குருபரம்பரை மரபு (எம்பார் வரலாறு)காளஹஸ்தியில் திரும்பிய கோவிந்தர்
வைணவ மரபிலிருந்து. இராமானுசரின் தாய்வழி உறவினரான கோவிந்தர், ஒரு காலத்தில் காளஹஸ்தியில் சிவபக்தராக வாழ்ந்து வந்தார். அவரை மீண்டும் தம் வழிக்குக் கொண்டுவர இராமானுசர் தம் தாய்மாமனான பெரிய திருமலை நம்பியை அனுப்பினார்.
நம்பி கோவிந்தருடன் வாதிடவில்லை. அவர் பூப்பறிக்கும் நந்தவனத்தின் அருகே ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து, ஆளவந்தாரின் துதிகளையும் அவற்றின் பொருளையும் உரக்கச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். ஒருநாள் கோவிந்தர் அதைக் கேட்டு நின்றார். கையில் இருந்த பூக்கூடை கீழே விழுந்தது. கண்களில் நீர் பெருகியது.
அவர் நம்பியின் அடிகளில் விழுந்து, அவரோடு திருப்பதிக்குச் சென்றார். பின்னர் "எம்பார்" என்ற பெயரோடு இராமானுசரின் மிக அணுக்கமான சீடரானார். வாதத்தால் தீராத ஐயம், கேட்டு உருகியபோது தீர்ந்தது. கம்பர் இந்தப் பாடலில் சொல்வதும் அதுவே.
Guruparampara tradition (Life of Embar)Govinda Turns Back at Kalahasti
From Vaishnava tradition. Govinda, a cousin of Ramanuja on his mother's side, once lived as a devotee of Shiva at Kalahasti. To bring him back, Ramanuja sent his own maternal uncle, Periya Thirumalai Nambi.
Nambi did not argue with Govinda. He sat beneath a tree near the garden where Govinda gathered flowers, and recited aloud the hymns of Alavandar and their meaning. One day Govinda stopped to listen. The flower basket fell from his hand, and tears poured from his eyes.
He fell at Nambi's feet and went with him to Tirupati. Later, as Embar, he became one of Ramanuja's closest disciples. A doubt that argument could not settle was settled when he listened and melted. That is what Kambar says in this verse.
