Kural 95 · பணிவுடையன் இன்சொலன் ஆதல் ஒருவற்கு – Tamilone

Kural 95 · The Utterance of Pleasant Words · இனியவை கூறல்

பணிவுடையன் இன்சொலன் ஆதல் ஒருவற்குஅணியல்ல மற்றுப் பிற.

Panivutaiyan Insolan Aadhal Oruvarku / Aniyalla Matrup Pira

Modesty and a loving speech, these alone are the ornaments of man and none other.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

ஒருவனுக்குப் பணிவுடையவனாகவும் இன்சொல் உடையவனாகவும் இருப்பதே அணிகலன்; மற்றவை அணிகலன் அல்ல.

Meaning

To be humble and sweet of speech is the true ornament for a person; other things are not ornaments.

சொற்பொருள் Word by word

பணிவு உடையன்: one who is humble
இன்சொலன்: of sweet speech
ஆதல்: becoming
ஒருவற்கு: for a person
அணி: ornament
அல்ல மற்று பிற: others are not

விளக்கம்

இந்தக் குறள் ஒருவருக்கு உண்மையான அணிகலன் எது என்று சொல்கிறது. பொன்னும் மணியும் அல்ல; பணிவும் இன்சொல்லுமே அணிகலன். மற்றவை அணிகலன் அல்ல என்கிறது.

'பணிவு' என்பது தாழ்ந்து நடத்தல், அடக்கம். செருக்கற்ற நிலை. 'இன்சொல்' என்பது முந்தைய குறள்களில் கண்ட இனிமையான பேச்சு. இவ்விரண்டையும் இணைத்தே வள்ளுவர் அணிகலன் என்கிறார்.

அணிகலன் என்பது அழகை உயர்த்தும் பொருள். நகை உடலின் அழகை உயர்த்துகிறது; ஆனால் பணிவும் இன்சொல்லும் ஆளுமையின் அழகை உயர்த்துகின்றன. நகை ஒருவரைத் தன்மையால் அல்ல, தோற்றத்தால் உயர்த்துகிறது; பணிவு இன்சொல் தன்மையால் உயர்த்துகின்றன.

இதனுடன் வள்ளுவர் 'அல்ல மற்றுப் பிற' என்று கூறுவது சிந்திக்க வைக்கிறது. பிறவற்றை அவர் அணிகலன் அல்ல என்று மறுக்கிறார். செல்வமும் பதவியும் கல்வியும்கூட பணிவும் இன்சொல்லும் இல்லையென்றால் அழகுபடுத்துவதில்லை என்பது பொருள். படித்தவன் செருக்குடன் பேசினால் அவன் கல்வி அவனுக்கு அழகு சேர்க்காது.

கொடை, வீரம், கல்வி போன்றவை உயர்ந்தவையே; ஆனால் பணிவும் இன்சொல்லும் அவற்றோடு சேரும்போதுதான் அவை பிரகாசிக்கின்றன.

நாம் இன்றைய நிலையில் இதை அழகாக உணரலாம். வெற்றி பெற்ற மனிதர் பணிவுடன் நடந்தால் அவர் புகழ் பெருகும். செல்வந்தர் இன்சொல் பேசினால் அவர் செல்வம் மதிப்பைப் பெறும். பதவியில் இருப்பவர் பணிவுடன் இருந்தால் அவர் மக்கள் மனத்தில் வாழ்வார்.

மகாபாரதப் போருக்கு முன் யுதிஷ்டிரன் காட்டிய பணிவு இந்தக் குறளின் உயர்ந்த எடுத்துக்காட்டு.

அணிகலன்கள் உடலை அழகுபடுத்துகின்றன; ஆனால் பணிவும் இன்சொல்லும் ஆளுமையையே அழகுபடுத்துகின்றன. அவை திருடு போவதில்லை, பழுதாவதில்லை, காலத்தால் மங்குவதில்லை. அதனால் அவையே உண்மையான ஆபரணங்கள் என்று குறள் கூறுகிறது. பணிவுடையவரே பெரியவர் என்பது இந்து மரபின் அடிப்படைக் கருத்தும் ஆகும்.

அதனால் இவ்விரண்டையும் நாம் வாழ்நாள் முழுவதும் அணிந்துகொள்ள வேண்டும்.

Explanation

This verse says what is the true ornament for a person. Not gold and gems; humility and the sweet word are the ornament. Others are not, it says.

'Panivu' is walking low, restraint, the state free of pride. 'Insol' is the sweet speech seen in the earlier verses. Valluvar joins these two and calls them the ornament.

An ornament is something that raises beauty. Jewellery raises the beauty of the body; humility and sweet speech raise the beauty of personality. Jewellery raises one by appearance, not by nature; humility and sweet speech raise by nature.

It makes us think that Valluvar adds 'alla matrup pira'. He denies that the others are ornaments. Even wealth, rank and learning do not beautify without humility and sweet speech. If a learned man speaks with pride, his learning adds no beauty to him.

Giving, courage and learning are high things; but they shine only when joined with humility and sweet speech.

We can feel this beautifully today. If a successful person behaves humbly, his fame grows. If a rich man speaks sweetly, his wealth gains respect. If one in office is humble, he lives in the hearts of the people.

Yudhishthira's humility before the Mahabharata war is a high example of this verse.

