குரங்கும் அரசனும்
பஞ்சதந்திரக் கதைகளில் புகழ்பெற்ற ஒன்று 'முட்டாள் நண்பன்' பற்றியது. ஒரு காலத்தில் ஒரு மன்னன் தன் அரண்மனையில் ஒரு குரங்கை வளர்த்து வந்தான். அந்தக் குரங்கு அரசனிடம் மிகுந்த அன்பு கொண்டிருந்தது. மன்னனும் அதைத் தன் காவலனாகவே நடத்தினான். அது எப்போதும் அவனருகிலேயே இருக்கும்; அவன் செல்லும் இடமெல்லாம் செல்லும்.
ஒரு நாள் மன்னன் மதிய உணவுக்குப் பின் அரண்மனைத் தோட்டத்தில் ஒரு மரநிழலில் ஓய்வெடுத்தான். வழக்கம்போல் குரங்கு ஒரு வாளை ஏந்தி அவனருகில் காவலாக நின்றது. அரசன் அயர்ந்து தூங்கினான். அப்போது ஒரு ஈ பறந்து வந்து அரசனின் மார்பில் அமர்ந்தது. குரங்கு அதை விரட்டியது. ஈ பறந்து சென்று மீண்டும் வந்து அமர்ந்தது.
இது மீண்டும் மீண்டும் நடந்தது. குரங்குக்குக் கோபம் வந்தது. "என் அரசனை இந்த ஈ தொல்லை செய்கிறது; இதை ஒரே அடியில் முடித்துவிடுகிறேன்" என்று எண்ணி, வாளை உயர்த்தி ஈயின் மீது வீசியது. வாள் ஈயைக் கொன்றதோ இல்லையோ, அரசனின் மார்பைப் பிளந்தது. அரசன் உயிர் துறந்தான்.
இந்தக் கதை இன்றைய உலகிலும் புதிய வடிவம் பெற்று வருகிறது. தொழில்நுட்பத்தில் ஒரு தவறான கிளிக், ஒரு முன்யோசனையற்ற பகிர்வு, ஒரு நல்லெண்ணமான ஆனால் தவறான அறிவுரை எனப் பலவும் குரங்கு வாளைப் போல் நமக்குத் துன்பம் தருகின்றன. நம் அருகில் இருப்பவர் அன்பால் செய்தாலும் அறிவால் செய்கிறாரா என்று பார்க்க வேண்டும்.
அந்தக் குரங்கின் நோக்கம் நல்லது; அது அரசனை அன்போடு காக்க நினைத்தது. ஆனால் அதன் அறிவின்மை அரசனின் உயிரையே பறித்தது. இத்தகைய பேதையான நண்பனின் அன்பு பயனற்றது மட்டுமல்ல, ஆபத்தானது என்று பஞ்சதந்திரம் கூறுகிறது.
பஞ்சதந்திரம் இந்தக் கதையை முடிக்கும்போது ஒரு அறிவுரையைத் தருகிறது: "அறிவுடைய பகைவன் மேல்; முட்டாள் நண்பன் தீயவன்." இது வெறும் கதை அல்ல, அரசர்களுக்கும் குடும்பங்களுக்கும் வழிகாட்டும் அறிவுரை என்று பண்டைய ஆசிரியர்கள் கற்பித்தனர்.
நம் அருகில் இருப்பவர்களின் நல்லெண்ணம் மட்டுமின்றி, அவர்களின் முன்யோசனையையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும். இனிய சொற்கள் பேசும் குரங்கு கூட வாளை எடுத்தால் ஆபத்தாகிறது என்பதை இக்கதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.
இதே நூலில் இன்னொரு பாடமும் உண்டு: அறிவுடைய பகைவன், பேதையான நண்பனைவிடப் பாதுகாப்பானவன். வள்ளுவர் சொன்ன 'அறிவுடையார் ஏதின்மை கோடி உறும்' என்ற கருத்தை இக்கதை எளிதாக விளக்குகிறது.