of the sacrifice the question arose of whom to give the first honour. Bhishma said Krishna could be chosen. Sahadeva supported it. All agreed.

Shishupala, king of Chedi, opposed it. He was Krishna's cousin, but hostile to him. Rising in the assembly, he began to revile Bhishma and Krishna harshly. "Is this cowherd a king? Is he to have the first honour?" he shouted. Harsh words continued to pour from his mouth.

Krishna stayed calm. The reason was that Shishupala's mother Shrutashrava had asked Krishna for a boon: "Forgive the faults my son commits." Krishna had promised to bear a hundred faults, says the Mahabharata. So he kept counting each insult.

Shishupala did not stop. Yudhishthira, Bhishma and the assembly tried to calm him. Bhishma warned him in a way that foretold his end. But he did not stop his harsh words. The count of a hundred was crossed.

When he spoke the hundred and first insult Krishna addressed the assembly. "He is my cousin. I have completed the promise I gave his mother. Now he has become an enemy of dharma." Krishna sent his Sudarshana discus. Shishupala's head was cut off. His light merged into Krishna, says the Bharata.

It is not that Shishupala did not know sweetness; because of his enmity he did not seek it. Though he had a hundred chances, he refused to speak one sweet word. He paid for it with his life.

The story reminds us that this is the end of one who chose the path of the harsh word when the path of the sweet word was open.