கதை

போருக்கு முன் யுதிஷ்டிரனின் பணிவு

மகாபாரதத்தின் பீஷ்ம பர்வம் குருக்ஷேத்திரப் போர் தொடங்கும் முன் நடந்த ஒரு நிகழ்வைச் சொல்கிறது. இரு படைகளும் அணிவகுத்து நின்றன. சங்கொலிகள் முழங்கத் தொடங்கும் நேரம். அப்போது யுதிஷ்டிரன் திடீரென தன் கவசத்தையும் ஆயுதங்களையும் தேரில் வைத்துவிட்டு, காலில் செருப்பு இன்றி, கைகூப்பிக்கொண்டு எதிரிப் படையை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான்.

அவன் தம்பிகளும் கண்ணனும் வியப்படைந்தனர். "அண்ணா, எங்கே செல்கிறீர்கள்? போருக்கு முன் ஏன் எதிரியிடம் செல்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டனர். யுதிஷ்டிரன் பதிலளிக்காமல் நடந்தான். கண்ணன் புன்னகையுடன், "அவன் பெரியோர்களின் ஆசி பெறச் செல்கிறான்" என்றார்.

யுதிஷ்டிரன் முதலில் பீஷ்மரிடம் சென்று, பாதங்களில் பணிந்தான். "பிதாமகரே, உங்களுடன் போர் செய்ய வேண்டி வந்திருக்கிறது. அதற்கு எனக்கு அனுமதியும் ஆசியும் தாருங்கள்" என்றான். பீஷ்மர் மகிழ்ந்தார். "உன் பணிவு உன் குலத்துக்குத் தகும். இப்போது நீ என்னிடம் வராவிட்டால் நான் உன்னைச் சபித்திருப்பேன். வெற்றி உனக்கே. என் மரணத்துக்கான வழியையும் தக்க நேரத்தில் சொல்வேன்" என்றார் என்று பாரதம் சொல்கிறது.

அடுத்து யுதிஷ்டிரன் துரோணாச்சாரியாரிடம் சென்றான். அதே பணிவுடன் அனுமதி கேட்டான். துரோணர் அவனை வாழ்த்தினார். பின்னர் கிருபாசாரியாரையும் சல்லியனையும் சந்தித்து ஆசி பெற்றான். ஒவ்வொருவரும் அவனது பணிவைப் பாராட்டினர்.

இதில் யுதிஷ்டிரன் தன் படையின் பலத்தையோ தன் தர்மத்தையோ பெருமையாகப் பேசவில்லை. அவன் எளிய சொற்களில், மரியாதையுடன் பேசினான். அதனால் எதிரிகளாக இருந்தவர்களிடமிருந்தும் அவனுக்கு ஆசி கிடைத்தது.

அன்று போர் அறிவிக்கப்பட்டது. ஆனால் யுதிஷ்டிரனின் சொல்லும் செயலும் போர்க்களத்திலும் பணிவுக்கு இடம் உண்டு என்பதைக் காட்டின. அவனது பணிவு அவனுக்கு எந்த ஆயுதத்தை விடவும் பெரிய அணிகலனாக விளங்கியது.

போருக்குப் பின்னரும் யுதிஷ்டிரன் அதே பணிவுடன் நடந்துகொண்டான். வெற்றிபெற்ற பின்னர் தம் பெரியோர்களைத் தம் அரசவையில் மரியாதையுடன் வைத்தான். அவன் புகழ் இன்றும் பேசப்படுகிறது; அதற்குக் காரணம் அவனது பணிவும் இன்சொல்லும் ஆகும்.

யுதிஷ்டிரன் போருக்கு முன் தன் பெரியவர்களை வணங்கிய செயல் அவனது பலவீனம் அல்ல என்பதை வரலாறு காட்டியது. பீஷ்மரும் துரோணரும் அவனை மனதார வாழ்த்தினர், வெற்றிக்கான வழியையும் சொன்னார்கள். பணிவும் இனிய சொல்லும் அவனுக்கு எந்த ஆயுதத்தையும்விடப் பெரிய காவலாக அமைந்தன.

A story

Yudhishthira's Humility Before the War

The Bhishma Parva of the Mahabharata tells an event before the war of Kurukshetra began. Both armies stood drawn up. It was the time when conches were about to sound. Then Yudhishthira suddenly put his armour and weapons down in his chariot, and without sandals, with folded hands, began to walk toward the enemy army.

His brothers and Krishna were astonished. "Brother, where are you going? Why go to the enemy before the war?" they asked. Yudhishthira did not answer but kept walking. Krishna smiled and said, "He goes to take the blessings of the elders."

Yudhishthira went first to Bhishma and bowed at his feet. "Grandsire, I have to fight you. Give me permission and your blessing for it," he said. Bhishma was pleased. "Your humility befits your line. Had you not come to me now, I would have cursed you. Victory will be yours. In due time I shall tell you the way of my death," he said, as the Mahabharata tells.

Next Yudhishthira went to Drona. With the same humility he asked leave. Drona blessed him. Then he met Kripa and Shalya and received their blessings. Each of them praised his humility.

Here Yudhishthira did not speak proudly of the strength of his army or of his own righteousness. He spoke in simple words with respect. So even from those who were enemies he received blessings.

That day war was declared. But Yudhishthira's word and deed showed that humility has a place even on a battlefield. His humility shone for him as an ornament greater than any weapon.

After the war too Yudhishthira acted with the same humility. After winning, he kept his elders in his court with respect. His fame is spoken of even today; the reason is his humility and sweet speech.

சிந்தனைக்கு

நான் எங்கே என் கவசத்தை இறக்கி வைத்து, ஒருவரை நோக்கிக் கைகூப்பி நடக்க வேண்டும்?

To reflect on

Where do I need to put down my armour and walk toward someone with folded hands?