வால்மீகி இராமாயணம், சுந்தர காண்டம்அசோக வனத்தில் இராமனை நெஞ்சில் வைத்த சீதை
வால்மீகி இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டத்திலிருந்து. இராவணன் சீதையைக் கவர்ந்து இலங்கையின் அசோக வனத்தில் சிறை வைத்தான். பத்து மாதங்கள் அரக்கியர் சூழ, அச்சுறுத்தல்களுக்கு நடுவே அவள் இருந்தாள். இராவணன் செல்வத்தையும் அரசையும் காட்டி ஆசை காட்டினான். அவள் ஒரு புல்லை நடுவே வைத்து அதனிடம் பேசுவது போலவே அவனுக்குப் பதில் சொன்னாள்.
அவளைத் தாங்கியது ஒன்றே: இராமனின் நினைவு. அவன் உருவம், அவன் சொற்கள், அவன் பெயர் அவள் நெஞ்சிலும் நாவிலும் இருந்தன. கடலைக் கடந்து வந்த அனுமன், மரத்தின் மேல் மறைந்திருந்து, இராமனின் கதையை மெல்லப் பாடத் தொடங்கினான். அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும் சீதையின் முகம் மலர்ந்தது. அனுமன் இறங்கி வந்து இராமனின் கணையாழியைத் தந்தான். அதைக் கண்டதும், கணவனையே கண்டது போல அவள் மகிழ்ந்தாள்.
அன்பு செய்யப்படுபவரின் உருவம் நெஞ்சில் பிரியாமல் இருந்தால், எந்தச் சிறையும் இதயத்தைச் சிறைப்படுத்த முடியாது. கம்பர் தம் இராமாவதாரத்தில் இதே காட்சியைப் பாடினார்; இந்தப் பாடலில் கலைமகளை அப்படியே நெஞ்சில் வைக்கிறார்.
Valmiki Ramayana, Sundara KandaSita Holds Rama in Her Heart in the Ashoka Grove
From the Sundara Kanda of the Valmiki Ramayana. Ravana carried Sita away and held her captive in the Ashoka grove of Lanka. For ten months she lived surrounded by rakshasis, amid threats. Ravana tempted her with wealth and a throne; she answered him with a blade of grass placed between them, speaking as if to the grass.
One thing sustained her: the remembrance of Rama. His form, his words and his name were in her heart and on her tongue. Hanuman, who had leapt across the sea, hid in a tree and began softly to sing Rama's story. At the sound of that name Sita's face lit up. Hanuman came down and gave her Rama's signet ring, and seeing it she rejoiced as if she had seen her husband himself.
When the form of the beloved never leaves the heart, no prison can imprison the heart. Kambar sang this very scene in his Iramavataram; in this verse he holds the Goddess in his heart in the same way.
