Sadagopar Andhadhi 40 · காலத்திலே குருகூர் புக்குக் கைக் கொண்மினோ கடைநாள்

Verse 40 · Sadagopar Andhadhi · Kambar

காலத்திலே குருகூர் புக்குக் கைக் கொண்மினோ கடைநாள்ஆலத்திலே துயின்றோர் கொண்டவை இரண்டாய மைந்தகோலத்திலே முளைத்துக் கொழுந்தோடிக் குணங்கடந்தமூலத்திலே செல்ல மூட்டிய ஞானத்து எம் மூர்த்தியே.

Kaalaththilae kurukoor pukkuk kaik konminoa katainaal / Aalaththilae thuyinroar kontavai irantaaya maintha / Koalaththilae mulaiththuk kozhunthoatik kunangkatantha / Moolaththilae sella moottiya njaanaththu em moorththiyae.

பொருள்

காலம் இருக்கும்போதே குருகூருக்குச் சென்று அவரைப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள்! ஊழிக்கால முடிவில் ஆலிலையில் துயின்றவன் தன்னுள் கொண்டவை எல்லாம், சித்தும் அசித்தும் என இரண்டாக அமைந்த வடிவில் மீண்டும் முளைக்கின்றன. அவை கொழுந்துவிட்டு வளர்ந்து, முக்குணங்களையும் கடந்து, எல்லாவற்றுக்கும் மூலமான இறைவனிடம் சென்று சேரும்படி, ஞானத்தைத் தூண்டி விட்டவர் எங்கள் தெய்வமான ஆழ்வார்.

Meaning

While there is still time, go to Kurugur and take hold of him! At the end of the age, the one who slept on the banyan leaf held all things within him. They sprout again in a form that became twofold, the conscious and the unconscious, and put forth shoots and grow. Our divine one, the Alvar, kindled the wisdom by which souls pass beyond the three gunas and go to the Root of all.

சொற்பொருள் Word by word

காலத்திலே: in time, while there is time
கடைநாள்: the last day, end of the age
ஆலத்திலே துயின்றோர்: he who slept on the banyan leaf
கோலம்: form
முளைத்து: sprouting
கொழுந்தோடி: putting forth shoots
குணம் கடந்த: beyond the gunas
மூலம்: the Root, the source
மூட்டிய: kindled

விளக்கம்

பாடல் ஒரு அவசர அழைப்போடு தொடங்குகிறது: "காலத்திலே", நேரம் இருக்கும்போதே. வாழ்க்கை நிலையானது அல்ல. ஆழ்வாரைப் பற்றுவதைத் தள்ளிப் போடாதீர்கள்.

அதன் பிறகு ஒரு பெரிய பிரபஞ்சக் காட்சி: ஊழியில் எல்லாம் இறைவனுக்குள் ஒடுங்குகின்றன; மீண்டும் விதை முளைப்பது போல வெளிப்படுகின்றன. அந்த ஓயாத சுழற்சியிலிருந்து வெளியேறி மூலத்தை அடைய வழி காட்டுவது ஆழ்வார் தந்த ஞானம். இந்தப் பாடலோடு நான்காவது பதிகம் நிறைவடைகிறது.

Explanation

The verse opens with an urgent call: 'while there is time'. Life does not last; do not put off holding to the Alvar.

Then comes a vast cosmic picture: at the end of the age all things withdraw into God, and they come forth again as a seed sprouts. The wisdom the Alvar gave shows the way out of that endless cycle to the Root itself. With this verse the fourth decad ends.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 12ஆம் ஸ்கந்தம், 9ஆம் அத்தியாயம்

ஆலிலைக் குழந்தையைக் கண்ட மார்க்கண்டேயர்

ஸ்ரீமத் பாகவதத்திலிருந்து. மார்க்கண்டேய முனிவர் நீண்ட காலம் தவம் செய்தார். அவர் நாராயணனிடம் ஒரு வரம் கேட்டார்: "உம்முடைய மாயையைக் காண வேண்டும்."

ஒருநாள் மாலை, அவர் நதிக்கரையில் வழிபட்டுக்கொண்டிருந்தபோது திடீரென்று பெருங்காற்று வீசியது; பெருமழை பெய்தது. கடல்கள் பொங்கி உலகம் முழுதையும் மூழ்கடித்தன. மார்க்கண்டேயர் நீண்ட காலம் அந்த வெள்ளத்தில் தனியாக அலைந்தார். அப்போது அந்த முடிவில்லா நீர்ப்பரப்பின் நடுவே ஒரு சிறிய ஆலமரத்தைக் கண்டார். அதன் ஒரு இலையின் மேல் ஒரு அழகிய கரிய குழந்தை, தன் கால் விரலை வாயில் வைத்துச் சுவைத்தபடி படுத்திருந்தது.

மார்க்கண்டேயர் அருகே சென்றபோது, குழந்தையின் மூச்சோடு அதன் வயிற்றுக்குள் இழுக்கப்பட்டார். அங்கே வானம், கடல், மலைகள், நகரங்கள், தம் ஆசிரமம், தாமே என்று முழு உலகத்தையும் கண்டார். குழந்தை மூச்சை வெளிவிட்டதும் மீண்டும் வெள்ளத்தில் வீழ்ந்தார். அணைக்கக் கை நீட்டிய நொடியில் குழந்தை மறைந்தது; அவர் தம் ஆசிரமத்திலேயே இருந்தார். ஊழியில் எல்லாவற்றையும் தன்னுள் கொண்டு ஆலிலையில் துயில்பவன் அவன் என்பதையே கம்பர் இந்தப் பாடலில் நினைக்கிறார்.

Srimad Bhagavatam, Book 12, Chapter 9

Markandeya and the Child on the Banyan Leaf

From the Srimad Bhagavatam. The sage Markandeya did penance for a very long time. He asked Narayana for one boon: 'Let me see your maya.'

One evening, as he worshipped on the riverbank, a great wind suddenly rose and heavy rain fell. The oceans swelled and drowned the whole world. For ages Markandeya wandered alone in that flood. Then, in the middle of the endless waters, he saw a small banyan tree. On one of its leaves lay a beautiful dark child, sucking his toe.

As Markandeya drew near, he was drawn in with the child's breath into its belly. There he saw the whole world: sky, oceans, mountains, cities, his own hermitage, and himself. When the child breathed out, he fell back into the flood. The moment he reached out to embrace the child, it vanished, and he was in his own hermitage again. Kambar recalls in this verse the one who, at the end of the age, holds all things within him and sleeps on a banyan leaf.

சிந்தனைக்கு

"பிறகு செய்யலாம்" என்று நீங்கள் தள்ளிப்போட்டு வரும் ஒரு நல்ல செயல் எது? அதை இன்று தொடங்க முடியுமா?

To reflect on

What good thing have you been putting off for 'later'? Could you begin it today?