துரோணரும் துருபதனும்
மகாபாரதத்தில் துரோணாசாரியாரின் வாழ்வில் நடந்த ஒரு நிகழ்வு இது. துரோணரும் துருபதனும் இளமையில் பரத்வாஜ முனிவரின் குருகுலத்தில் ஒன்றாகக் கல்வி பயின்றவர்கள். அப்போது துருபதன் பாஞ்சால நாட்டின் இளவரசன்; துரோணர் ஓர் அந்தணர். இருவரும் நெருங்கிய நண்பர்களாக இருந்தனர். துருபதன் துரோணரிடம், "நான் அரசனாகும்போது என் அரசில் பாதியை உனக்குத் தருவேன்" என்று கூறியதாக மரபு சொல்கிறது.
காலம் உருண்டது. துருபதன் பாஞ்சாலத்தின் அரசனானான். துரோணர் வறுமையில் வாடினார். அவரது மகன் அசுவத்தாமன் பாலுக்காக அழுதபோது, அவன் மாவு கரைத்த நீரைப் பாலென்று குடித்த நிகழ்ச்சி அவருக்கு மனம் உடைய வைத்தது. அவர் தம் பழைய நண்பனை நினைத்தார். "அவன் அரசன்; எனக்கு உதவுவான்" என்று நம்பி பாஞ்சாலத்துக்குச் சென்றார்.
அரசவையில் துரோணர், "துருபதா, நான் உன் பழைய நண்பன்" என்று உரிமையோடு அழைத்தார். ஆனால் அரசனான துருபதன் முகம் சுளித்தான். "நட்பு என்பது சமமானவருக்கிடையே தான் இருக்கும். ஒரு அரசனுக்கும் ஏழை அந்தணனுக்கும் நட்பு ஏது? நீ உன் தகுதிக்குப் பொருந்தாத ஒன்றைக் கேட்கிறாய்" என்றான். அவையில் இருந்தவர் முன் துரோணரை அவமதித்தான்.
துரோணர் மனம் வெந்து வெளியேறினார். அவர் இளமைக் காலத்தில் துருபதன் தந்த உறுதி வெறும் வார்த்தையாகவே இருந்தது. தனக்குப் பயன் இருந்த காலத்தில், அதாவது இருவரும் மாணவர்களாக இருந்தபோது, அவன் நட்புக் கொண்டிருந்தான். இப்போது பயன் இல்லை என்று கண்டவுடன் விலகினான்.
துருபதன் பின்னாளில் தன் செயலுக்காக வருந்தினான் என்று கதைகள் சொல்கின்றன. தன்னை அவமானப்படுத்திய துரோணரைப் பழிவாங்க ஒரு மகனைப் பெற வேண்டி வேள்வி நடத்தினான். அந்த வேள்வியில் திருஷ்டத்யும்னனும் திரௌபதியும் தோன்றினர் என்பது மரபு. ஆனால் அந்தப் பழி எண்ணமே அவன் குலத்துக்கு அமைதியின்மையைத் தந்தது. நட்பை உதறியதன் விளைவு தலைமுறைகளையும் தாக்கியது.
துரோணர் பின்னர் அத்தினாபுரத்துக்குச் சென்று பாண்டவர்களுக்கும் கௌரவர்களுக்கும் ஆசிரியரானார். கல்வி முடிந்தபோது குருதட்சிணையாகத் துருபதனைச் சிறைபிடித்து வருமாறு அர்ச்சுனனிடம் கேட்டார். அர்ச்சுனன் அதைச் செய்தான். துரோணர் துருபதனிடம், "நீ நண்பர் என்று இருந்தவன் இன்று என்னிடம் சிறையில்; இப்போது உன் நாட்டின் பாதியைக் கொடுத்து விடுதலை பெறு" என்றார். துருபதன் வெட்கமடைந்து பாதியைக் கொடுத்தான்.
துரோணர் தாம் பெற்ற பாதி நாட்டை உண்மையில் விரும்பவில்லை என்றும், தன் மனப்புண்ணை ஆற்றவே அதனைப் பெற்றார் என்றும் சிலர் உரைப்பர். வறுமையில் தன் மகன் பால் இன்றி அழுததை அவர் மறக்கவில்லை. இழந்த நட்பின் வலி பொருளால் ஆறவில்லை என்பதே இந்தக் கதையின் துயரப் பாடம்.
நட்பை ஆதாயத்தில் அளந்தவன் இறுதியில் தன் செல்வத்தின் பாதியை இழந்தான். வள்ளுவர் 'பெறினும் இழப்பினும் என்?' என்று கேட்கிறார். துருபதனின் நட்பு துரோணருக்கு ஒரு வேதனையாகவே முடிந்தது.